ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ ΠΗΓΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΥΠΗΡΕΤΡΙΕΣ ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΑΝΤΑΡΟΥΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙ…

Εντυπώσεις ενός Πρεβεζανοθεσσαλονικιού από τη Βοστώνη

Είχα ακούσει πολλές φορές για τη Βοστόνη και τη Μασαχουσέτη, για το Boston Tea Party, για το πρώτο Thanksgiving ή για τον Bell που ανακάλυψε το τηλέφωνο. Μερικά από όσα ήξερα μου φαίνονταν πολύ αμερικάνικα. Ήταν βέβαια και το ΜΙΤ και το Πανεπιστήμιο του Harvard που ποιος δεν τα θαυμάζει; Έγώ αισθανόμουνα για την πόλη αυτή, πιο πολύ, πως ήταν θαλασσινή, σαν την Πρέβεζα… Στη Θεσσαλονίκη που ζώ τόσα χρόνια δεν έχω το ίδιο συναίσθημα. Θυμάμαι μια μέρα, πριν πολλά χρόνια, που είχα πει στη γυναίκα μου να κάνουμε ένα περίπατο στην παραλία, μου ανέφερε αυτό που της έλεγε η μητέρα της, ότι δηλαδή «στην παραλία πηγαίνουν οι υπηρέτριες ραντεβού με τους φαντάρους και όχι οι αξιοπρεπείς άνθρωποι«. Τα πράγματα βέβαια έχουν αλλάξει τώρα, αλλά…

Στη Βοστόνη είχα φτάσει Σάββατο απόγευμα. Έμενα σε ένα ξενοδοχείο στο κέντρο και βγήκα να κάνω μερικούς περιπάτους για να γνωρίσω την πόλη και μετά ανέβηκα σε έναν ουρανοξύστη για να την δω και να την καταλάβω καλύτερα. Είχα δει σε φωτογραφίες το Great Dom του ΜΙΤ αλλά βέβαια το είχα ξεχάσει και καθώς το είδα από ψηλά, στην απέναντι όχθη του Charles River αισθάνθηκα κάτι μέσα μου. Αποφάσισα την άλλη μέρα να το πάω προς τα εκεί.

Για την Κυριακή το πρωί σκέφτηκα να περάσω και από την Boston Symphony Orchestra για να κοίταζα για εισιτήριο και μετά να συνέχιζα με τα πόδια για το ΜΙΤ. Πριν φύγω από τη Θεσσαλονίκη, ένας φίλος που είχε σπουδάσει εκεί μου είχε πει ότι οι φοιτητικοί κοιτώνες, κοντά στο University of Boston, αντί για οδό και αριθμό έχουν γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου και ήθελα να τα δω… Από μακριά είδα σε ένα κτίριο μια σημαία με τα γράμματα ΑΦΛ, νομίζω. Καθώς κυμάτιζε δεν ήξερα αν ήταν Α-Φ-Λ ή Λ-Φ-Α, αφού τα γράμματα αυτά διαβάζονται συμμετρικά και από τις δυο μεριές. Αλλά τι πείραζε; Πλησίαζοντας είδα πολλές επιγραφές με ελληνικά γράμματα. Χρυσό «ΣΦΕ» σε μαύρο φόντο. Ωραίο. Το φωτογράφησα γιατί έμοιαζε με τα αρχικά του ονόματός μου.

… Κοίταξα το χάρτη και είδα ότι εκεί που βρισκόμουνα ήταν η «Mass. Ave.» (Λεωφόρος Μασαχουσέτης) στην οποία βάδιζα από το πρωί και συνεχιζόταν με την Harvard Bridge. Αυτή περνούσε από το ΜΙΤ. Όπως κατάλαβα, ο ίδιος περίπου δρόμος συνέχιζε και για το Χάρβαρντ… Η γέφυρα ήταν αρκετά μεγάλη και μονότονη… Πρόσεξα ότι στο διάδρομο των πεζών υπήρχαν σε όλο το μήκος «χαραγές» με χρώμα σαν βαθμονόμηση, και μια λέξη, κάτι σαν 10 SMOOTS, 20 SMOOTS, …, 50 SMOOTS. Μετά, όταν επισκέφτηκα το Μουσείο του ΜΙΤ -ένα φτωχό κτίριο που δεν μου άρεσε καθόλου, ούτε και τα εκθέματα- έμαθα ότι μια ομάδα φοιτητών είχε επινοήσει, πριν αρκετά χρόνια, αυτή τη βαθμονόμηση στη γέφυρα. Έτσι, τις ημέρες της μεγάλης ομίχλης, οι φοιτητές που πηγαινοέρχονται, ξέρουν σε ποιο σημείο βρίσκονται. Η μονάδα βαφτίστηκε με το όνομα ενός μέλους της ομάδας πρωτοβουλίας, του Smoot.

… Εκείνη την ημέρα έκανα χιλιάδες smoots. Νόμιζα ότι όλη την ημέρα βάδιζα στη «Mass. Ave.» Όμως αποζημιώθηκα. Είδα από κοντα το Great Dom. Επισκέφτηκα το βιβλιοπωλείο των εκδόσεων του ΜΙΤ που χρόνια και χρόνια το έβλεπα σαν λογότυπο σε βιβλία. Και εξαντλημένος έφτασα στο Χάρβαρντ!

Advertisements
This entry was posted in πρεβεζάνοι συγγραφείς, πεζός, πολεογραφία, πολιτισμός and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s