ΠΡΕΒΕΖΑ ΜΕΙΝΕ ΟΜΟΡΦΗ – ΠΡΕΒΕΖΑ ΓΙΝΕ ΟΜΟΡΦΗ

Δελτίο Τύπου της 21ης Οκτωβρίου 2010

Την Τετάρτη 20 Οκτωβρίου 2010 ο Γιάννης Ρέντζος, υποψήφιος δήμαρχος,, επικεφαλής της ανεξάρτητης δημοτικής κίνησης «ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΧΩΡΟΣ ΠΡΕΒΕΖΑ – ΛΟΥΡΟΣ -ΖΑΛΟΓΓΟ» συνάντησε πολυάριθμους φίλους του, Πρεβεζάνους της Αθήνας, στο Ξενοδοχείο ΤΙΤΑΝΙΑ. Παρευρέθηκαν επίσης και φίλοι του από τους επαγγελματικούς και κοινωνικούς χώρους στους οποίους έδρασε ο υποψήφιος δήμαρχος, στην Ελλάδα και το εξωτερικό, και χαιρέτησαν με θερμά λόγια τη συνάντηση. Ο Γιάννης Ρέντζος κατέθεσε τις απόψεις του για τις αυτοδιοικητικές εκλογές στις 7 Νοεμβρίου 2010 με την παρακάτω ομιλία.

Αγαπητοί φίλοι και φίλες,

Με ιδιαίτερα συναισθήματα που, πιστέψτε, δεν εγγράφονται καθόλου στο πλαίσιο της παρούσας προεκλογικής συγκυρίας, μου δίδεται η μεγάλη ευκαιρία να επικοινωνήσω μαζί σας. Δεχτείτε τη διαβεβαίωση πως αυτός ο μετωπικός τρόπος επικοινωνίας, που έχω καταργήσει ακόμα και στην πολυετή διδακτική μου πρακτική, επιβάλλεται εκ των πραγμάτων, αλλά ας θεωρήσουμε πως η συνάντηση αποτελεί μια καλόπιστη φιλική κουβέντα με τον καθένα και την κάθε μια από σας ξεχωριστά, που γίνεται, ας πούμε, στο δημόσιο χώρο της Πρέβεζας, που σήμερα και αύριο γιορτάζει την απελευθέρωσή της. Δεν θα ζητήσω να συμφωνήσετε με όσα λέω και όπως τα λέω. Πρέπει όμως να έχω ξεκάθαρη θέση απέναντί σας. Είμαι βέβαιος πως θα προκύψει κάτι ωφέλιμο για την πόλη μας και το νέο Δήμο. Το Δήμο Πρέβεζας. Να το πω από την αρχή πως, από όταν άρχισα να ασχολούμαι με τις αυτοδιοικητικές διαδικασίες, δηλαδή αυτό τον τελευταίο καιρό, έγινα λιγότερο «πρεβεζάνος-πρεβεζάνος», αφού πείσθηκα αμέσως πως η πόλη μας πρέπει να αγωνιστεί για τη ύπαιθρό της, όχι βέβαια σαν πρωτεύουσα κρατιδίου αλλά σαν στοργικός αναπτυξιακός και κοινωνικός πυρήνας δράσης και αντίστασης.

Η απόφασή μου να διεκδικήσω τη Δημαρχία της γενέτειρας πόλης μου, εξέπληξε πολλούς φίλους μου στην Πρέβεζα, στην Αθήνα και το εξωτερικό. Πολλοί από αυτούς πιστεύουν ότι ένας ενεργός αλλά ακομμάτιστος πολίτης, δύσκολα μπορεί να συνυπάρξει, ιδιαίτερα σήμερα, με πολιτικές σκοπιμότητες, τοπικές οικονομικές αντιπαλότητες, συνθήκες συστηματικής μεταφοράς πλούτου από την πόλη-κοινότητα στους λίγους και  τα προσωπικά συμφέροντα κάποιων εξ επαγγέλματος  λειτουργών της τοπικής αυτοδιοίκησης. Υποστηρίζουν μάλιστα πως πολύ πιο δύσκολα μπορεί ένας ανεξάρτητος  πολίτης να ενσωματωθεί σε ένα χώρο όπου κάθε πρόθεση για ανατροπή των δομών ιδιοποίησης της πόλης και κυριαρχίας πάνω σ’ αυτή, προκαλεί …ανασφάλεια και ανορθολογικές έως ανήθικες αντιδράσεις σε εκείνους που ο πολίτης αυτός προτίθεται να συνδράμει επειδή αυτοί οι ίδιοι είναι τα θύματα της αντικοινωνικής λειτουργίας της πόλης και του Δήμου.

Γρήγορα, όμως, οι φίλοι μου συνειδητοποίησαν ότι με την απόφασή μου αυτή έκανα, απλά, ένα ακόμη, βήμα, λογικό και συνεπές με τη συνολική μου διαδρομή, μέσα σ’ αυτή την εποχή της Μεταπολίτευσης που ζούμε ακόμα, για να αντιταχθώ έτσι επώνυμα και προσωπικά στη γενικότερη τάση που θυσιάζει το μακροπρόθεσμο κοινό αγαθό στο βωμό της βραχυπρόθεσμης εγωιστικής ικανοποίησης και που ανέχεται την κερδοσκοπία, ιδιαίτερα στη γη, και ολοφάνερα στην πόλη μας, καθώς και τη διαφθορά ως γενικευμένες κοινωνικές σχέσεις. Είναι η ίδια κοινωνική τάση που θέλει πολλούς υπεύθυνους, ευαίσθητους, προβληματισμένους και συνειδητοποιημένους πολίτες, να αποστασιοποιούνται  από την ενεργό δράση, από την καθημερινή πάλη, από τη συνεχή σύγκρουση με την ανευθυνότητα,  τη διαπλοκή, και να απέχουν από τη κινητοποίηση υπέρ της κοινωνικής ισότητας και δικαιοσύνης μέσα στην πόλη. Μήπως όμως έτσι εκφράζουμε σαν τοπική κοινωνία το δίκιο του ισχυρού καταπατώντας ταυτόχρονα κάθε ιδεώδες ομορφιάς και νοικοκυριού;

Στη σύγχρονη Πρέβεζα το άσχημο θεωρείται κανονικό. Το απάνθρωπο συνηθισμένο. Το βίαιο γίνεται κανόνας. Το παράνομο λειτουργεί σαν νόμος. Ναι η Πρέβεζα είναι σήμερα μια άδικη και βίαιη πόλη. Περισσότερο από όσο ποτέ. Το ζούμε και γι’ αυτό το καταγγέλλουμε. Σήμερα στην Πρέβεζα υπάρχουν «χέρια πάνω από την πόλη» και κανένας δεν αντιδρά σε θεσμικό επίπεδο. Καταγγείλαμε με κινηματικές διαμαρτυρίες και άλλες λόγιες παρεμβάσεις μας τα τελευταία χρόνια το Δήμαρχο, την Αστυνομία, τον Εισαγγελέα. Δεν είναι δυνατόν οι εκπρόσωποι των θεσμών να αδιαφορούν για την κοινωνική αδικία που φουντώνει στην πόλη από τα θεσμικά όργανα των οποίων προΐστανται. Ξέρουμε πως ούτε τα μεγάλα κόμματα, τα κόμματα εξουσίας όπως λέμε, μπορούν να γυρίσουν πίσω το ποτάμι της ατσαλιάς που πλημμυρίζει τη χώρα και την πόλη μας. Στην επίσκεψή μου στο νοσοκομείο της Πρέβεζας πρόσεξα πως, όπως πάντα, τα κουμπιά του ανελκυστήρα αντί για «ΙΣ – 1 – 2», δηλαδή «ισόγειο-πρώτος όροφος – δεύτερος όροφος» έχουν πάντα, C-C-C. Το υποδείξαμε, αστειευόμενοι, σε ένα φίλο γιατρό που μας είπε «Σαν και αυτό υπάρχουν πολύ σοβαρότερα πράγματα. Για παράδειγμα οι πέντε απινιδωτές που έχουν παραγγελθεί και παραληφθεί στην πόλη παραμένουν ακόμα στις συσκευασίες τους, ενώ θα μπορούσαν να σώζουν ζωές αν είχαν εγκατασταθεί σε πολυσύχναστα σημεία της πόλης και αν είχε ταυτόχρονα διαδοθεί με κάποια μικρή εκπαίδευση η πληροφόρηση για τη σημασία τους».

Αλλιώς ήταν τα πράγματα την εποχή των ελπίδων που άρχιζε με τη μεταπολίτευση. Ο ερχομός του Καραμανλή, η άνοδος του Αντρέα έδωσαν ελπίδα σε πολλούς. Για ποικίλους και διαφορετικούς λόγους. Όμως αυτά τα 35 χρόνια οι απογοητεύσεις των πολλών ήταν περισσότερες από τις ικανοποιήσεις των λίγων. Προσωπικά θεώρησα υποχρέωσή μου να μην ενταχθώ σε μεγάλο κόμμα που θα μπορούσε να με «ταχτοποιήσει», σε πολλά ζητήματα. Δεν το διανοήθηκα. Προτίμησα να κρατήσω, κοντά στους πρεβεζάνους φίλους και παλιούς μαθητές, μια «πρεβεζάνικη» ουδετερότητα. Όχι ως προς τις ιδέες μου αλλά σαν αποχή  από διεκδικήσεις από τα γραφεία των φίλων μας πολιτικών.

Χάρηκα σε όλες τις περιπτώσεις για πολλά δικά μας ονόματα που ήλθαν ή επανήλθαν στο προσκήνιο, να το πω συμβολικά από το Χριστόφορο έως τον Τάκη και από τον Καλλίμαχο έως το Βαγγέλη και συγκινήθηκα για όλους τους νεότερους εκτός οικογενειών πολιτικούς και αυτοδιοικητικούς μας. Έβλεπα και βλέπω όλους του Πρεβεζάνους σαν δικούς μου, θεωρώντας πως πατρίδα μου δεν είναι έτσι γενικά η Ελλάδα, αλλά η Πρέβεζα. Εκεί που έμαθα να ξεχωρίζω το καλό και το κακό, με τρόπο επώνυμο και σαφή, στα δύσκολα για την κοινωνία μας μεταπολεμικά χρόνια που μεγάλωσα. Παρά όμως τη φιλική αυτή προσέγγιση της Πρέβεζας μου έμενε πάντα η δυσαρέσκεια για το θεσμικό έλλειμμα δικαιοσύνης που υπήρχε στη χώρα μας και στην πόλη μας και που συνέδεσα με αυτό που ονομάζουμε «δικομματισμό» και που στη διεδρική εκλογική περιφέρειά μας τυποποίησε την πολιτική ζωή της χτυπώντας από μέσα και τα κόμματα.

Η πολιτική μου θέση, που άλλωστε με απομακρύνει από το δικομματισμό, είναι πως η μεταπολίτευση διεύρυνε την πολιτική εξαπάτηση βασιζόμενη και στις οικονομικές εισροές από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Σε διάφορες συζητήσεις, εγώ, επί χρόνια λειτουργός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έπαιρνα αντι-ευρωπαϊκές θέσεις γιατί έβλεπα πως απλά με τις «επιδοτήσεις» και τα «προγράμματα» δεν γινόταν τίποτε άλλο παρά να «εξευρωπαΐζονται», δηλαδή να βολεύονται, οι ζωηρότεροι από αντι-ευρωπαίους συμπατριώτες μας ενώ τα ιδεώδη της κοινωνικής ευρωπαϊκής ζωής (φιλεργία και αποτελεσματικότητα στη δημόσια διοίκηση, ισότητα για όλους στο δημόσιο χώρο, ανθρώπινες συγκοινωνίες με το τρένο και πολλά άλλα) έμεναν μακριά. Η μεταπολίτευση λοιπόν βασίστηκε σε μια λογική ταχτοποίησης που οδήγησε σε περαιτέρω συντηρητικοποίηση της κοινωνίας με διορισμούς, «ομηρίες» και τεχνητή διατήρηση μικρομεσαίων και αγροτικών στρωμάτων που ενώ ήταν στο στόχαστρο προς εξαφάνιση παρουσιάζονταν ως κοινωνική οικονομική ελπίδα. Αυτά τα στοιχεία, που επιβεβαιώθηκαν τραγικά τον τελευταίο χρόνο με το Μνημόνιο, οδηγούσαν συνεχώς και οδηγούν ακόμα σε μεταφορά πλούτου από τα μικρομεσαία στρώματα εργαζομένων και μικροϊδιοκτητών (αρχικά με δάνεια και άνετη ζωή, τώρα με τους μηχανισμούς της λιτότητας και της κρίσης) προς τους κρυφο-επιδοτούμενους της φοροδιαφυγής και το εθνικό και διεθνές μεγάλο κεφάλαιο.

Πρόκειται για διαδικασίες κοινωνικής και ατομικής συντηρητικοποίησης που διογκώθηκαν τις δύο τελευταίες δεκαετίες με την είσοδο και την εγκατάσταση των μεταναστών που επιπλέον, αυτοί, δεν μετέχουν στην πολιτική ζωή. Δεν μπορούν έτσι να εκφραστούν ομαλά και θεσμικά υπέρ των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων της εργασίας και των δικαιωμάτων στην πόλη και το χώρο. Η στέρηση αυτών των «δικαιωμάτων στην πόλη και το χώρο» είναι απολύτως ευανάγνωστη, καταδεικνύει μάλιστα την απουσία κοινωνικής ευαισθησίας, δηλαδή την χοντροπετσιά που καλλιεργήθηκε στον καθένα μας. Στην πόλη μας, για παράδειγμα, διεκδικούμε και καταλαμβάνουμε με φυσικότητα, αφέλεια έως και θρασύτητα, χώρο για να σταθμεύσουμε απρόσεχτα και αντικοινωνικά το αυτοκίνητό μας. Αυτά τα πέντε έως δέκα τετραγωνικά μέτρα, αν τα φαντασθούμε σε τετραώροφη ανάπτυξη με το υπόγειό τους, αποτελούν επαρκή χώρο για τη στέγαση μιας άστεγης οικογένειας. Ρωτούμε μεν ασύστολα «που να το βάλω», εννοώντας που να σταθμεύσω αυτό το σύμβολο ευμάρειας, άνεσης, ταχύτητας και ασφάλειας, που είναι το αυτοκίνητο, αλλά δεν αναρωτιόμαστε κατά πόσο στις νέες εντάξεις στο σχέδιο πόλης διατίθενται τετραγωνικά μέτρα από τον κάθε ιδιοκτήτη για κοινωνική στέγη ή έστω για κόσμια και ευπρεπή στάθμευση και, ακόμα περισσότερο, για ένα σχολείο, μια νέα εκκλησία, μια βιβλιοθήκη και άλλα στοιχεία της εν κοινωνία ζωής. Όλα αυτά είναι ενδεικτικά για το πόσο πολύ επικρατούν στην πόλη μας οι γενικότεροι μηχανισμοί της συντηρητικοποίησης της κοινωνίας.

Ένας απροσδόκητος πρωταγωνιστής στη συντηρητικοποίηση της κοινωνίας αναδείχθηκε δυστυχώς το κόμμα που, κατά κύριο λόγο, εξέφρασε και εκφράζει ακόμα αυτό που σε προγενέστερες φάσεις αποκλήθηκε «δημοκρατική παράταξη», με όλα όσα φέρνει στο νου η έννοια «δημοκρατία». Μιλούμε για το ΠΑΣΟΚ που η πολυετής παραμονή του στην εξουσία ως λαϊκής δύναμης αλλά κύρια ως ιδιαίτερου εκλογικού μηχανισμού αφήνει έκθετο στην Ιστορία το δημοκρατικό κόσμο της χώρας. Πραγματικά, μέσα στο δεδομένο πλαίσιο του δικομματισμού που, εντός εισαγωγικών, «κανονικοποιεί», δηλαδή στραγγαλίζει την κοινωνική πολιτική έκφραση, η φυσιολογική πληθυσμιακή δύναμη τού 30-35%, για παράδειγμα του ΠΑΣΟΚ, πρέπει να μετασχηματιστεί στο εκλογικό αποτέλεσμα ως κάποιο 42-45% και να φτάσει με απόλυτα καλπονοθευτικούς μηχανισμούς στο 50-55% των βουλευτικών εδρών που σημαίνει και το 100% των υπουργικών θώκων. Η εκτελεστική εξουσία μένει απόλυτα μειοψηφική και δεν έχει κοινωνική εξουσιοδότηση να εφαρμόσει τη νομοθεσία με λαϊκή συναίνεση, αφού το 60% σχεδόν του λαού είναι αντίθετο με την Κυβέρνηση. Δεν υπάρχει Δημοκρατία. Επικρατεί το δίκιο του ισχυρού. Η πόλη και η κοινωνία γίνονται θέατρο ενός άγριου πολέμου όλων προς όλους. Εργαλείο στους παραπάνω μετασχηματισμούς είναι η γενικευμένη κοινωνική και πολιτική διαφθορά που καταργεί την ελεύθερη πολιτική επιλογή. «Γιάννη μου, γνωριζόμαστε από παιδιά», μου είπε ένας φίλος, «αλλά έχω ρυμοτομούμενο».  Αυτή η «ταχτοποίηση» θα καθορίσει την εκλογική του επιλογή.

Αλλά δεν είναι μόνο ζήτημα λειτουργίας θεσμών του αστικού μας κράτους η δράση για το κοινό καλό και η αντίσταση στην κοινωνική αδικία που βιώνουμε στην ιδιαίτερη πατρίδα μας. Το χειρότερο είναι ότι έχουμε συνηθίσει εμείς οι ίδιοι το κακό, το άσχημο, το ανεύθυνο σαν κανονικές συνθήκες διαβίωσης στην Πρέβεζα. «Άλλωστε», θα πουν πολλοί, «τα ίδια δεν συμβαίνουν και σε άλλες πόλεις της χώρας μας»; Να απαντήσουμε σ’ αυτούς πως υπάρχουν και υπερήφανες πόλεις στην Ελλάδα, όπου βλέπεις το αυτοκίνητο να μετριάζει την ταχύτητα του στη διάβαση των πεζών για να περάσει ο ηλικιωμένος, το παιδί, η μητέρα με το αμαξάκι, όπου βλέπεις καθαρές άκρες δρόμων, δηλαδή λιγότερες πλαστικές φιάλες, όπου αντιλαμβάνεσαι πως οι πόλεις αυτές διαπνέονται από ένα πνεύμα ισονομίας που οι ίδιοι οι κάτοικοί τους, δηλαδή οι «πολίτες», με την πραγματική σημασία της λέξης, χάρη στη συνειδητοποίησή τους και την εγρήγορσή τους έχουν επιβάλει. Μια τέτοια ευχάριστη έκπληξη είναι τα Τρίκαλα. Κι έπειτα δεν είναι μόνο οι ελληνικές πόλεις ως όροι σύγκρισης. Είναι και οι ξένες που πολλοί από εμάς έχουμε γνωρίσει με τις εκδρομές που έχουν πολλαπλασιαστεί τα τελευταία χρόνια. Σ’ αυτές τις πόλεις, στοιχεία τόσο διαφορετικά μεταξύ τους όσο η καθαριότητα, η καθαρή αρχιτεκτονική γραμμή χωρίς ξεθωριασμένες τέντες και εξέχουσες πινακίδες, η ισονομία στο δημόσιο χώρο, η εξυπηρέτηση στις δημόσιες υπηρεσίες και κατά την παροχή φροντίδων υγείας, με ένα λόγο στοιχεία σεβασμού απέναντι στον πολίτη ως συνάνθρωπο της πόλης, όχι δηλαδή υπήκοο, ακόμα και το άνετο κάθισμά του στο τοπικό τρένο, είναι πια αδιαπραγμάτευτα και –ελπίζουμε– κατοχυρωμένα. Όσοι μετανάστευσαν, για παράδειγμα στην Γερμανία, τα γνώρισαν και τα προπαγανδίζουν ακόμα μετά την επανεγκατάστασή τους στην Πρέβεζα.

Φρονούμε πως η προσπάθεια που έγινε από το λαό της Πρέβεζας, ντόπιους, Συρρακιώτες, Λευκαδίτες και τους νεότερους εγκατεστημένους καθώς και τους μετανάστες,  για ατομική και οικογενειακή προκοπή, με τα πολύ καλά βέβαια αποτελέσματα της γενιάς μου, αν είχε στραφεί και προς μια περισσότερο κοινωνική «κατάθεση», οι τόκοι θα είχαν τώρα πολύ υψηλή κεφαλαιοποίηση. Όχι μόνο για να εισπράξουμε απλά τον αναλογούντα κοινωνικό μισθό, που έτσι κι αλλιώς χάθηκε σαν ευκαιρία, αλλά και για να αισθανθούμε ενωμένοι στη θλιβερή οικονομική κατάσταση που ζούμε σήμερα.  Γενικά, ο μόχθος του πρεβεζάνικου λαού, που κανένας μας δεν αμφισβητεί, θα είχε καλύτερα αποτελέσματα σε ποιότητα δημόσιας ζωής, σε εξασφάλιση κοινωνικών δικαιωμάτων και σε συναίσθημα κοινωνικής αλληλεγγύης. Θα περιμέναμε από τον άλλο και αυτός από εμάς. Ποιος πιστεύει ποιον σήμερα στην πόλη μας, σε ένα πλαίσιο κοινωνικής αμοιβαιότητας και –γιατί να μην πούμε τη σωστή λέξη– αγάπης; Πρέβεζα δράσε και αντιστάσου.

Αγαπητοί συμπολίτες και αγαπητές συμπολίτισσες,

συγκροτούμε ένα κίνημα δράσης για την πόλη και το Δήμο μας. Αναλαμβάνουμε μια πορεία αντίστασης υπέρ μιας ιστορικής κοινότητας που είναι η Πρέβεζα που  δεν θέλουμε να χαθεί στην ανεύθυνη ευκαιριακότητα.

Προσπαθούμε

•           Να κινητοποιήσουμε το σύνολον των δυνάμεων της Πρέβεζας, με την υπέρβαση κομματικών ή συντεχνιακών αντιπαλοτήτων, που συχνά, δυναμιτίζουν τις προσπάθειες για τη συγκρότηση μιας πόλης-κοινότητας, την οποίαν όλοι οραματίζονται και επιθυμούν·

•           Να συνδέσουμε ένα ιστορικό παρελθόν που χρήζει σεβασμού και προστασίας, με ένα δυναμικότερο μέλλον που επίκεντρο θα έχει τον πρεβεζάνο-άνθρωπο ως μέλος της κοινότητας, το πράσινο, τους πεζόδρομους, το ποδήλατο, την προσεγμένη αρχιτεκτονική κοντά στην παραδοσιακή ήσυχη ταβέρνα και όχι το τσιμέντο, το αυτοκίνητο, το θόρυβο, τη ρύπανση του θαλάσσιου πλούτου·

•           Να ενθαρρύνουμε την επιστροφή των κατοίκων της περιοχής σε παραγωγικές δραστηριότητες που δημιουργούν κοινωνικό πλούτο και μπορούν να δημιουργήσουν και ατομική ευμάρεια αποθαρρύνοντας κάθε τάση ατομικής παρασιτικής επιβίωσης και αλόγιστης συλλογικής εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων·

•           Να θεσπίσουμε κανόνες κοινής αποδοχής και καθολικού σεβασμού για την αρμονική συμβίωση όλων των κατοίκων, σε μια πόλη-κοινότητα με άμεση πρόσβαση στην ύπαιθρο, η οποία θα έχει σταθερούς δημιουργικούς δεσμούς με το κέντρο, στο πλαίσιο μιας αμοιβαία επωφελούς αναπτυξιακής συνεργασίας·

•           Να οργανώσουμε πρεβεζάνικους αποκεντρωμένους φορείς πνευματικής, καλλιτεχνικής και αθλητικής καλλιέργειας, ώστε, γρήγορα, η πόλη μας ως κοινότητα να βρεθεί στην πρωτοπορία του γενικότερου εθνικού προβληματισμού για ένα καλύτερο, ποιοτικά, αύριο·

•           Να παράσχουμε σε όλους και ειδικότερα στους νέους, ευκαιρίες, επιτόπιας ανάδειξης και αξιοποίησης ταλέντων, ικανοτήτων, γνώσεων, με στόχο, μέσω της ουσιαστικής αποκέντρωσης πόρων και εξουσιών, την αντιστροφή των σημερινών τάσεων εγκατάλειψης της πόλης και της υπαίθρου.

This entry was posted in πεζός, ποδήλατο, πολεογραφία, σχολεία της Πρέβεζας, Δελτίο τύπου, Δημόσιος Χώρος. Bookmark the permalink.

3 Responses to ΠΡΕΒΕΖΑ ΜΕΙΝΕ ΟΜΟΡΦΗ – ΠΡΕΒΕΖΑ ΓΙΝΕ ΟΜΟΡΦΗ

  1. Ο/Η Αθανασιος - Νικιας λέει:

    Τολμω να πω οτι με συγκινησε ο λογος και η αναλυση για τα χρονια της μεταπολιτευσης. Ως νεος νιωθω ακομα περισσοτερο το αδιεξοδο της κομματοκρατιας καθως και την αισθηση οτι η ιδια η ελληνικη κοινωνια οδηγησε τη χωρα σε αυτο το σημειο. Τολμω να ριξω την ευθυνη στο λαο, διοτι ακομα και σημερα σε μια δυσκολη περιοδο για τη χωρα βλεπω πως ο ελληνικος λαος αναζητα λυσεις μεσα απο κομματικους διαδρομους. Το πολιτικο συστημα απετυχε. Τα κομματα απετυχαν. Το μονο που καταφεραν δυστυχως ειναι να εξακολουθουν να παραμενουν ο καθρεφτης της ελληνικης κοινωνιας. Αυτο δυστυχως φαινεται απο τα πανελλαδικα γκαλοπ.
    Ομως
    νιωθω πως ολοι οι νεοι της γενιας μου ειναι πιο ευαισθητοι και συνειδητοποιημενοι σε αυτες τις δυσκολες ωρες απο την παραστρατημενη γενια των γονιων μας, τη γενια του πολυτεχνειου.
    Δεν θελουμε να γινουμε δημοσιοι υπαλληλοι. Δεν θελουμε να βγουμε με 15αετία στη συνταξη. Δεν θελουμε να κλεβουμε το κρατος και την κοινωνια για να ζουμε. Θελουμε μοναχα να ζουμε με αξιοπρεπεια… στον τοπο μας.

    Γιαννη Ρεντζο
    σε ευχαριστουμε για τον αγωνα σου

    Υ.Γ.
    «Καλυτερα να αγωνιζεσαι ματαια
    παρα να ζεις ματαια»
    καταληψεις 2007

  2. Ο/Η paganini λέει:

    Κ. Νικία δεκτή η γνώμη σας αλλά επιτρέψτε μου να διαφωνήσω!
    Πώς προκύπτει το συμπέρασμα ότι τα κόμματα απέτυχαν; Διαπράττετε μια ατελή γενίκευση: 2 κόμματα–> όλα τα κόμματα! Ζούμε την παταγώδη αποτυχία του δικομματικού συστήματος και των πολιτικών του νεοφιλελευθερισμού που οδήγησαν την Ελλάδα και τον πλανήτη σε κρίση. Πώς μπορείτε να ενοχοποιείτε αυτούς που ήταν κάθετα αντίθετοι σαυτήν την πορεία; Μιλάω για την Αριστερά φυσικά.
    Εννοείται ότι θα ήθελα ενα πιο αποκεντρωμένο κράτος με περισσότερη συμμετοχή των πολιτών και λιγότερη οπαδοποίηση των πολιτών σχετικά με τα κόμματα,αλλα κάνετε λάθος να ταυτίζεται το δημόσιο τομέα γενικά με το κομματικό κράτος όπως αναπτύχθηκε στην Ελλάδα. Η παιδεία της Φινλανδίας που είναι από τις καλύτερες στον κόσμο είναι δημόσια. Ενώ η απολυτη απελευθέρωση στις αγορές μας οδήγησε σε οικτρά αποτελέσματα.
    Και μην αναπαράγεται ψεύδη. Οι Έλληνες δουλέυουν κατα μέσο όρο περισσότερο από τους άλλους Ευρωπαίους. Επειδή μερικοί συνταξιοδοτήθηκαν εξοργιστικα νωρίς (με ευθύνες πάλι του δικομματισμού) δε σημαίνει ότι η πλειονότητα είχε την ίδια μεταχείριση.
    Φυσικά έχει ευθύνες και ο λαός,που στήριξε το δικομματισμό και ανέχθηκε το ρουσφέτι,τη διαφθορά κλπ όμως να δούμε και γιατί έγινε αυτό. Μήπως είχαμε άθλιους πολιτικούς, που εκμεταλλευόταν την ανάγκη του κόσμου για δουλειά και την ανταλάσσαν με ψήφους,μήπως είχαμε άθλια ΜΜΕ που χειραγωγούσαν την ψήφο,μήπως τελικά ο κερδισμένος της όλης υπόθεσης δεν ήταν ο λαός,αλλά διαφορα λαμόγια,τραπεζίτες και μεγαλοεπιχειρηματίες που λυμαίνονταν το δημόσιο χρήμα;

    • Ο/Η Αθανασιος - Νικιας λέει:

      Καταρχας δε θεωρω ισαξιο το μεριδιο ολων των κομματων αλλα σιγουρο τα κομματα της αριστερας φερουν ευθυνες.
      Η αριστερα και ο αριστερος κοσμος εκανε λαθη σε κομματικο επιπεδο. Και θα αναφερθω στα χρονια που εχω ζησει.
      Μια ευκαιρια χαθηκε για την αριστερα το 1989.
      Μην ξεχναμε και τη συγγνωμη του Κυριου Αλαβανου για την ψηφο στο Μααστριχτ.
      Κυριο εναυσμα για το αρχικο μου σχολιο ηταν η αναλυση του Κ. Ρεντζου για τη μεταπολιτευτικη Ελλαδα. Δυστυχως η γενια των γονιων μου αυτη τη στιγμη εχει καταφερει να υποθηκευσει το μελλον της δικης μου γενιας στο ονομα της δικης της ευημεριας και καλοπερασης. Τα κομματα και οι πολιτικοι εκλεγονται απο το λαο και αναδεικνυονται απο αυτον. Το ελληνικο κρατος δε δημιουργηθηκε χθες. Οι πολιτες του εχουν μια ιστορια περιπου 200 χρονων και εχουν πολιτικη εμπειρια. Αν εξαπατηθηκαν ηθελαν να εξαπατηθουν, γιατι τους βολευε.
      Προφανως και δεν αντιπαλευομαι σαν εννοια την υπαρξη δημοσιων φορεων παιδειας υγειας κ.λ.π. δεν ανεφερα ποτε κατι τετοιο στο προηγουμενο σχολιο. Αντιπαλευομαι την ανυπαρξια βουλησης του ελληνικου λαου να αφησει μια στρεβλη πολιτικη και κομματικη νοοτροπια πισω του προς οφελος του ιδίου. Η απομακρυνση των πολιτων απο τα κομματα για την επιτευξη του παραπανω στοχου ειναι αναγκαια συνθηκη.

      Ειναι ευκολο να φταινε παντα καποιοι αλλοι και ποτε εμεις (οι πολιτες, οι αριστεροι, οι δεξιοι οι πολιτικοι).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s