ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ ΚΑΤΑ ΙΠΠΟΚΡΑΤΗ ΚΑΙ ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΝΙΚΑ

Για την παρέμβαση της κοινωνικής ιατρικής στην ελληνική κοινωνία και την αποστολή του νέου Ιατρείου Κοινωνικής Αλληλεγγύης (ΝΙΚΑ)

Θα συνεχίσουμε και στο σημερινό μας σημείωμα τα σχετικά με την νέα εποχή για τα ζητήματα της ιατρικής περίθαλψης στην Πρέβεζα. Το κάνομε με αφορμή την αναγνώριση, εκ μέρους των τοπικών Αρχών, του ρόλου του Ιατρείου Κοινωνικής Αλληλεγγύης Πρέβεζας που θεμελίωσε, με αποφασιστική συμμετοχή φίλων και συνεργατών, η κίνηση μας, ο «Δημόσιος Χώρος». Εξάλλου  συμπίπτει αυτή η έναρξη της νέας εποχής του «νέου» κοινωνικού ιατρείου, που το λέμε ΝΙΚΑ, με το 8ο Πανελλήνιο Συνέδριο του «Εθνικού Διαδημοτικού Δικτύου Υγιών Πόλεων – Προαγωγής Υγείας» (ΕΔΔΥΠΠΥ), στο οποίο είναι εντεταγμένος και ο Δήμος μας, και του οποίου τις εργασίες παρακολουθήσαμε.

Δεν κάνουμε τίποτε άλλο από ένα σύντομο ρεπορτάζ σχετικά με την επικαιρότητα που προβάλλουμε εδώ καθώς και πρόχειρη καταγραφή μερικών σκέψεων ρίχνοντας το βάρος στις πτυχές «δημόσιος χώρος», που δεν είναι τίποτε άλλο από «σχέσεις ανθρώπων».

Για τη δεύτερη ημέρα του Συνεδρίου, στο πρόγραμμα ήταν ζητήματα της παιδικής ηλικίας, όπως είπαμε και στο χθεσινό σημείωμα, αλλά επίσης και της τρίτης ηλικίας. Στο παιδιατρικό «πάνελ» ετέθη ζωντανά το ζήτημα πως, για διαγνώσεις ψυχοκινητικής υστέρησης και επακόλουθες παρεμβάσεις αποκατάστασης, «μετά τα έξι χρόνια είναι αργά». Αυτά πρέπει να  γίνουν στην προσχολική ηλικία ώστε να θεμελιωθεί έγκαιρα ένα κεφάλαιο υγείας στα παιδιά. Είναι ενδιαφέρον εδώ να σημειώσουμε πως ένας σύνεδρος, οφθαλμίατρος, επέστησε την προσοχή των συνέδρων αυτοδιοικητικών και ιατρών-αυτοδιοικητικών για την οφθαλμολογική εξέταση ειδικότητας που καταργήθηκε οπότε εκτίθενται έτσι πολλά παιδιά στον κίνδυνο αμβλυωπίας και μερικής τυφλότητας.

Σαν θέμα τρίτης ηλικίας παρουσιάστηκε στο «τραπέζι του ουροποιογεννητικού συστήματος» η καλοήθης υπερπλασία του προστάτη, που βέβαια δεν προλαμβάνεται και φαίνεται πως αποτελεί μια «φυσιολογική» εξέλιξη που πρέπει να αντιμετωπιστεί σε ατομικό και κοινωνικό επίπεδο λόγω της συχνουρίας που προκαλεί. Η καθ’ όλα εμπεριστατωμένη εισήγηση υστερούσε στην κοινωνική προσέγγιση «δημόσιου χώρου», που θα λέγαμε από την πλευρά μας. Εξηγούμαστε. Επειδή η ελληνική κοινωνία και οι κρατικοί της θεσμοί είναι προσανατολισμένοι προς την ιδιωτική αυτοκίνηση, δεν ετέθη το ζήτημα της λειτουργίας των δημόσιων συγκοινωνιών, κυρίως ΚΤΕΛ, σε σχέση με την ούρηση. Όλα τα ΚΤΕΛ που ξέρω έχουν κλειστή την τουαλέτα των λεωφορείων τους. Επίσης, για παράδειγμα, το γειτονικό ΚΤΕΛ Αιτωλοακαρνανίας, προκειμένου να προλάβει ένα ακόμα ημερήσιο δρομολόγιο Αγρίνιο-Αθήνα, όπως με πληροφόρησε εμπιστευτικά αντιπρόεδρός του σε έρευνά μου, έχει καταργήσει την υποχρεωτική εικοσάλεπτη στάση μετά τις δύο ώρες ταξιδιού (όπως άλλωστε και στην πόλη μας έχουν καταργηθεί οι δημόσιες τουαλέτες).

Αυτά είναι ιδιαίτερα επιβαρυντικά για τις γυναίκες. Στο λεωφορείο, σε μια περίπτωση έκτακτης στάσης, που ζήτησε ένας επιβάτης, που μάλιστα καθόταν δίπλα μου και με είχε προειδοποιήσει ότι ήταν πρόσφατα εγχειρισμένος και θα ζητούσε μια στάση, γυρνώντας στη θέση του, μου είπε τα εξής. «Προσέξατε πως ενώ εγώ ήμουν που ζήτησα στάση, με ακολούθησαν όμως και τρεις γυναίκες;». Και μου εξήγησε μετά πως, και σε μια προηγούμενη περίπτωση, του είχε κάνει εντύπωση αυτό, πως κατεβαίνουν και γυναίκες, που δεν έχουν ζητήσει στάση. Έβγαλε λοιπόν το συμπέρασμα πως  οι γυναίκες πιέζονται μεν να «πάνε τουαλέτα» αλλά ντρέπονται, μέσα στο λεωφορείο, να ζητήσουν από τον οδηγό να κάνει στάση. Στο «τραπέζι του ουροποιογεννητικού συστήματος» παρουσιάστηκε και η γυναικεία ακράτεια καθώς και το σοβαρότατο ζήτημα της λοίμωξης από HPV (Human papilloma virus, ιός των ανθρωπίνων θηλωμάτων) που ενδιαφέρει τις/τους εφήβους που μπορούν έγκαιρα να εμβολιαστούν.

Αντιλαμβανόμαστε πως οι ιατρικοί κοινωνικοί θεσμοί, που αναπτύσσονται στην ελληνική κοινωνία, διευρύνουν τη δράση τους πέρα και πριν από την ίαση (θεραπεία),  στην πρόληψη. Θέση μας είναι εδώ πως αυτοί πρέπει να επεκτείνουν τη δράση τους και σε ζητήματα «θεραπείης» (υπηρέτησης) του σχετικώς υγιούς ανθρώπου στην πόλη, στην ύπαιθρο, στο ταξίδι. Δεν παραβλέπουμε βέβαια πως, η παρούσα φάση, λόγω της αδυναμίας των Δήμων να ανταποκριθούν σε υποχρεώσεις προστασίας της υγείας, χαρακτηρίζεται ως εποχή του «Καλλικράτη κατά Ιπποκράτη». Στο πλαίσιο αυτό και το δικό μας κοινωνικό ιατρείο πρέπει να προγραμματίσει ευρύτερες δράσεις κοινωνικής ιατρικής για τη δημόσια υγιεινή, την εργασία και την κινητικότητα, που να διέπονται από τη λογική και την ηθική του «δημόσιου χώρου». Θα πρέπει επίσης να αποτελέσει και πιλοτικό «ΚΕΠ Υγείας», κατά το πρότυπο που πρότεινε η Εθνική Σχολή Δημόσιας Υγείας (ΕΣΔΥ) σε συνεργασία με το Διαδημοτικό Δίκτυο Υγείας, που θα πρέπει γρήγορα να υιοθετήσει ο Δήμος μας.

Advertisements
This entry was posted in πεζός, δίκτυο υγιών πόλεων, δημόσια υγεία, κινητικότητα, κοινωνικό ιατρείο, λαϊκή αγορά and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s