ΚΑΡΟΛΟΣ ΜΑΡΞ ΚΑΤΑ ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

…και Πρέβεζα κατά Τρεβήρων

«Αντιγράφουμε» εδώ εντυπώσεις ενός συνομιλητή μας, ταξιδεμένου και διαβασμένου Πρεβεζάνου, που περιγράφει τις εντυπώσεις του από επίσκεψη στη γερμανική πόλη Τρίερ.

…Μόλις είχα γυρίσει από ταξίδι στη Jaffna της Σρι Λάνκα, την πρώην Κεϋλάνη. Αλήθεια γιατί να μην τη λέμε ελληνικά «Ταπροβάνη» που είναι το σωστό σύμφωνα με το Στράβωνα, ώστε να μην παίρνουμε θέση κατά των αυτονομιστών Tamil χρησιμοποιώντας την επίσημη κρατική ονομασία;… Έκανα ένα stage τριών εβδομάδων στην πόλη Ες-συρ-Αλζέτ (Esch-sur-Alzette) του Λουξεμβούργου, εκεί που δίνει συναυλίες ο Μίκης Θεοδωράκης όταν πηγαίνει στο Λουξεμβούργο. Είναι μια μικρή βιομηχανική πόλη στα νότια του «Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου». Το κέντρο της πόλης είναι πολύ περιποιημένο χωρίς όμως τίποτα το παραδοσιακό. Μια μέρα το επεσήμανα στους φίλους που με φιλοξενούσαν και εκείνοι μου πρότειναν να επισκεφθούμε «μια πολύ όμορφη γερμανική πόλη», την Τρίερ, της οποίας μου είπαν και το παλιό ελληνικό όνομα «Τρεβήροι». Πρόσθεσαν μάλιστα ότι θα μπορούσε να μου δώσει ιδέες για σύγκριση με την Πρέβεζα. Η μόνη διαφορά θα ήταν η θάλασσα, αλλά στην Τρίερ υπήρχε το ποτάμι, ο Μοζέλας…

Όταν φτάσαμε στην Τρίερ μου κίνησε την περιέργεια η Porta Nigra, ένα μαυρισμένο απομεινάρι τειχών στο κέντρο της πόλης. Αρκετά ψηλό. Θυμήθηκα την Νικόπολη, κοντά στην Πρέβεζα, και σκέφτηκα μάλιστα ότι οι δυο πόλεις, Τρίερ και Νικόπολη, ιδρύθηκαν την ίδια εποχή, πριν δυο χιλιάδες χρόνια. Το είπα στους φίλους μου και συμπλήρωσα βέβαια με καμάρι και ειρωνεία ότι «υπάρχει μια διαφορά με τη Νικόπολη, που τα αρχαία της είναι εκατό ή χίλιες φορές πιο εκτεταμένα από την Porta Nigra».

Πήγαμε και στη Βασιλική του Μεγάλου Κωνσταντίνου, όπου μου εξήγησαν ότι ο ιδρυτής της ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, που πάντα θεωρούσαμε «δικό μας» και για τον οποίο ποτέ δεν είχα ακούσει ή δεν θυμόμουν να είχα διαβάσει ότι είχε διοικήσει και στη Δύση, ήταν έπαρχος ή διοικητής της περιφέρειας. Η Βασιλική νομίζω πως θύμιζε την Αγία Σοφία, έτσι άδεια καθώς ήταν… Για το σπίτι όπου γεννήθηκε ο Karl Marx με είχαν προειδοποιήσει ότι και αυτό βρισκόταν εδώ. Άλλωστε, κάνοντας περιπάτους στην πόλη, είχαμε δει τον οίκο νεωτερισμών «Modehaus Marx». Το σπίτι του Μαρξ ήταν όμορφο αρχοντικό, ενώ δίπλα βρίσκεται ένα κέντρο μαρξιστικών ερευνών, σε πολυώροφο κτίριο. Ρώτησα αν υπάρχει και αντίστοιχο κέντρο «κωνσταντινικών» ερευνών και μου είπαν πως ετοιμαζόταν, σαν αντεπίθεση, μια μεγάλη «κωνσταντινική» έκθεση. Σκέφτηκα πως δεν ήξερα καθόλου αυτή την πόλη, όπου έζησαν δυο μεγάλοι, που άλλαξαν το ρου της ανθρωπότητας.

Στον κεντρικό πεζόδρομο είδαμε και τις άλλες εκκλησίες με τα ψηλά καμπαναριά και τη φοβερή επιγραφή «NESCITIS QUA ORA DOMINUS VENIET» («αγνοείτε την ώρα που θα έλθει ο Κύριος»). Σε πολλά σημεία οι οικοδεσπότες μου εξέφραζαν τον θαυμασμό τους για -θα το έλεγα- τη «σκηνογραφική» αρχιτεκτονική  της τόσο καθαρής πόλης. Εγώ δεν είχα πει τίποτα. Ήταν το μόνο πράγμα στο οποίο δεν είχα δώσει σημασία.  Ή, τουλάχιστον, ανάλογη με εκείνη που απέδιδαν εκείνοι. Ίσως, μάλιστα, πειράχτηκαν. Σε κάποια στιγμή με ρώτησαν αν είχα να παρατηρήσω κάτι. Εκείνη όμως η στιγμή ήταν η χειρότερη για να απαντήσω. Μπροστά μας, στην πλατεία όπου περπατούσαμε και είχαμε σταθεί, για να θαυμάζουμε τα διάφορα κτίρια, ήταν σταθμευμένη μια μεγάλη Harley-Davidson. Έλαμπε και μάλιστα σε δυο μέτρα απόσταση. Αντίθετα οι επιγραφές -και μάλιστα στα γερμανικά!- που υπενθύμιζαν την ιστορία του ζωγραφιστού ζαχαροπλαστείου «Drei Königenhaus» (Το σπίτι των τριών βασιλέων) ήταν πιο μακριά και ψηλά. Έτσι, όταν με ρώτησαν αν μου αρέσει η αρχιτεκτονική και η πολεοδομία της Τρίερ απάντησα: «Συγγνώμη, αλλά κοίταζα αυτή εδώ την Hardley-Davidson…».

Η συζήτηση δεν σταμάτησε εκεί. Χρειάστηκε μετά να πούμε ο καθένας από την παρέα ποια είναι γι’ αυτόν η «ιδανική πόλη». Έγιναν αναφορές σε πολεοδομία, αρχιτεκτονική, «παλιά πόλη», πράσινο, καθαριότητα, βαδισιμότητα. Συμφωνούσα με όλα αλλά δεν έβλεπα να βρίσκομαι κι εγώ κάπου εκεί μέσα. Εξάλλου, μιλούσαμε για  μια πόλη όπου ζούμε ή για μια πόλη που βλέπουμε και φωτογραφίζουμε; Τους είπα και τις δικές μου απόψεις:

«Εκεί που ζω, στην Πρέβεζα, μπορώ με το ποδήλατο να πάω σε τρία λεπτά σε όποιο μέρος θέλω. Είτε είναι για τη δουλειά μου, είτε στον ελεύθερο χρόνο μου. Μπορώ να κάνω τζόκιν όπου θέλω… Μπορώ να τρώω φρέσκο ψάρι όποτε θέλω…»

Θα είπα και άλλα, δεν θυμάμαι. Αλλά, οπωσδήποτε τους έδωσα να καταλάβουν ποια ήταν η ιδανική μου πόλη.

Advertisements
This entry was posted in πεζόδρομος, πλακόστρωση, πολεογραφία, πολεοδομία, πολιτισμός, Δημόσιος Χώρος, Λουξεμβούργο, Νικόπολη, γεωγραφία, Visit Preveza and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s