Ο ΛΕΝΙΝ ΣΤΟΝ ΚΑΘΕΔΡΙΚΟ

Στη μνήμη του Χρήστου Νάνου

Ο καλός μου γείτονας Χρήστος Νάνος έφυγε από τη γειτονιά μας. Την προσωρινή γειτονιά των θνητών. Τα τελευταία χρόνια είχα τη ευκαιρία να σχετιστώ μαζί του και να αναγνωρίσω την ευγένειά του και το φιλικό του χαρακτήρα. Το σπίτι μας, στην οδό Χρήστου Κοντού, είναι πάνω από τον αριθμό 29 και το δικό του στη μεγάλη ιδιοκτησία της οικογένειάς του, στο 30. Όταν επισκευάζαμε το δικό μας, ενοικιάσαμε εκεί ένα διαμέρισμα και βρεθήκαμε, για μερικά χρόνια, δίπλα στο Χρήστο και την παλιά μας φίλη κυρία Τούλα. Ζήσαμε λοιπόν από κοντά μερικά λυπηρά για κείνους πράγματα και η συμπάθειά μας, γι’ αυτούς τους αξιοπρεπείς ανθρώπους, ήταν και για τη δική μας ζωή περίσκεψη και πόνος. Ποιος ξέρει τι του μέλλει του καθένα μας, πώς και πόσο γρήγορα…

Ο βίος του Χρήστου Νάνου διακόπηκε την προηγούμενη εβδομάδα. Η ζωή του όμως μπορεί να συνεχιστεί, όπως το διδάσκει η Εκκλησία μας και το ελπίζουν οι πιστοί. Η ακολουθία που εψάλη από τους ιερείς και ο σύντομος παρηγορητικός λόγος, όπως τα ακούσαμε από τον π. Δημήτριο Ντούσκο, εφημέριο του Αγ. Χαραλάμπους, φίλο του, αυτό το νόημα είχαν. Ο θάνατος του χριστιανού είναι ο δρόμος στην καινούρια ζωή, το διάβα της μεγάλης πόρτας που θα τον φέρει στο Θεό, εκεί που δεν υπάρχουν πια οδύνες, λύπες και στεναγμοί.

… Μερικές μέρες, βγαίνοντας από το διαμέρισμά μας, περνώντας από την πόρτα του διαμερίσματος της οικογένειας του Χρήστου έβλεπα το «Ριζοσπάστη». Έστω και αν η ώρα ήταν προχωρημένη, μεσημέρι, η εφημερίδα ήταν εκεί. Για μένα ήταν ένδειξη πως έλειπαν, ίσως έκτακτα, για τα θέματα της παρακολούθησης της υγείας του Χρήστου. Ξεφύλλιζα λίγο την εφημερίδα και κατέβαινα. Πάντα βρίσκεις ενδιαφέροντα πράγματα στο «Ρίζο», πολλά που οι άλλες εφημερίδες παραλείπουν ή καταχωρούν στα ψιλά. Για τις οδύνες, τις λύπες και τους στεναγμούς των εργαζομένων, σ’ αυτή εδώ τη ζωή. Έτσι βλέποντας ένα κομμουνιστή, σύντροφο του Χρήστου, να ακουμπάει στη σορό του εκλιπόντα, στην Εκκλησία, αυτή την αγωνιστική εφημερίδα συγκινήθηκα. Έφερα μερικά πράγματα στο νου μου. Και σκέφτηκα αν θα έπρεπε περνώντας, την ώρα του αποχαιρετισμού, να πάρω το «Ρίζο»  και να ρίξω πάλι μια ματιά, όπως παλιά.

Μια μεγάλη θρησκευτική και μια σημαντική πολιτική κηδεία, με συμμετοχή πλήθους κόσμου, έλαβαν χώρα ταυτόχρονα, προχθές στην πόλη μας, κάτω από τη στέγη του χιλιόχρονου ναού μας, του Αγίου Χαραλάμπου, που είναι βέβαιο σύμβολο ενότητας και ταυτότητας του πρεβεζάνικου λαού μας. Το κόμμα στο οποίο ανήκε ο Χρήστος διεκδίκησε το χρόνο για να τον τιμήσει, κατά τη διάρκεια της θρησκευτικής ακολουθίας, με εκφώνηση κοινωνικού και πολιτικού επικήδειου εκ μέρους του μέλους του, Κώστα Κωτσαντή, Περιφερειακού Συμβούλου της Περιφέρειας Ηπείρου.

Ο ιερός ναός του Αγίου Χαραλάμπου, ως «κοινή στέγη», δεν πρέπει να μας ξενίσει. Υπάρχει ομοιότητα ανάμεσα στον κομμουνιστή και το χριστιανό αφού και οι δύο αγωνίζονται για τα ίδια ιδανικά σε μια κοινωνία ισότητας. Πολλά άτομα στον αγώνα για μια αταξική κοινωνία φτάνουν ίσως στα όρια της χριστιανικής αγάπης. Όχι βέβαια όλα. Η μεγάλη όμως διαφορά είναι πως ο αγωνιστής χριστιανός με τη θυσία του για τα ιδεώδη του πιστεύει πως επιτυγχάνει, αυτός, να φτάσει κοντά στο Θεό του και να ανταμειφτεί με την αιώνια ζωή. Αντίθετα με τον κομμουνιστή που, σε μια αγωνιστική πορεία που τελειώνει με τη θυσία του, είναι βέβαιος πως όλα γι’ αυτόν τελείωσαν και μόνον άλλοι μπορούν πια να ωφεληθούν από τον αγώνα του. Από τη σπορά του ζευγά που έφυγε.

Δεν ανήκουμε σε κάποιο κόμμα για να τοποθετηθούμε πολιτικά και κομματικά στη διεκδίκηση της στέγης του Αγίου Χαραλάμπου για τη διπλή κηδεία του φίλου Χρήστου Νάνου. Ούτε καν να συγχαρούμε το φίλο Κώστα Κωτσαντή δεν έχουμε δικαίωμα για τη σεμνή και υπερήφανη ομιλία του. Σαν μέλη όμως του χριστεπώνυμου πληρώματος της Εκκλησίας μας έχουμε υποχρέωση να πάρουμε θέση για την παραχώρηση της στέγης. Ναι. Μας βρίσκει σύμφωνους αυτή η καταλλαγή. Κάτω από το τοτέμ ειρήνης που είναι το καμπαναριό του Αγίου Χαραλάμπου μας, τέτοιες χειρονομίες δυναμώνουν με το παράδειγμα της Εκκλησίας την πόλη μας και την κοινωνία της. Ας το ακολουθήσουν και άλλοι.

Γιάννης Ρέντζος,
Δημοτικός σύμβουλος, επικεφαλής της Δημοτικής Παράταξης
«Δημόσιος Χώρος Πρέβεζα – Λούρος – Ζάλογγο»

ΛΑΒΕΤΕ ΜΕΡΟΣ ΣΤΙΣ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΕΙΣ ΜΑΣ

 

Advertisements
This entry was posted in Δημόσιος Χώρος, Ρέντζος, νεκρολογία and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s