ΜΙΑ ΠΡΕΒΕΖΑ ΧΩΡΙΣ ΣΧΟΛΕΙΑ

Θα γίνουν πάρκινγκ οι πρεβεζάνικες σχολικές αυλές;

Η «κοινωνία χωρίς σχολεία», είναι μια παλιά εντυπωσιακή ιδέα και πρόταση στον τομέα της «κοινωνιολογίας της εκπαίδευσης» που είχε κάνει στις αρχές της δεκαετίας του 1970 ο αυστριακός ερευνητής και φιλόσοφος Ιβάν Ίλλιτς (1926 – 2002). Ο οξυδερκέστατος αυτός αναλυτής και επικριτής της δυτικής κοινωνίας έθεσε με τις συγγραφικές του παρεμβάσεις σε αμφισβήτηση πολλούς θεσμούς της σύγχρονης κοινωνίας υποστηρίζοντας πως αυτοί «αυτονομούνται από την ανάγκη που καλούνται να υπηρετήσουν». Σύμφωνα με τον Ίλλιτς και άλλους κοινωνιολόγους της εκπαίδευσης το σύγχρονο σχολείο επιβεβαιώνει το περίεργο γεγονός πως «οι φτωχοί ούτε μπορούν να μάθουν ούτε μαθαίνουν». Η τελευταία φράση εννοεί πως 1) η υποστήριξη του φτωχού μαθητή δεν είναι αρκετή από το φτωχό οικογενειακό περιβάλλον του ενώ 2) στο σχολείο η παρεχόμενη γνώση τυποποιείται και παρέχεται έξω από οποιοδήποτε πραγματικό κοινωνικό περιβάλλον χρήσης και εφαρμογής. Εκτός από την «αποσχολειοποίηση» (deschooling) ο Ίλιτς είδε «αναρχικά» και άλλες επιτυχημένες ιδέες της καπιταλιστικής κοινωνίας όπως η λειτουργία του αυτοκινήτου και του αυτοκινητοδρόμου. Χάρη σ’ αυτόν, βέβαια, καταλάβαμε έγκαιρα πως η Αττική Οδός έγινε για τις εταιρείες και τις αντιπροσωπείες των αυτοκινήτων και όχι για τις λαϊκές μεταφορές. Ακόμα και ο Disney έβγαλε σχετική ταινία, με ωραία μουσική.

Η ελληνική κοινωνία αντιλήφθηκε πρακτικά αυτά τα πράγματα και με ποικίλες οικονομικές και θεσμικές δράσεις και αντιδράσεις 1) περιόρισε χωρικά και χρονικά το δημόσιο σχολείο στα «απολύτως απαραίτητα» ενώ 2) ανέθεσε …πριν ακόμα και από τη Θάτσερ τις σοβαρές παροχές εκπαιδευτικών υπηρεσιών στον ιδιωτικό τομέα (φροντιστήρια, ιδιαίτερα, ωδεία, αλλά και καφετέριες ελεύθερου «περισχολικού» χρόνου κ.λπ.). Εξάλλου οι κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που εξέφρασαν τα στρώματα της μικροαστικής αποσχολειοποίησης (που διεκδικούσε ευρεία κινητικότητα αποβλέποντας σε ταχεία αποκατάσταση) ακολούθησαν τις επιταγές των εντολοδοτών και ψηφοφόρων τους. Αρκεί να δούμε την κατάσταση από πλευράς χώρου και χρόνου λειτουργίας των δημοτικών σχολείων της πόλης μας για να αντιληφθούμε αυτά τα πράγματα.

Γι’ αυτό δεν μας εξέπληξε η πρόταση ενός μυαλωμένου συμπολίτη μας «να κάνουμε τις σχολικές αυλές χώρους στάθμευσης για να εξυπηρετήσουμε την κοινωνία». Ο φίλος συνδημότης είχε κέφι και, επειδή ήταν εξασκημένος στους πρακτικούς λογαριασμούς, μας είπε. «Να αυτό το σχολείο εδώ λειτουργεί ένα μήνα το χρόνο». «Μα πώς το λες αυτό;» του είπα. «Επειδή τα παιδιά έχουν πολυήμερες διακοπές μέσα στο έτος;» «Να ήταν μόνο αυτό;» μου λέει. Και επιδόθηκε σε έναν υπολογισμό, ώρα-ώρα, μέρα-μέρα, εβδομάδα-εβδομάδα, όλο το χρόνο. Άρχισε από τις 5-6 ώρες πρωινής ημερήσιας λειτουργίας του σχολείου, προχώρησε –πάντα σε ώρες– στις ημέρες λειτουργίας, για να τελειώσει με τους μήνες λειτουργίας του εκπαιδευτηρίου και να φτάσει στο «όπερ έδει δείξαι» του. Σε ώρες το σχολείο λειτουργεί ένα μήνα.

Ο φίλος Η.Σ. επισημαίνει: Καλά είναι αυτά για τα σχολεία αλλά εδώ έχουμε δείξει σαν Πρεβεζάνοι αδιαφορία σε τόσα και τόσα πράγματα της ιστορίας μας και του τοπικού πολιτισμού μας. Θα αναφέρω χαρακτηριστικά την πρόσφατη περίπτωση του σχολείου που ίδρυσε ο Πατρο-Κοσμάς ο Αιτωλός, που στεκόταν ακόμα ανέπαφο στην αγορά και που το κατεδάφισαν. Όπως ξέρουμε, λέγει ο φίλος, ήταν ο φούρνος του Τζάκου, μετέπειτα Νταλάκα, στην Οδό Καρυωτάκη, δίπλα στην εκκλησία του Αϊ-Γιάννη. «Καλά», προσθέτει ο φίλος, «δεν μπορούσαν τουλάχιστον να διατηρήσουν το  υπέρθυρο τόξο»;

Η ανάλυση του φίλου ήταν σωστή, έστω και αν θεωρηθεί υπερβολική. Έκανε μια αντικειμενική έκθεση της χρήσης των σχολικών υλικοτεχνικών υποδομών της γειτονιάς του και πρότεινε μια πρόταση καλύτερης αξιοποίησης. Να γίνουν πάρκινγκ τα σχολεία.

Δεν δεχόμαστε βέβαια την πρόταση. Κρατάμε όμως την ανάλυση αυτούσια. Δεν κόβουμε ούτε μια λέξη από όσα μας είπε ο φίλος. Ότι το αυτοκίνητο, ο πρεβεζάνικος αυτοκινητικός στόλος, κτυπάει κατακέφαλα (κυριολεκτικά: στο μυαλό και στις ψυχοπνευματικές λειτουργίες!) δεν υπάρχει βέβαια αντίρρηση. Αλλά το πρόβλημα είναι άλλο τώρα. Είναι η σωστή λειτουργία του ελληνικού σχολείου-διδακτηρίου-εκπαιδευτηρίου ως πόλου εκπαίδευσης, πολιτισμού και κοινωνικής ζωής. Περιμένουμε δηλαδή και προτείνουμε για το ελληνικό διδακτήριο, ως χώρο, να λειτουργήσει με όλες τις χωρικές του υποχρεώσεις. Ως δομή: εργαστήρια επιστημών και πληροφορικής, βιβλιοθήκη και αναγνωστήριο, γυμναστήριο και χώροι αθλοπαιδιών, αίθουσα μουσικής και δοκιμών, αίθουσα θεάτρου και δοκιμών, μαγειρείο και εστιατόριο. Ως λειτουργία: σχολείο, χώρος αθλοπαιδιών, συνοικιακή βιβλιοθήκη, συνοικιακή αίθουσα συνελεύσεων, συνοικιακό εκθετήριο συλλογών (μικρομουσείο), συνοικιακός χώρος επικοινωνίας (ανακοινώσεων-τοιχοκολλήσεων), συνοικιακός σταθμός πρώτων βοηθειών, στέγη λαϊκού πανεπιστημίου.

Συνάδελφοι, πρέπει να ανοίξουμε τα σχολεία. Όχι για πάρκινγκ, βέβαια…  

Advertisements
This entry was posted in πάρκινγκ, παιδικό παιγνίδι, πολεογραφικό μουσείο, σχολεία της Πρέβεζας, σχολικό εστιατόριο, Δημόσιος Χώρος, Ιστορία, Μουσείο πόλης, Πρέβεζα, Πρεβεζάνοι εκπαιδευτικοί, αυτοκίνητο, δημόσια υγεία, επικοινωνία, εκπαίδευση, θέατρο, κινητικότητα and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

5 Responses to ΜΙΑ ΠΡΕΒΕΖΑ ΧΩΡΙΣ ΣΧΟΛΕΙΑ

  1. Το σκεπτικό που αναπτύχθηκε όταν είναι καινοτόμο και θέτει το σχολείο σε άλλη βάση, σε εκείνη ότι το σχολείο οφείλει -όπως λες στην εισαγωγή σου- να υπηρετεί την κοινωνία και να είναι δεμένο μαζί της. Στο δήμο μου όλα τα σχολεία έχουν αθλητικές δραστηριότητες το απόγευμα (για ενήλικες ή μαθητές, ανάλογα με το πρόγραμμα και τις απαιτήσεις της γειτονιάς) και πριν αλλάξει η διοίκηση είχε και μουσικά τμήματα. Το σχολέιο πρέπει να δεθεί με την κοινωνία. Σε μία τέτοια λογική και τα δικά μας κάθε χρόνο έχουν το μη διαγωνιστικό φεστιβάλ παιδείας (κοντά 20 χρόνια πια).
    Αλλά είναι μόνο αυτά δυστυχώς. Θα έπρεπε να γίνονται τόσα ακόμη…

  2. Ο/Η dimosioshoros λέει:

    Πολύ χρήσιμες πληροφορίες και σύμφωνες με την ιδέα της κοινωνικοποίησης του σχολείου ως κτηρίου και υποδομής. Πρέπει όμως να τις δούμε να επεκτείνονται και -όπου υπάρχουν- να γενικεύονται ως αξιοποίηση του κτηρίου και του εσωτερικού του.

  3. Ο/Η Αγγελος λέει:

    Απορία ιστορική, ανθρώπου που δεν έχει δει ούτε από μακριά την Πρέβεζα: το σχολείο του Κοσμά του Αιτωλού το κάνατε… φούρνο πριν το γκρεμίσετε; Aπό πότε άραγε;

    • Ο/Η dimosioshoros λέει:

      Ω! Άγγελέ μου, χαίρομαι για την επικοινωνία.
      Σύμφωνα με σχετικό άρθρο (Η.Β. Βασιλάς, «Ο Πάτερ Κοσμάς στην Πρέβεζα (1768 & 1779) και ο ιερός ναός των αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης» Ηπειρωτική Εστία, τχ. 59, Μαρτίου 1957, σελ. 225-229) ήδη τότε ήταν φούρνος. Συνέχισε, υπό άλλη διεύθυνση, μέχρι τώρα.

      Γιάννης

      • Ο/Η Νίκος Δ. Καράμπελας λέει:

        Κύριε Γιάννη,

        Μήπως γνωρίζετε εάν ο παλαιός φούρνος του Τζιάκου, πριν μεταφερθεί στο κτήριο που πρόσφατα κατεδαφίστηκε, ήταν επί της οδού Εθνικής Αντιστάσεως (τότε Κωνσταντίνου Ελευθερωτού) και Μαιάνδρου, απέναντι, δηλαδή, από το παλαιό χοροδιδασκαλείο του Σάββα ;

        Νίκος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s