«ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΗ» ΣΑΝ ΠΡΟΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΤΗΣ ΠΡΕΒΕΖΑΣ

(«Le mani sulla città» του Φραντσέσκο Ρόζι – Ιταλία 1963, 105 λεπτά, ασπρόμαυρο με τον Ροντ Στάιγκερ στο ρόλο του εργολάβου Εντοάρντο Νότολα – Τιμήθηκε με το Χρυσό Λιοντάρι ως καλύτερη ταινία στο Φεστιβάλ της Βενετίας).

Προτείνουμε στην Κινηματογραφική Λέσχη Πρέβεζας την ταινία με τίτλο «Τα χέρια πάνω από την πόλη» για την οποία δίνουμε μερικά στοιχεία. Η ταινία αυτή πρέπει να αποτελέσει κεντρικό πολιτικό-πολιτιστικό γεγονός στην πόλη μας, με την έναρξη της νέας δημοτικής περιόδου, σαν πάγια αναφορά απέναντι στους πρεβεζάνους δημότες της πόλης και της υπαίθρου.

Πρόκειται για ταινία πολιτικής στράτευσης όπου η λέξη «πολιτική» εννοείται και ως σχέση με το ιδεώδες της πόλης και τα σχετικά αυτονόητα αστικά δικαιώματα που, όπως συμβαίνει και σε άλλες πόλεις, στερούμαστε στην Πρέβεζα. Σε συγκεκριμένους όρους κινηματογραφικού σεναρίου, η ταινία αποτελεί σκληρή καταγγελία της εργολαβικής κερδοσκοπίας στην Ιταλία της δεκαετίας του 1960 με παραδείγματα από τη Νάπολη.

Δεν είναι τυχαίο πως το όνομα της ιταλικής αυτής πόλης ακούγεται μετά παρέλευση μισής ώρας προβολής, πράγμα που οδηγεί τον ιταλό θεατή της εποχής της ταινίας να φέρει στο νου του, στο μεταξύ, τη δική του ιδιαίτερη πατρίδα, αφού η συνεργασία, κεφαλαίου, πολιτικών, οργανωμένου εγκλήματος και «αθώου» μικροεπενδυτή έγινε φανερή σε πολλές ιταλικές πόλεις.

Και ο Ίταλο Καλβίνο στο βιβλίο του με τίτλο «Εργολαβική κερδοσκοπία» (Italo Calvino, La speculazione edilizia, Einaudi, 1958) αντί για όνομα της πόλης της άγριας κερδοσκοπικής παρέμβασης που περιγράφει βάζει τρία αστέρια (***), αλλά στη γαλλική έκδοσή του τα αντικαθιστά με το πραγματικό τρισύλλαβο όνομα «Σαν Ρέμο». Ας σκεφτούμε με οδύνη πως και η Πρέ-βε-ζα, όπου σημειώνεται μεγάλη επιθετικότητα σε θέματα χώρου, είναι τρισύλλαβη. Δεν πρέπει να λησμονούμε, στην πόλη μας, τις επιθέσεις εναντίον πρεβεζάνικων σπιτιών και πρεβεζάνων οικοπεδούχων που δεν εντάχτηκαν στην αντιπαροχή.

Στις ελληνικές πόλεις δεν μπορούμε βέβαια να μιλήσουμε για οργανωμένο έγκλημα αλλά, με βάση όσα έχουν γίνει γνωστά ή είναι φανερά, μιλούμε για εγκληματικές αμέλειες ή ερασιτεχνικές επιθέσεις.                                                                                                 Ένα κλειστό αδιαπραγμάτευτο «τετράεδρο» μικρο-συμφερόντων και συνενοχής που όλο και περισσότερο διογκώνονται καταστρέφει συστηματικά τον ελλαδικό χώρο και κατέστησε αγνώριστη την Πρέβεζα. Ο κίνδυνος μεγαλώνει και είναι ακόμα μπροστά. Για όποιον έχει την υπομονή να διαβάσει το σχέδιο τα πράγματα είναι απλά. Το κράτος ως νομοθέτης ή απλά ο Δήμος ως νομοτηρητής δίνουν από ψηλά το «οκέυ» της καταστροφής του χώρου, υπηρετώντας το πανανθρώπινο αγαθό της στέγης και προωθώντας το καπιταλιστικό δικαίωμα της επένδυσης. (Αρκετές εκατοντάδες πρεβεζάνικα διαμερίσματα έχουν αγοραστεί ως επένδυση και είναι αδειανά). Επακολουθούν οι οριζόντιες συνεννοήσεις της ελεύθερης αγοράς μεταξύ εργολάβου και οικοπεδούχου και μεταξύ εργολάβου και αγοραστή του διαμερίσματος ή, αν χρειάζεται, μεταξύ οικοπεδούχου και αγοραστή του διαμερίσματος. Όλοι μένουν ικανοποιημένοι εκτός από το δημόσιο χώρο της πόλης και της υπαίθρου. Η γεωργική γη υποχωρεί, το πράσινο αφανίζεται, οι μνήμες σβήνουν, η πόλη αλλοιώνεται, ο δημόσιος χώρος στενεύει.

Επανερχόμαστε στην ταινία. Καθώς «τα πρόσωπα και τα γεγονότα είναι φανταστικά ενώ αυθεντική είναι η πραγματικότητα που τα παράγει», η ταινία «Τα χέρια πάνω από την πόλη» μπορεί να αποτελέσει διδακτική ευκαιρία για το πρεβεζάνικο κοινό. Ποιος αγνοεί πως και στην Ελλάδα και, τα τελευταία χρόνια, στην Πρέβεζα «το πραγματικό χρυσάφι είναι η γη» όπως το λέει και η ταινία. Είναι βέβαιο πως τα εθνικά μας ρητά του τύπου «κανένας δεν μετάνιωσε αγοράζοντας γη» και «όλοι σχεδόν οι Έλληνες έχουν ένα ή δύο σπίτια» συνδέονται με μια μεγάλη συνωμοσία που καταστρέφει το ελλαδικό έδαφος ως φυσικό περιβάλλον και ροκανίζει το δημόσιο χώρο ως πόλη, οικισμό και συνθήκες δημόσιας διαβούλευσης. Οι χολιγουντιανές καφετέριες της Πρέβεζας δεν πρέπει να κρύβουν από το οπτικό μας πεδίο τις «Καλκούτες» που ξεφύτρωσαν εδώ κι εκεί στον πρεβεζάνικο χώρο, ενώ και άλλες ετοιμάζονται.

Ένας πρεβεζάνος ιδιοκτήτης από τον όμορφο οικισμό στο Ψαθάκι που του υποδείξαμε ανάλογο οικισμό στο εξωτερικό μας είπε: «Αφού και εγώ τα ίδια πλήρωσα για το οικόπεδο και το σπίτι μου, γιατί να μην έχω ακόμα σωστούς δρόμους και χώρους στάθμευσης όπως αυτοί;». Η κοινή κουβεντιαστή συμφωνία μας για την ομορφιά της χώρας μας, της υπαίθρου μας και της πόλης μας αποτελούν ψευδολογία συνενοχής για την ασυνήθιστη σε ευρωπαϊκό επίπεδο ασχήμια που υπηρετεί το έθνος μας και ο λαός μας. Είναι γνωστό πως ο Γιάννης Καλλίνικος είχε το θάρρος να τα καταγγείλει αυτά με άρθρο του πριν δώδεκα χρόνια. Ήταν τότε παραμονές δημοτικών εκλογών, των τελευταίων του 20ου αιώνα. Και ο 21ος προχωρά ακάθεκτος στην καταστροφή της πόλης και της υπαίθρου.

Αρχίζοντας η ταινία «Τα χέρια πάνω από την πόλη» ο «αστικός εγκληματίας» θαυμάζει  το τοπίο και το «περπάτημα» της πόλης προς την κατεύθυνση που ορίζει το «MASTER PLAN»  και προγραμματίζει μια αλλαγή του προς την κατεύθυνση κτημάτων που πρόκειται αυτός να αγοράσει. Στην Πρέβεζα, οι δυνάμεις που κυριάρχησαν στην πόλη τα τελευταία χρόνια, στράφηκαν με μανία στον αφανισμό της γεωργικής γης και την ανάδειξη οικιστικών περιοχών που «περπατούν» ή «πηδούν» προς κάποιες κατευθύνσεις. Παρά τη μεγάλη υπεραξία που παρήχθη, οι οικιστικές αυτές περιοχές δεν υποστηρίζονται από προτάσεις και υλοποιήσεις υποδομών πόλης και μεταφορών επί τόπου, στην περιφέρειά της, και στο κέντρο της πόλης.

Να πούμε πως η προκύπτουσα υπεραξία ή η κερδοσκοπία πάνω στη γη και τελικά η συσσώρευση πλούτου χάρη σ΄ αυτές δεν είναι «κακές» από μόνες τους (απλά σαν από φθόνο για τους πλουτίζοντες) αλλά οδηγούν σε συνθήκες κοινωνικής κυριαρχίας/υποταγής, άσκησης εξουσίας, προβολής ηγεμονικών προτύπων και ανάδειξη οπισθοδρομικών ομάδων. Οι σπασμένοι πεζόδρομοι του κέντρου, τα λειψά πεζοδρόμια στην πόλη, οι απουσία χώρων στάθμευσης, οι σκουπιδότοποι κοντά στα χωριά μας και τα σκουπίδια παντού στην πόλη είναι δείγμα αυτών των εξουσιών. Ο Βασίλης Αυδίκος, σε σοβαρότατη εργασία του, εκθέτει πτυχές από αυτά και για το συνολικό κακό που κάνει μια οπισθοδρομική ηγεμονική «νομενκλατούρα». Σε όλες τις περιπτώσεις ο δημόσιος χώρος ελαττώνεται και παράγονται απατηλά ομοιώματά του που περιορίζουν το δημόσιο λόγο και την προοδευτική κοινωνική διαβούλευση.

Αν δεν αντισταθούμε στην αναμενόμενη συνέχιση των απερίσκεπτων και ενδοτικών δημοτικών παρεμβάσεων στην πόλη και την ύπαιθρο και μάλιστα αν δεν στραφούμε τώρα στην υποστήριξη της πρεβεζάνικης υπαίθρου ‒όχι με τα καταστροφικά πρότυπα που επικράτησαν στην πόλη‒ η συνέχεια θα είναι εξίσου θλιβερή. Πρέπει να δούμε «Τα χέρια πάνω από την πόλη» και να τα συζητήσουμε. Θα περιμένουμε στην προβολή της και τους μηχανικούς μας που ξέρουν περισσότερα. Και μάλιστα όσους έχουν σπουδάσει στην Ιταλία καθώς και τα επιστημονικά και επαγγελματικά τους σωματεία.

Advertisements
This entry was posted in πολεοδομία, Δελτίο τύπου, Δημόσιος Χώρος, ανάπτυξη and tagged , , , . Bookmark the permalink.

One Response to «ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΗ» ΣΑΝ ΠΡΟΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΤΗΣ ΠΡΕΒΕΖΑΣ

  1. Ο/Η noname λέει:

    Ξεχνάτε κάτι : Την περίφημη «εκτός σχεδίου δόμηση» που είναι η μόνη ελληνική εφεύρεση της τελευταίας εκατοντετίας.Επειδή δεν έχουμε χτίσει ή έχουμε αγοράσει σπίτι εκτός σχεδίου όλοι οι Πρεβεζάνοι, κάνω μια πρόταση: Να αναρτηθούν στο blog όλα τα ονόματα αυτών που έχτισαν τα τελευταία 30 χρόνια εκτός σχεδίου. Για να δούμε ποιοί είναι οι «νόμιμοι αστικοί εγκληματίες».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s