«ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ, ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΣΑΛΕΣ»…

…μεγάλε μας κ. Μικρούτσικε…

[Σήμερα Κυριακή 20 Μαΐου 2012 το Μουσικό Σχολείο Πρέβεζας δίνει συναυλία μουσικών συνόλων, στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου («Όαση»), στην οποία θα παραστεί και ο δημοφιλής συνθέτης Θάνος Μικρούτσικος.  Χθες, ως γνωστό, έγινε η παρουσίαση του βιβλίου του (βλ. πιο κάτω) με κύριο ομιλητή τον πρώην δήμαρχο Πρέβεζας Νίκο Γιαννούλη, στο βιβλιοπωλείο «Ατραπός».]. 

Πριν μερικά χρόνια βρέθηκα για ένα συνέδριο στην Πάτρα. Πήγαμε με ένα συνάδελφο από την Αθήνα, με το αυτοκίνητό του. Όταν τελειώσαμε, όπως τον είχα ήδη προειδοποιήσει, εγώ θα κατευθυνόμουν με το λεωφορείο προς την Πρέβεζα, δεν θα γύριζα στην Αθήνα. Τότε έζησα και βίωσα την τριτοκοσμική κατάσταση της δημόσιας συγκοινωνίας σε σχέση με τα δρομολόγια Πάτρα-Πρέβεζα του ΚΤΕΛ. Για όποιον δεν ξέρει, λέω περιληπτικά, πως ο επιβάτης που προτίθεται να ταξιδέψει από την Πάτρα, πρέπει να βρίσκεται στο Ρίο και να περιμένει το αθηναϊκό λεωφορείο, για το οποίο δεν υπάρχει βέβαια συγκεκριμένη και δεσμευτική ώρα διέλευσης. Εξάλλου, οι συνθήκες αναμονής είναι απερίγραπτες αφού δεν υπάρχει ένας μικρός στεγασμένος σταθμός αλλά μόνο η στάση των διερχομένων λεωφορείων. Με βροχή ή με λιοπύρι ο ενδιαφερόμενος ταξιδιώτης θα πρέπει να περιμένει απροστάτευτος εκεί, αρκετή ώρα νωρίτερα αφού, όπως είπαμε, δεν υπάρχει κανένα δεσμευτικό δρομολόγιο. Φοιτητές και φοιτήτριες, ηλικιωμένοι, έγκυες γυναίκες, όπως παρατήρησα κατόπιν και το βλέπω μέχρι τώρα, πρέπει να υποστούν αυτή την ταπεινωτική έως απάνθρωπη δοκιμασία αναμονής στο ύπαιθρο. Τα τελευταία χρόνια λειτούργησε ένας σταθμός, στη συμπαθητική καφετέρια του συμπατριώτη μας Τσούτση (από την Κρυοπηγή, υποθέτω), αλλά δεν ευδοκίμησε.

Η Πάτρα είναι όμως μια μεγάλη πόλη (με πολλά προβλήματα διαχείρισης του δημόσιου χώρου της) αλλά και τόσο ονομαστή σε μας τους Πρεβεζάνους, από πολλές γενιές, χάρη στη ρυμοτομία της. Αλλά δεν είναι αυτό. Μιλάμε για τον κόσμο που πηγαινοέρχεται. Έχει το Πανεπιστήμιο στο οποίο φοιτούν δικοί μας νέοι ενώ παιδιά από την Πάτρα φοιτούν στα δικά μας ΤΕΙ. Γιατί λοιπόν αυτή η τριτοκοσμική περιφρόνηση; Θα έπρεπε να υπάρχει μια αξιοπρεπής αντιμετώπιση του ζητήματος, πιο πολιτισμένη. Αυτή είναι η λέξη-κλειδί: ο Πολιτισμός. Όχι μόνο ως μουσικές εκδηλώσεις αλλά και ως εκδήλωση ανθρωπιάς και κατανόησης του άλλου μέσα στην πόλη. Άλλωστε στις μουσικές εκδηλώσεις θα μπορούσαμε να πάμε και με το λεωφορείο, αρκεί να υπήρχε ανθρωπιά.

Το να μετακινείσαι στην Ελλάδα με ποδήλατο είναι αυτοκτονία, γιατί: Οι δρόμοι είναι φτιαγμένοι για τ’ αυτοκίνητα, τα φορτηγά και τα λεωφορεία και μόνο (όπως ακριβώς και οι υπολογιστές για να έχουν λειτουργικά και προγράμματα του Bill Gates — Open source προγράμματα και λειτουργικά; Που τ’ ακούσατε αυτά;). Ο κάθε Έλληνας οδηγός αυτοκινήτου μεγάλου κυβισμού, είναι ανώτερος άλλου  οδηγού μικρότερου κυβισμού αυτοκινήτου. Πρώτο Άρθρο του Πρακτικού Ελληνικού Οδικού Συντάγματος  (Πόσο μάλλον ανώτερος του ποδηλατιστή και του ποδηλάτου, που τα κυβικά του είναι όσο η δύναμη στα πόδια του αναβάτη). Οι οδηγοί ΙΧ, φορτηγών, λεωφορείων είναι λογικό και άρα σύννομο να αγνοούν την ύπαρξη τυφλών σημείων των οχημάτων τους, οπότε επιτρέπετε να σε προσπερνούν και έπειτα να στρίβουν δεξιά, επικαλούμενοι το ότι δε σε είδαν, βρε αδερφέ. Συνεχίστε εδώ .

Αυτά είχα σκεφτεί εκείνο τον καιρό και μάλιστα αρκετά χρόνια μετά από την πρώτη λειτουργία (1986) του Διεθνούς Φεστιβάλ Πάτρας που διηύθυνε ο Μικρούτσικος και τα ξανάφερα στο νου μου όταν η Πάτρα ήταν Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης (2006) με οργανωτικό υπεύθυνο, αρχικά, τον τόσο δημοφιλή πατρινό συνθέτη, το Θάνο Μικρούτσικο, που είναι σήμερα στην πόλη μας, είπα: «Να ένα έργο πολιτισμού για την Πάτρα και για την Ελλάδα. Ένας σταθμός για τα ηπειρωτικά λεωφορεία στο Ρίο. Ώστε να μην βασίζεται η αξιοπρεπής συγκοινωνία μόνο στο ιδιωτικό αυτοκίνητο». Και όταν ο Μικρούτσικός ήταν υπουργός Πολιτισμού σκέφτηκα πως ο «πολιτισμός» θα μπορούσε να προχωρήσει και προς τέτοιες ιδέες βελτίωσης των στοιχειωδών υποδομών και της πόλης. Άλλωστε πολιτισμός σημαίνει (ετυμολογικά τουλάχιστον) πόλη.

Ο Μικρούτσικός έχει δείξει πως είναι εξαιρετικά ευαίσθητος στα ζητήματα του χώρου και της πόλης. Αλήθεια από αυτόν δεν πρωτακούσαμε για τη Μαρσίλια και το Τζιμπουτί; Μου είχε από παλιότερα δημιουργηθεί αυτή η εντύπωση, όταν είχα πληροφορηθεί τις αναζητήσεις του για καινούριους εξωσυμβατικούς χώρους πραγματοποίησης των μουσικών εκδηλώσεων, στις διοργανώσεις στις οποίες ήταν υπεύθυνος σε οργανωτικό ή πολιτικό επίπεδο. Παλιά εργοστάσια και τεράστιες αποθήκες ζωντάνεψαν και αξιοποιήθηκαν με δική πρωτοβουλία. Δεν εκπλήσσει κανέναν αυτό, αφού η φιλολαϊκή αγωνιστική ιδεολογία του τον οδηγεί σε τέτοια σχέση με το δημόσιο χώρο.

Αυτή η ιδιαίτερη σχέση του Μικρούτσικου με την πόλη αναδεικνύεται και στο αυτοβιογραφικό και «ετεροβιογραφικό» βιβλίο με τίτλο Ο Θάνος κι ο Μικρούτσικος που κυκλοφόρησε αυτό χειμώνα. Πρόκειται για  μια αυτοβιογραφία που αναπτύσσεται μέσα από 24 συνεντεύξεις-αφηγήσεις που κάνει ο σημαντικός μας μουσικός στον ευαίσθητο και οξυδερκή μουσικοκριτικό Οδυσσέα Ιωάννου, γνωστό, ανάμεσα σε άλλα, και από τις εκπομπές του στους σταθμούς 902 ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΤΑ FM και ΜΕΛΩΔΙΑ 99.2, του οποίου υπήρξε και διευθυντής. Πριν από κάθε αφήγηση ο Ιωάννου κάνει ένα εισαγωγικό κατατοπιστικό σχόλιο για ό,τι ερωτήθηκε και όσα θα εκτεθούν, εξού και η λέξη «ετεροβιογραφικό», που χρησιμοποίησα με άδεια του αναγνώστη.

Ενώ το βιβλίο είναι κατάστικτο από ζωντανές πολεογραφικές επισημάνσεις από τα ταξίδια και τις συνεργασίες του συνθέτη, με αγαπημένο σταθμό το Παρίσι, την «απίστευτη πόλη», ένα κεφάλαιο, της δέκατης ημέρας των ηχογραφήσεων των συνεντεύξεων-αφηγήσεων, είναι ιδιαίτερα  αφιερωμένο στις «πόλεις του Μικρούτσικου». Είναι ποιητικό και μουσικό αλλά περισσότερο είναι επίσης ταξιδιωτικό και «ταξιδευτικό». Είναι σπονδή στην πόλη και το δημόσιο χώρο. Είναι ακόμα γονυκλισία στους ανθρώπους της πόλης που εμπνέονται από ένα «πολεοκεντρικό» ιδανικό και το υπηρετούν. Είναι αφιέρωμα, λοιπόν στις πόλεις, όπως τις βλέπουν οι δημοκρατικοί άνθρωποι, αφού ο Ιωάννου, που έπαιρνε τις συνεντεύξεις ήθελε να μάθει  από το μεγάλο συνθέτη μας «τι έβλεπε, τι αισθανόταν, τι κέρδιζε στους δρόμους, όχι στις μεγάλες σάλες». Όμως το ζήτημα του «τι πρέπει να κάνουμε στους δρόμους και όχι στις μεγάλες σάλες ή τις μικρότερες» μένει ακόμα αναπάντητο στην πόλη μας και στη χώρα μας.

Advertisements
This entry was posted in πρεβεζάνοι μουσικοί, πεζός, πολεογραφία, σχολεία της Πρέβεζας, Δημόσιος Χώρος, Πρέβεζα, Πρεβεζάνοι εκπαιδευτικοί, εκπαίδευση, κινητικότητα, λαϊκό κίνημα and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s