ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΝΤΙΜΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΟΥ ΧΩΡΟΥ ΜΑΣ

Το αυτοκίνητο και ο ιδεολογικός πειθαναγκασμός  της κοινής γνώμης
Ο αναγνώστης θυμάται ίσως το «ατύχημα» που στοίχησε τη ζωή στον αντιπεριφερειάρχη Άρτας που ερχόταν με μηχανάκι στη γιορτή του πολιούχου μας Αγίου Χαραλάμπους. Όπως είχε αναγνωριστεί και στην συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου που επακολούθησε, από όσους γνωρίζουν καλά το μοιραίο σημείο,  το «περιστατικό τροχαίου εγκλήματος» μόνο καταχρηστικά θα μπορούσε να ονομαστεί «ατύχημα». Πρόκειται για προαναγγελθέντα θάνατο, όπως άλλωστε συμβαίνει και με πολλά από τα θύματα του ετήσιου «Τιτανικού» (1500-2000 θύματα κάθε χρόνο) και του μηνιαίου «Μπόινγκ» (150 θύματα κάθε μήνα) που χάνουν τη ζωή τους στη χώρα μας από παρόμοια «περιστατικά τροχαίου εγκλήματος».
Στην πραγματικότητα τα περισσότερα από αυτά τα εγκλήματα είναι το λογικό αποτέλεσμα ενός μεταφορικού συστήματος που έχει βασιστεί πάνω στη βία επί των κυκλοφοριακά  υποδεέστερων σε μια κλίμακα που ξεκινάει από το ανύποπτο ζώο και συνεχίζεται με τον πεζό, τον ποδηλάτη, το μοτοσικλετιστή, το νεαρό οδηγό και τους επιβάτες των ΙΧ. Το ξετομάριασμα των μικρών ζώων πάνω στους δρόμους της εδαφικής περιφέρειας του Δήμου μας, είναι αίσχιστη πράξη κατά της ζωής σε έναν αγώνα διεκδίκησης χώρου, δικαιωμάτων, κυριαρχικής διείσδυσης από το «θεσμό αυτοκίνητο».

Τολμούμε να πούμε πως οι ακρωτηριασμοί και οι θανατώσεις πεζών και εποχουμένων είναι στην Ελλάδα σοβαρό πολιτικό ζήτημα που μπορεί να συγκριθεί με τα βασανιστήρια και τις εκτελέσεις των αγωνιστών των ανθρωπίνων και πολιτικών δικαιωμάτων, σε μερικές χώρες. Εκεί που ολοκληρωτικές ολιγαρχίες διατηρούν την εξουσία τους με τέτοιες μεθόδους. Δεν είναι όμως δύσκολο να «συναρθρωθούν» επιχειρήματα που να συνδέουν την καθολική κυριαρχία του τροχού στη χώρα μας με  διαδικασίες διεκδίκησης, κατάκτησης και διατήρησης της κρατικής εξουσίας εκ μέρους των κοινωνικών δυνάμεων που επικρατούν στην χώρα μας και την πόλη μας.
Όποιος στο πολιτικό μας σύστημα τολμήσει να ταχθεί υπέρ του απλού ανθρώπου ως πεζού και υπέρ της προστασίας των ζώων με πραγματικούς όρους οδικής ασφάλειας, ταχύτητας και άνεσης του βαδιστή-πεζοπόρου, του ΑΜΕΑ, του ηλικιωμένου, του ποδηλάτη, ακόμα και του συνετού οδηγού, θα περιθωριοποιηθεί. Θα έρθει δηλαδή αντιμέτωπος με τις τράπεζες (δάνεια αγοράς αυτοκινήτου), τις ασφαλιστικές εταιρείες (ασφαλίσεις), το διεθνές και ελλαδικό κεφάλαιο εμπορίας αυτοκινήτου και καυσίμων, τις διαφημιστικές και τηλεοπτικές επιχειρήσεις και τις κατασκευαστικές επιχειρήσεις αυτοκινητοδρόμων. Όμως και η λειτουργία των θεσμικών οργάνων της χώρας μας εκτίθεται σε βαθμό που θα μπορούσαμε να τη χαρακτηρίσουμε ως ολοφάνερα «πρακτορική» υπέρ της αυτοκίνησης. Εκτός και αν οι εκπρόσωποι των θεσμών μας φοβούνται τους μεγάλους τιμονιέρηδες συμπατριώτες μας.
Συχνά οι εισηγήσεις-εκθέσεις των τεχνικών υπηρεσιών, για τον εντοπισμό των ατυχηματικών σημείων των δρόμων, είναι υποδειγματικά συντεταγμένες και φανερώνουν πλήρη κατανόηση των ζητημάτων, τα οποία και εκλαϊκεύουν συστηματικά. Ο καθένας κατανοεί πως υπάρχει μια μεγάλη δυσκολία επεξεργασίας σε μια πολλαπλή και «πλοκαμοειδή» γεωγραφική κλίμακα.  Είναι φανερό πως η κλίμακα αυτή «πιάνει» τα 10 ή 50 km αλλά και το 0,5 χιλιόμετρο ή τα εκατό και τα δέκα μέτρα. Στην έκθεση που παρουσιάστηκε στη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου της 28ης Σεπτεμβρίου 2011 αυτή η δυσκολία έχει άνετα ξεπερασθεί χάρη στην εμπειρία των συντακτών της.
Βέβαια, η ένταξη του πυκνού χώρου μιας πόλης σε μια γενικότερη μελέτη που αφορά το σύνολο της εδαφικής περιφέρειας του Δήμου της εκθέτει τους συντάκτες της σε μεθοδολογικούς κινδύνους. Και φυσικά εκτίθενται περισσότερο οι όποιοι εντολοδότες. Όλα παγιδεύονται σε ένα πλαίσιο στο οποίο η έννοια «οδική ασφάλεια» ταυτίζεται με την «ελεύθερη ροή των οχημάτων» ως υπέρτατη αξία, ανώτερη ακόμα και από την ζωή των άλλων. «Ελεύθερη ροή» που διαπερνάει σύνορα και διασχίζει δρόμους για να ξεσκίσει σάρκες αθώων υπάρξεων.
Στην περίπτωση της πόλης μας, ξέρουμε πως η Πρέβεζα είναι ένα δειγματολόγιο ανέντιμης διαχείρισης του χώρου της, η οποία βασίζεται στη θεσμοποιημένη καταπίεση των ασθενέστερων. Σε μια «εναλλακτική» έκθεση οδικής ασφάλειας  πρέπει να συμπεριλαμβάνονται θέματα τέτοια όπως διαβάσεις πεζών, διαμορφώσεις στάσεων δημόσιων μέσων μεταφορών, πεζογέφυρες, ζωογέφυρες στην ύπαιθρο, νησίδες ασφαλείας με στηθαίο ασφαλείας και να αναδεικνύεται, για το εσωτερικό της πόλης, η σημαντική έννοια της «βαδισιμότητας».
Για τις «πεζογέφυρες»,  έχω την αίσθηση πως οι φίλοι μας οδηγοί, όταν διασχίζουν τις διαβάσεις της πόλης, περιφρονώντας τους πεζούς που ξεροσταλιάζουν δεξιά και αριστερά,  στον ήλιο ή τη βροχή, θα τις φαντάζονται μες από το παρμπρίζ ήδη εγκατεστημένες, όμορφες και γυαλιστερές, με ανελκυστήρες ή κυλιόμενες κλίμακες και κυλιόμενους διαδρόμους να εξυπηρετούν αδιάκοπα τους πεζούς συμπολίτες μας. Αλλιώς γιατί τους αφήνουν σαδιστικά να περιμένουν; Λίγη ανθρωπιά παιδιά.
Το πρόβλημα της οδικής ασφάλειας στο έδαφος του Δήμου μας θα μπει σε σωστό δρόμο μόνο όταν σταματήσει η προσπάθεια αυτοκινητόφιλου ιδεολογικού πειθαναγκασμού της κοινής γνώμης από τους «πρακτορεύοντες» θεσμικούς αρμοδίους. Ακόμα και τα «λόγια» σχετικά με την πράσινη βιώσιμη ανάπτυξη θα χρειαστεί να δώσουν τότε τη θέση τους σε σχεδιασμό. Εννοούμε για παράδειγμα τον άπλετο φωτισμό των δρόμων με φωτοβολταϊκή ενέργεια και τις σιδηροδρομικές μεταφορές, που οι αρμόδιοι παραλείπουν. Το τελευταίο μας αφορά όλους και, στην ηπειρωτική κλίμακα, αφορά και την Περιφέρεια Ηπείρου.
Γιάννης Ρέντζος,
Δημοτικός σύμβουλος, επικεφαλής της Δημοτικής Παράταξης
«Δημόσιος Χώρος Πρέβεζα – Λούρος – Ζάλογγο»
Advertisements
This entry was posted in Δημόσιος Χώρος. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s