ΟΙ ΠΑΡΙΣΙΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΣΗΚΟΥΑΝΙΟΙ

Χαιρετισμός στην επέτειο της γαλλικής επανάστασης (14 Ιουλίου 1789 – Πτώση της Βαστίλης)

Οι πολυεθνικές «τζογάρουν» τώρα στο νερό. Είναι ένας πόλεμος που μας επιβάλλει να ευαισθητοποιηθούμε περισσότερο απέναντι στην ιδέα του πόσιμου νερού. Το κάνομε σήμερα με αναφορά στο Παρίσι και το ποτάμι του, το Σηκουάνα. Ένα ποτάμι δεν είναι μόνο ένα ρεύμα νερού αλλά ένα ολόκληρο οικοσύστημα ζωής και οικονομίας. Γύρω από αυτό μπορεί να χτιστεί μια ολόκληρη πόλη, να παίρνει και να δίνει ζωή, μέσα και έξω από αυτό. Οι παραποτάμιοι κάτοικοι του Σηκουάνα πίστευαν ότι το ποτάμι είχε μαγικές ιδιότητες και είχαν δίκιο, καθώς μέσα από τα νερά του αναδύθηκε n Πόλη του Φωτός, το Παρίσι, όπου εκεί ξέσπασε η γαλλική επανάσταση, το 1789, ενώ άλλες γαλλικές πόλεις εκφράζονταν «φιλοβασιλικά». Λίγα χρόνια μετά, τα γαλλικά στρατεύματα θεωρούνταν από τους Πρεβεζάνους ως μοχλός της απελευθέρωσης τους.

Από το 200 μ.Χ. και μετά δεν υπήρξε περίοδος που η περιοχή γύρω από το σημερινό ποταμό Σηκουάνα, αυτή η εύφορη και γόνιμη γη, να μην είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον των κατακτητών. Με τα χρόνια, η περιοχή άρχισε να αποκτά μόνιμους κατοίκους σε καταυλισμούς από κελτικές φυλές, με κυριότερη από αυτές τους «Παρίσιους». Η φυλή αυτοί, οι Παρίσιοι, τιμούσε το νερό και πίστευε ότι μέσα σε αυτό κατοικούσαν οι θεοί που προστάτευαν τnν περιοχή τους. Μάλιστα, έκαναν θυσίες όπου τα πτώματα τα κρεμούσαν συνήθως από τα δέντρα, ενώ άλλες φορές τα εξαφάνιζαν μες το ποτάμι. Όταν το ποτάμι ξέβραζε τα πτώματα, οι παραποτάμιοι κάτοικοι έδιναν μια θεοκεντρική ερμηνεία, σύμφωνα με την οποία οι θεοί ήταν δυσαρεστημένοι από τους κατοίκους των καταυλισμών. Οι πληθυσμοί λάτρευαν και προστάτευαν το ποτάμι, καθώς αυτό τους προστάτευε από επιθέσεις, τους εξασφάλιζε τηv τροφή τους, την οικονομική τους επιβίωση αλλά και τηv επικοινωνία τους με τους άλλους πληθυσμούς.

Ο Σηκουάνας είχε διπλάσιο πλάτος από όσο σήμερα. Στο κέντρο των καταπράσινων νερών του υπήρχε ένα νησιωτικό σύμπλεγμα, ένα «αρxιπέλαγος» από 10 και περισσότερα νησιά, τα οποία αργότερα ενώθηκαν μεταξύ τους με φuσικούς ή και τεxνητoύς τρόπους. Γύρω από αυτά τα νησιά αναπτύχθηκε η οικονομική δραστηριότητα τoυ πλnθuσμoύ και διαμορφώθηκε ο πολιτισμός των κοινοτήτων. Πίστευαν πάντα στη δημιουργία σχέσεων με τους γείτονες αφού, σε περιπτώσεις επιθέσεων από εξωτερικούς εχθρούς, θα συμμαχούσαν με τις γειτονικές κοινότητες.

Οι Παρίσιοι αποδείχτnκαν έξυπνοι και πολύ ικανοί έμποροι και άρχισαν να έχoυν δοσοληψίες και με άλλες φυλές της κοιλάδας, όπως ήταν οι Σηκουάνιοι και οι Σήνωνες, ενώ είχαν καταφέρει μέχρι 1250 μ.Χ. να μετατρέψουν τον καταυλισμό τους σε εμπορικό και ναυτικό κέντρο. Κατά την περίοδο της ρωμαϊκής κυριαρχίας κατασκευάστηκαν ξύλινες γέφυρες (εκεί όπου βρίσκονται οι σημερινές γέφυρες Pont au Charge και Petit Pont), για να διευκολυνθούν οι εμπορικές δραστηριότητες και n επικοινωνία μεταξύ των νησιών.

Στην πραγματικότητα, αυτές οι ανθρώπινες ομάδες, όπως εξελίχτηκαν αργότερα, αποδείχθηκαν κεντρικό πληθυσμιακό στοιχείο όλου του γαλλικού εξαγώνου. Αυτές κατάφεραν να πείσουν για την ανωτερότητά τους ή να καθυποτάξουν τους άλλους πληθυσμούς και να συγκροτήσουν έτσι τη Γαλλία των νεότερων χρόνων.

Διασκευή από ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ, φ. 1715, 5/7/2012/Πράσινο, 34, σελ. 35.

This entry was posted in πολιτισμός, Ιστορία, γεωγραφία and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s