ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΗΘΕΙ Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ;

Γιατί ποτέ δεν λέμε «δωρεάν δικαιοσύνη»;

Οι σύγχρονες λαϊκές διεκδικήσεις, με κορυφαίο το παλιό σύνθημα-κραυγή του πολυτεχνείου «ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ», σπάνια περιλαμβάνουν την έννοια της δικαιοσύνης. Διεκδικούμε παροχή υπηρεσιών αποκατάστασης της υγείας (δωρεάν περίθαλψη), προβάλλουμε το αίτημα για σωστή κοινωνική λειτουργία της παιδείας (δωρεάν εκπαίδευση), αλλά σπάνια αναφερόμαστε στις διαδικασίας διεκδίκησης του «δίκιου». Γιατί ποτέ δεν λέμε «δωρεάν δικαιοσύνη»;

Θυμάμαι την πρώτη σχέση μου με δικηγόρο, για θέμα διεκδίκησης προαγωγής μου με προσφυγή στο Συμβούλιο Επικρατείας. Αισθανόμουνα κατάφωρα αδικημένος. Ο δικηγόρος, στην Αθήνα, ήταν θυμάμαι ο κ. Κωνσταντίνος Χιώλος, ένας σοβαρός νομικός, του οποίου είχα δει το όνομά του σε ενημερωτική αρθρογραφία νομολογίας στο Δελτίο της ΟΛΜΕ. Μου εξήγησε όμως πως η διαδικασία που θα ακολουθούσαμε δεν συνέφερε κανένα. Ούτε εμένα, ούτε εκείνον, ακόμα και αν κερδίζαμε την υπόθεση. Και με συμβούλεψε να την αφήσω.

Θυμάμαι πως από τότε μου είχε δημιουργηθεί η εξής απορία: Γιατί να μην υπάρχει «Δημόσια Δικαιοσύνη», όχι απλά εξουσιαστικός θεσμός του κράτους, ώστε, αφού ως πολίτης αισθάνομαι αδικημένος, να μπορώ να βρω το δίκιο μου από μια δωρεάν κρατική υπηρεσία που θα μου παρασταθεί; Γιατί να μην υπάρχουν δικηγόροι δημόσιοι υπάλληλοι που θα αναλαμβάνουν, με εντολή του προϊσταμένου τους, π.χ. ενός γενικού εισαγγελέα, να με υπερασπιστούν;

Τα ζητήματα αυτά μου ήρθαν πάλι στο νου προχθές στις 13 Ιουλίου 2012 που άκουσα ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Υπουργού Δικαιοσύνης κ. Αντώνη Ρουπακιώτη, που μπορείτε να δείτε σε βίντεο, ιδίως μετά το 21ο λεπτό. Μου έκανε εντύπωση η χαρακτηριστική διατύπωση για το επάγγελμα των δικηγόρων πως «στην Ελλάδα μόνο όποιος δεν θέλει δεν γίνεται δικηγόρος», που απηχεί, νομίζω, τη γνώμη όλων των μαχόμενων δικηγόρων.

Μου έκανε όμως ιδιαίτερη εντύπωση και η φράση του Υπουργού πως δεν είναι σωστό «να χρεωθεί το επάγγελμα των δικηγόρων» (που υποστηρίζει, προσθέτουμε, τη λειτουργία του θεμελιώδους για τη λειτουργία του αστικού μας κράτους θεσμού της θέμιδας) «στην ελληνική κοινωνία, να τους θρέψει». Δεν μπορώ να εμβαθύνω περισσότερο στο ζήτημα αλλά για μένα παραμένει το ερώτημα: Γιατί η ελληνική κοινωνία να τρέφει τόσους και τόσους άλλους και να μην υπάρχει δωρεάν δημοσιοϋπηρεσιακή νομική προστασία των πολιτών με δικηγόρους δημόσιους υπαλλήλους; Τι μπορεί να γίνει σε τοπικό δημοτικό επίπεδο; Μπορούμε να συστήσουμε φορέα κοινωνικής νομικής προστασίας; Μπορούμε να συνεχίσουμε αυτό που άρχισε με την αφορμή της αντιμετώπισης των χαρατσιών;

Advertisements
This entry was posted in κοινωνική νομική προστασία and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s