Η ΠΡΕΒΕΖΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΙΣ ΣΥΝΕΧΕΙΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΣΥΝΕΧΕΙΕΣ ΤΗΣ 17ης ΙΟΥΝΙΟΥ 2012

Στοιχεία που καθιστούν απαραίτητη την κοινωνική ανασυγκρότηση και την πρωταγωνιστική κοινωνική παρέμβαση του Δήμου

Γράψτε ένα σχόλιο ή διαβάστε άλλα σχόλια

Συμπληρώνονται δυο βδομάδες από τις ανατρεπτικές εκλογές της 17ης Ιουνίου 2012 ενώ έχουν περάσει περισσότερα από δυο χρόνια από την κήρυξη του κοινωνικού πολέμου που είχε για χαρακτηριστικά του 1) την πολιτική των οριζόντιων περικοπών των αμοιβών και 2) την παντοειδή υπερφορολόγηση.

Το αστικό μας κράτος, ως μηχανισμός γενικευμένης, όπως το υπόσχεται, ισοπολιτείας βρίσκεται σε διάλυση. Δεν αγνοούμε πως αυτό, εκ των πραγμάτων, αναγκάστηκε να «μασκαρευτεί» και σε φορέα κοινωνικής δικαιοσύνης για να δημιουργήσει, αρκετά χρόνια μετά από το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αναχώματα που θα ανέκοπταν τον κίνδυνο μιας στροφής της ελληνικής κοινωνίας προς τα αριστερά. Όπως όμως έδειξαν τα αποτελέσματα της εκλογικής αναμέτρησης της 17ης Ιουνίου 2012, ο  «κίνδυνος» δεν έχει περάσει.

Στην πόλη μας και το νομό μας, όπου γνωρίζουμε πως το νοσοκομείο, τα σχολεία, οι υπηρεσίες ελέγχου και προστασίας του πολίτη, τα δικαστήρια, η δημοτική υπηρεσία, λειτουργούν με τεράστιες ελλείψεις σε βάρος της υγείας, της λειτουργίας της πόλης, της παιδείας, της προσαγωγής στη δικαιοσύνη και της απονομής της ενώ η φοροδιαφυγή διογκώνεται μπροστά στα μάτια μας, αποδείξαμε, προς τιμή μας, πρωταγωνιστικά, πως «ο  κίνδυνος δεν έχει περάσει».

Τα πρεβεζάνικα νοικοκυριά τής μέχρι χθες κραταιάς μεσαίας τάξης μας,  που μόλις και είχαν προλάβει να αρχίσουν να επιδεικνύουν τις «κοινωνικές επιτυχίες» τους, συνθλίβονται καθημερινά. Λέμε «επιδεικνύουν» αφού υπήρξε εκχυδαϊσμός της άσκησης των «δικαιωμάτων» τους και αφού επωφελήθηκαν από υπερεκμετάλλευση του δημόσιου χώρου με προσβολή του «κοινού περί δικαίου αισθήματος» όχι μόνο, ενδεχομένως, μέσω προσκυρώσεων και καταπατήσεων αλλά και με κυριαρχική επιβολή της λογικής του ιδιωτικού μέσου μετακίνησης (του αυτοκινήτου) και άλλων συμπεριφορών.

Αντίθετα, άλλα πρεβεζάνικα νοικοκυριά (στα οποία πρέπει να εκφράσουμε τη συμπάθειά μας) θα έχουν εξαντλήσει σήμερα και τους τελευταίους αποταμιευτικούς τους πόρους κάτω από την πίεση 1) μιας ανεργίας για την οποία δεν υπάρχει ούτε άμεση ούτε μεσοπρόθεσμη πρόγνωση αντιμετώπισής της, με εγκατάλειψη της πόλης από το νέο παραγωγικό και επιστημονικό της δυναμικό, και 2) μιας φορομπηχτικής πολιτικής της οποίας κύριο χαρακτηριστικό είναι η αύξηση του βάρους της, ο απροσδιόριστος τερματισμός της και η φοροδιαφυγή ως ακμαία κοινωνική-πελατειακή λειτουργία.

Σε γενικότερο εθνικό πλαίσιο, και όχι απλά τοπικό, οι συλλογικές διαπραγματεύσεις έχουν καταργηθεί και, σε τοπικό επίπεδο, οι προτάσεις μιας άλλης συλλογικής αναδίπλωσης αργούν να εμφανιστούν και να λειτουργήσουν. Οι προτάσεις αυτές θα αναδεικνύουν π.χ. τη λειτουργία κοινωνικών δομών πρόληψης της νόσου και δημόσιας πρωτοβάθμιας αποκατάστασης της υγείας, τη λειτουργία φορέων καταναλωτών, δομών σίτισης-εστίασης των εργαζομένων, σχολικών εστιατορίων, διανομής τροφίμων και ρουχισμού σε πλαίσια «κοινωνικής οικονομίας». Είναι προτάσεις στην υλοποίηση των οποίων πρέπει να λάβει πρωταγωνιστικό μέρος και ο Δήμος.

Όπως επισημαίνει σε άρθρο του ο Ηλίας Ηλιόπουλος, οικονομολόγος-συγγραφέας, (και στο οποίο άρθρο βασίσαμε μερικές από τις σκέψεις αυτές), το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν της χώρας μειώνεται με ταχύτατους ρυθμούς ενώ το γεγονός αυτό καταγράφεται σε συνδυασμό με 1) την ιδιωτικοποίηση εθνικών πλουτοπαραγωγικών πόρων, 2) την εξασθένηση της προοπτικής μιας μελλοντικής, αυτοδύναμης αναπτυξιακής πορείας, 3) τη διατήρηση των δημόσιων ελλειμμάτων σε υψηλά επίπεδα, 4) την καθυστέρηση της εμφάνισης πρωτογενών πλεονασμάτων, 5) την απαγορευτική προοπτική άμεσης ανακεφαλαιοποίησης του τραπεζικού μας συστήματος και 6) την αδυναμία της υγιούς επιχειρηματικής κοινότητας για επάνοδο στο στίβο του επιχειρηματικού ρίσκου και της παραγωγής.

Όπως υπογραμμίζεται στο ανωτέρω άρθρο, μπροστά στις δυσμενείς αυτές συνθήκες που καθορίστηκαν από «θεραπεία», 1) που επέβαλαν αλλοδαποί «γιατροί», ΕΕ-ΔΝΤ, 2) που απέτυχαν στο να κάνουν επιτυχή διάγνωση και 3) που αποδέχτηκαν οι εγχώριοι «νοσηλευτές», ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, κάθε σκέψη για άμεση επανεκκίνηση της οικονομίας μας δεν φαίνεται ρεαλιστική. Θεωρούμε όλα αυτά σαν αμετάβλητες συνέχειες που δεν άλλαξαν με τις εκλογές της 17ης Ιουνίου 2012, αλλά και τις εκλογές αυτές τις θεωρούμε ως θεμελιώδη ασυνέχεια που πρέπει να πυροδοτήσει αλλαγές στην κοινωνική διεκδικητική νοοτροπία 1) για ανασυγκρότηση της ίδιας της τοπικής κοινωνίας και 2) για πρωταγωνιστική κοινωνική παρέμβαση του Δήμου.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το άρθρο του φίλου Ηλία Ηλιόπουλου που αναφέρουμε είναι υπό δημοσίευση και μας το κοινοποίησε τιμητικά. Θα βάλουμε τη σχετική αναφορά μόλις αυτό δημοσιευθεί.
Advertisements
This entry was posted in σχολεία της Πρέβεζας, σχολικό εστιατόριο, τοπικότητα, Ευρώπη - ΕΕ, Πρέβεζα, ανάπτυξη, δημόσια υγεία, εσωτερική γεωπολική, εκλογές 2012, κοινωνικό παντοπωλείο, κοινωνικό εστιατόριο, κοινωνική ιματιοθήκη, λαϊκό κίνημα and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s