Η «ΠΡΕΒΕΖΑ» ΤΟΥ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗ: ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ Η ΠΡΟΓΡΑΦΗ;

Καλούνται οι συνεργάτες και φίλοι της Δημοτικής Παράταξης «Δημόσιος Χώρος Πρέβεζα-Λούρος-Ζάλογγο» την Κυριακή 22-7-2012 στις 7.30 μ.μ. σε συνεδρίαση επεξεργασίας των θεμάτων της συνεδρίασης του δημοτικού Συμβουλίου στις 23_7_2012 στο χώρο του κοινωνικού ιατρείου.
Η «Πρωτοβουλία Πολιτών Πρέβεζας» καλεί όλους τους φορείς, τον Δήμαρχο, τον αντιπεριφερειάρχη, τα κόμματα, τις δημοτικές παρατάξεις, τους συλλόγους της Πρέβεζας σε σύσκεψη για το ΛΙΜΕΝΙΚΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΣΤΗΝ ΑΚΤΗ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΑ στο Εργατικό κέντρο την Κυριακή 22 Ιουλίου 2012 στις 8.30 μμ.

Η πόλη σαν παρηγμένος χώρος και αυθύπαρκτη φύση

Συνεχίζουμε και σήμερα με θέσεις μας σχετικά με το φαινόμενο «Πρέβεζα», όπως το προσλάβαμε σαν εκπρόσωποι μιας ενδιάμεσης πρεβεζάνικης γενιάς, ανάμεσα στο γεγονός και στη σύγχρονη πρόσληψή του. Αναλύοντας το έργο του ποιητή, ο Γιάννης Δάλλας, υποστηρίζει ότι διακρίνει σ’ αυτό κάποιες δυαδικότητες ως προς την προσέγγιση του κόσμου εκ μέρους του. Δεν πρόκειται, γράφει ο Δάλλας, για «διχοτομίες που σημαίνουν εκ προοιμίου την τομή του αντικειμένου σε δύο μέρη αλλά για «διχοστασίες του ποιητικού υποκειμένου που, κυκλοφορώντας μες τα πράγματα, διχάζεται». Αυτές είναι: πόλη/φύση, πληροφορία/μήνυμα, υποκατάσταση/ταύτιση, ελεγεία/σάτιρες. Η τελευταία δυαδικότητα παραπέμπει άλλωστε στον τίτλο της τελευταίας συλλογής του Καρυωτάκη, πιο ώριμης, με βάση την οποία ο ποιητής και λογοτεχνικός κριτικός Γιάννης Δάλλας κάνει την ανάλυσή του. Ο Καρυωτάκης λοιπόν είναι ποιητής της πόλης την οποία μάλιστα αντιπαρατάσσει στη φύση. Το γνωστό ποίημα, με το οποίο ασχολούμαστε εμείς εδώ, είναι προφανώς ένα ποίημα της κατηγορίας αυτής. Είναι όμως έτσι πράγματι;

Όλο το ποίημα αυτό είναι μια εξίσωση. Η πόλη εξισώνεται με ένα δεύτερο σκέλος που είναι ο θάνατος, η ανυπαρξία, η αηδία. Ο Καρυωτάκης επινόησε με το ποίημα του ένα συντακτικό κατηγορούμενο εκεί που ο συνήθης γεωγραφικός λόγος απογράφει αντικείμενα και υπάρξεις. Η Πρέβεζα κατά τον Καρυωτάκη «είναι». Η Πρέβεζα του Καρυωτάκη δεν «έχει». Πιο συγκεκριμένα, η θέση μας είναι εδώ ότι, με την «Πρέβεζα», ο Καρυωτάκης ανήγαγε την «πόλη» σε κάποια «φύση». Υπερβαίνοντας τη δυαδικότητα πόλη/φύση, που χαρακτηρίζει κατά τον Δάλλα το έργο του, ή επαληθεύοντας αυτήν ακριβώς τη διχοστασία, διατύπωσε μια υπόθεση για την ίδια τη φύση της Πρέβεζας, ως υφή, ποιον και περιεχόμενο της πόλης αυτής. Πρέβεζα ίσον θάνατος. Και μάλιστα έφτασε με τρόπο τραγικό και επιστημονικά συνεπή σε μια μερική επαλήθευση της υπόθεσης αυτής μέσα από μια μελέτη περιπτώσεως. Με το δικό του θάνατο!

Θα είχε οπωσδήποτε κάποια γεωγραφική σημασία να δούμε κατά πόσο «η Πρέβεζα που περιέγραψε με ρεαλιστική ακρίβεια ο Καρυωτάκης αποτελεί, παρά την ακρίβειά της, μια παραμορφωμένη πραγματικότητα» όπως σημειώνει ο Χρίστος Αλεξίου ή αν ανταποκρίνεται σε κάποια πραγματικότητα. Ο ίδιος κριτικός συνεχίζει: «Ο ρεαλισμός του ήταν μονοδιάστατος, επιφανειακά αντικειμενικός αλλά ουσιαστικά υποκειμενικός και σε τελευταία ανάλυση παραμορφωτικός». Από τους εντόπιους κατοίκους της πόλης, κατά κύριο λόγο, έχει διατυπωθεί κατά το παρελθόν το παράπονο ότι ο Καρυωτάκης αδίκησε την πόλη με την περιγραφή του και ότι μάλιστα τη δυσφήμισε με την αυτοκτονία του. Με άλλα λόγια η όποια γεωγραφική προσέγγιση του Καρυωτάκη επικρίνεται ως προγραφή και δεν αναγνωρίζεται ως περιγραφή. Όταν, πολλά χρόνια μετά το θάνατό του, το 1975, προτάθηκε να δοθεί το όνομά του σε μια οδό, ένας δημοτικός σύμβουλος διαχώρισε τη θέση του διαφωνώντας για κάτι τέτοιο. Δεν είναι του παρόντος να ανατρέξουμε σε περιγραφές της Πρέβεζας της εποχής του θανάτου του Καρυωτάκη με σκοπό να ελέγξουμε το βαθμό ακριβείας (!) των ποιητικών περιγραφών/προγραφών του. Θα ασχοληθούμε όμως με όσα στοιχεία έχουν κάποια ιδιαίτερη σχέση με τη διδακτική γεωγραφική διάσταση του θέματος.

Ο Βαγγέλης Αυδίκος κάνει μια λεπτομερή ανθρωπογεωγραφική και οικονομικογεωγραφική παρουσίαση της Πρέβεζας της εποχής του Καρυωτάκη. Βάζει το ζήτημα σε μια επιστημονική οικονομική βάση εντάσσοντας τον τοπικό χώρο στον ευρύτερο εθνικό, βαλκανικό και παγκόσμιο. Υπενθυμίζει την ένταξη της Πρέβεζας στον εθνικό κορμό (1912), την ανταλλαγή των πληθυσμών και την εγκατάσταση των προσφύγων της Μικράς Ασίας (1923), την αποθάρρυνση αναπτυξιακής πολιτικής στο διαμέρισμα της Ηπείρου και τις ανακατατάξεις που προετοίμαζαν την επικείμενη οικονομική κρίση εκείνης της εποχής. «Οι Πρεβεζάνοι συνθλίβονται από τη φορολογία που επιβάλλεται ακόμα και στην άμμο της θαλάσσης». Περιγράφεται, δηλαδή, η ζωή σε μια μικρή πόλη 8.629 κατοίκων, που διανύει στάδια υπανάπτυξης σε εποχή μεγάλης δυσπραγίας.

Είναι ενδιαφέρον να δούμε μια κύρια πλευρά της επιχειρηματολογίας των ντόπιων που επιχειρηματολόγησαν κατά των «θέσεων» του ποιητή. Αν η Πρέβεζα του Καρυωτάκη «είναι» φύση, η Πρέβεζα των επιχειρημάτων των υπερασπιστών της Πρέβεζας «έχει» φύση. «Έχει τοπία απείρου κάλους, που προκαλούσαν τον θαυμασμό όσων την επισκέπτονταν». Έτσι συνοψίζει ένα μέρος της επιχειρηματολογίας αυτών που αντιτάχθηκαν στον ποιητή, σε διάφορες εποχές, και εκφράστηκαν υπέρ της πόλης ο Αυδίκος. Και συνεχίζει παραθέτοντας την επιχειρηματολογία του Αν. Γεωργαντζή, διδασκάλου, από άρθρο του το 1957: «Έχει […] ακρογιαλιές μαγευτικές, που στα γαλαζένια νερά του γιαλού τους, καθρεφτίζεται η ευλογημένη ελιά. Βαθύ, Μαργαρώνα, Βρυσούλα, Άκτιο, Αη-Γιώργης, Μύτικας, αυτές και τόσες άλλες είναι οι ασύγκριτες ομορφιές της Πρέβεζας». Να σχολιάσουμε εδώ ότι, αν ο Καρυωτάκης θεώρησε την ίδια την πόλη ως κάποια φύση και την απέρριψε, εξίσου την απέρριψαν και οι φυσιολάτρες εραστές της πόλης που την αντιπαρέθεσαν στην περιαστική φύση της! Τα επιχειρήματά τους δεν συνδέονται με την πόλη ως συγκεκριμένο παρηγμένο χώρο και με τη λειτουργικότητα αυτού του χώρου αλλά μάλλον με τις δυνατότητες που παρέχονται στον κάτοικο ή τον επισκέπτη του χώρου να διέλθει τον ελεύθερο χρόνο του κοντά στη φύση, έξω από την πόλη.

Χρίστος Αλεξίου, Ο Καρυωτάκης και η εποχή του, στο: Δήμος Πρέβεζας, Συμπόσιο για τον Κ.Γ. Καρυωτάκη, Πρέβεζα 1990, σελ. 321 κ.ε.
Βαγγέλης Αυδίκος, Η αυτοκτονία του Καρυωτάκη. Η Πρέβεζα της εποχής και ο Τύπος στο: Δήμος Πρέβεζας, Συμπόσιο για τον Κ.Γ. Καρυωτάκη, Πρέβεζα 1990, σελ. 353 κ.ε
Γιάννης Δάλλας, Γλωσσική «αντίδραση» και σημασιολογικές «διχοστασίες» στη γραφή του Καρυωτάκη, στο: Δήμος Πρέβεζας, Συμπόσιο για τον Κ.Γ. Καρυωτάκη, Πρέβεζα 1990, σελ. 79 κ.ε.

This entry was posted in πρεβεζάνοι συγγραφείς, πολεότητα, πολεογραφία, πολιτισμός, συνεδρίαση δημοτικού συμβουλίου, τοπικότητα, Δημόσιος Χώρος, Πρέβεζα and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.

7 Responses to Η «ΠΡΕΒΕΖΑ» ΤΟΥ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗ: ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ Η ΠΡΟΓΡΑΦΗ;

  1. Ο/Η ΙΩΑΝΝΗΣ ΑΛΕΞΙΟΥ λέει:

    ΜΕ ΚΑΛΥΨΕ ΤΟ ΓΡΑΠΤΟ , ΣΕ ΠΟΛΛΑ ΠΟΥ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΓΡΑΨΩ …ΘΑ ΓΡΑΨΩ ΜΟΝΟ , ΠΩΣ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ( ΠΡΕΒΕΖΑ ) ΗΤΑΝ ΛΑΘΟΣ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ , ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΤΟ ΕΙΧΕ ΓΡΑΨΕΙ … ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΣΤΗΝ ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΕΙ ΠΟΛΛΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ ΚΑΙ ΣΚΙΑΖΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ….

  2. Ο/Η ΙΩΑΝΝΗΣ ΑΛΕΞΙΟΥ λέει:

    ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΑΝΑΦΕΡΘΩ ΣΤΟ ΠΟΙΗΜΑ <> , ΣΤΟ ΔΙΣΤΙΧΟ : ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΚΑΡΓΙΕΣ ΠΟΥ ΧΤΥΠΙΟΥΝΤΑΙ , ΣΕ ΜΑΥΡΟΥΣ ΤΟΙΧΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΚΕΡΑΜΙΔΙΑ … ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΙΣΤΙΧΟ , ΠΕΡΑΣΕ ΤΟΤΕ ΑΠΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΚΑΙ ΠΗΡΑΝ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΝΑ ΘΑΝΑΤΩΣΟΥΝ ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ ΚΑΡΓΙΕΣ … ΕΔΩ ΕΧΩ ΔΥΟ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ : ΠΩΣ ΑΦΗΣΕ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ ΑΥΤΟ , ΕΝΩ ΣΑΝ ΠΟΙΗΤΗΣ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΣΕΒΕΤΑΙ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΑΠΟ ΕΜΑΣ , ΟΤΙ ΓΥΡΩ ΤΟΥ ΑΝΑΣΑΙΝΕΙ … ΔΕΥΤΕΡΟ ΕΡΩΤΗΜΑ : ΑΠΟ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ , ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΣΤΙΧΟ ΤΟΥ , ΣΕ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ??? ΤΙ ΝΑ ΥΠΟΘΕΣΩ … ???

    • Ο/Η dimosioshoros λέει:

      Πολύ ενδιαφέροντα αυτά που λες Γιάννη. Έχεις συγκεντρώσει τα σχετικά στοιχεία, με ημερομηνίες και ονόματα;

      • Ο/Η ΙΩΑΝΝΗΣ ΑΛΕΞΙΟΥ λέει:

        Μα αυτό είναι γεγονός !!!
        Υπάρχει και μαρτυρία Πρεβεζιάνας σε ντοκιμαντέρ …
        Στρατιώτες εξολόθρευσαν τις κάργιες …
        Αρχές Ιουλίου 1928 .

  3. Ο/Η ΙΩΑΝΝΗΣ ΑΛΕΞΙΟΥ λέει:

    Σημειώσεις επί του ποιήματος «Πρέβεζα»
    Εχουν ανακοινωθεί σε συνέδριο οι εξής παρατηρήσεις[3]: Κάργες: Είναι οι κουρούνες το γνωστό κακόηχο μαύρο πουλί. Με απόφαση του τότε Δημοτικού Συμβουλίου Πρέβεζας εξολοθρεύτηκαν μετά το ποίημα του Καρυωτάκη!!! Ελαιώνας: Πρόκειται για τεράστια έκταση στην Πρέβεζα με ελιές που φυτεύτηκαν επί Ενετοκρατίας. Αστυνόμος: Πρόκειται για τον αστυνόμο εκ Λευκάδας κ. Δευτεραίο. Δάσκαλος: Πρόκειται για επώνυμο δάσκαλο της εποχής πού περπατούσε παράλληλα με τον ποιητή αλλά διαβάζοντας εφημερίδα. Τραπέζης: Δεν εννοεί το υπέρλαμπρο και διατηρούμενο άριστα και σήμερα υποκατάστημα της Εθνικής Τράπεζας επί της Παραλίας Πρέβεζας, διότι δεν είχε κτισθεί ακόμη (1931-1932). Πρόκειται για άλλο υποκατάστημα τράπεζας. Πλοίο: Δεν υπήρχε τότε οδική σύνδεση της Πρέβεζας. Μόνο με το πλοίο «Γλάρος» από τον Πειραιά. Διασκέδαση στην κηδεία: Ο Καρυωτάκης είναι πολύ προχωρημένος. Σάτιρα σε κηδεία είδαμε μόνο σε ταινία του 1976 «Οι εντιμότατοι φίλοι μου» με τον Ούγκο Τονιάτσι.[2]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s