ΟΤΑΝ ΟΙ ΑΝΑΡΧΕΣ ΟΝΕΙΡΕΥΟΝΤΑΙ ΕΝΑ ΜΑΥΡΟ ΝΤΕ ΣΕΒΟ…

…και τα ρο-ρο καθαρίζουν μερικά ευρώ

Ελλάδα οικόπεδο αποικία και παράγκα,
κάποιοι ξεχάσανε ποια είσαι για τα φράγκα.
Κάποιοι ξεχάσανε ποια είσαι για τα φράγκα
Ελλάδα οικόπεδο αποικία και παράγκα.

feriΤο μεσημέρι έφυγα για την Αθήνα. Ο καιρός ήταν καλός αλλά ο ορίζοντας, καθώς πλησιάζαμε προς το Αντίρριο, φαινόταν θαμπός, σαν να περιμέναμε κόκκινη βροχή. Ήταν μια ασυνήθιστη καιρική εξέλιξη με βαριά προμηνύματα. Πάντως δεν είχε αρχίσει να βρέχει, ούτε και μετά έβρεξε, άλλα, πριν από τη γέφυρα «Χαρίλαος Τρικούπης», μας περίμενε μια έκπληξη, που μας ανησύχησε. Αστυνομικοί, που βρίσκονταν πριν από τη γέφυρα, στη διασταύρωση με το δρόμο προς την προκυμαία του Αντιρρίου, μας κατηύθυναν προς τα φέρι-μποτ. Είχε συμβεί κάτι στη γέφυρα; Μήπως θα έπρεπε να αποφευχθεί η χρήση της γέφυρας για λόγους ασφαλείας, σχετικούς με την αλλαγή του καιρού; Ο αστυνομικός δεν φαινόταν διατεθειμένος να μας δώσει πληροφορίες και δεν μπόρεσα να καταλάβω, μέχρι αυτή τη στιγμή που γράφω, τίνος τα συμφέροντα υπηρετούσε. Εκτελούσε βέβαια τις εντολές που είχε λάβει. Στρίψαμε λοιπόν και μπήκαμε στην ουρά των αυτοκινήτων, περιμένοντας υπομονετικά τη σειρά μας για να μπούμε στο «οχηματαγωγό» και να περάσουμε απέναντι στο Ρίο, για να συνεχίσουμε το ταξίδι μας προς Αθήνα.

Ενώ περιμέναμε, σε λίγο ακούμε κραυγές διαδήλωσης και ακατάληπτα συνθήματα. Έρχονταν από το μέρος της εισόδου της γέφυρας, που εμείς είχαμε ήδη εγκαταλείψει. Κοιτάζοντας προς το μέρος των διαδηλωτών διακρίναμε με δυσκολία μια μεγάλη ομάδα 40-60 ατόμων. Δεν είχαν ανοιγμένα πανό εκείνη τη στιγμή για να δούμε ποιον φορέα εκπροσωπούσαν. Το μόνο που είδα ήταν δύο μαύρες σημαίες. Κατευθύνονταν προς το μέρος μας. Ήθελαν να αποκόψουν την ουρά των αυτοκινήτων από τη επιβίβαση στο φέρι-μποτ; Όχι. Συγκεντρώνονταν, καθώς έφταναν στο πρακτορείο του ΚΤΕΛ Αιτωλοακαρνανίας, που υπάρχει εκεί. Λόγω της απόστασης δεν μπορούσαμε να επικοινωνήσουμε και να καταλάβουμε τι γινόταν.

Το ένα φέρι έφυγε και πρώτοι-πρώτοι πια μπήκαμε στο άλλο δίπλα. Ευτυχώς ήταν «ρο-ρο». Εγώ δεν είχα ποτέ περάσει στο Ρίο-Αντίρριο με τέτοιο. Ο αναγνώστης ίσως ξέρει πως τα ρο-ρο, οχηματαγωγά «Roll-on / Roll-off», με δύο θύρες δηλαδή δύο καταπέλτες, επιτρέπουν την ταχεία και άνετη επιβίβαση. Τα οχήματα δεν χρειάζεται να κάνουν μανούβρες, που τους επιτρέπουν να βγουν εύκολα στην απέναντι προκυμαία, αφού, όπως μπήκαν, βρίσκονται έτοιμα «με τη μούρη» για να βγουν.

Το μεγάλο ρο-ρο λεγόταν «Απόστολος Μ.», είχε άνετο σαλόνι και εξοπλισμό καφέ-μπαρ, αλλά δεν υπήρχε προσωπικό για σερβίρισμα. Πιάσαμε την κουβέντα με άλλους επιβάτες, που είχαν έρθει στην ουρά των αυτοκινήτων μετά από εμάς και είχαν περισσότερες πληροφορίες. Μας εξήγησαν τι είχε γίνει στη γέφυρα: Η ομάδα των διαμαρτυρομένων, που είχα δει και εγώ, είχε κάνει κατάληψη του ταμείου είσπραξης των τελών χρήσης της γέφυρας για να περνούν δωρεάν τα διερχόμενα ιδιωτικά αυτοκίνητα, χωρίς να καταβάλουν το αντίστοιχο τέλος (π.χ. τα Ι.Χ. 13,20 ευρώ). Η εταιρεία όμως που εκμεταλλεύεται τη γέφυρα ζήτησε από τη δημόσια αστυνομία να διακόψει την κίνηση στο δημόσιο αυτό άξονα, που ελέγχεται από την ιδιωτική εταιρία. Πολλά περίεργα πράγματα μαζί, που κάνω πως δεν καταλαβαίνω.

Αν οι διαδηλωσίες με τις μαύρες σημαίες ήταν «αναρχικοί» (με ό,τι αυτό σημαίνει και χωρίς αξιολογική διάθεση εκ μέρους μου), τότε βλέπουμε εδώ πως οι αγωνιστές αυτοί παρεμβαίνουν στο δημόσιο χώρο υπέρ της αυτοκινητικής ιδιοκτησίας. Διεκδικούν δηλαδή απελευθέρωση των διοδίων, ώστε οι ιδιώτες οδηγοί, απαλλασσόμενοι από τα διόδια, να έχουν καλύτερη σχέση κόστους/οφέλους στη χρήση του αυτοκινήτου τους. Θα ήταν επίσης κακοήθεια να διατυπώσω υποψία, μεταφέροντας κρίσεις των συνομιλητών μου στο πλοίο, ότι τάχα τα παιδιά συνέβαλαν στην εκτροπή της ροής των αυτοκινήτων ώστε να ενισχυθεί η τοπική λιμενική κίνηση και η πλοιοκτησία. Να πω πως στο φέρι πληρώσαμε μόνο 6,50 ευρώ.

afisa prevezas

Αισθάνομαι πολύ καλά πως η διεκδίκηση ελεύθερων δρόμων υποστηρίζει ανοιχτά την αυτοκινητική βιομηχανία και την πετρελαϊκή ενέργεια. Υπάρχει κάτι δημόσιο στους δρόμους και δεν το έχω καταλάβει; Εάν η διεκδίκηση συνοδεύεται από δράσεις υπέρ εναλλακτικών μορφών συγκοινωνίας που να ευνοούν τον επιβάτη χωρίς αυτοκινητικό εξοπλισμό, τότε αλλάζει. Για μένα, αν η διεκδίκηση γινόταν για μια ελεύθερη διακίνηση επιβατών, δηλαδή όχι υποχρεωτικά ιδιοκτητών αυτοκινήτων, θα είχε άλλο νόημα. Καθαρό. Το ίδιο αντιλαμβάνομαι και για τη ζεύξη Πρέβεζα-Άκτιο. Και ξέρω πως το τοπικό διεκδικητικό κίνημα έχει μείνει πίσω. Δεν έχω κατανοήσει γιατί ακόμα και «οι ανάρχες ονειρεύονται ένα μαύρο ντε σεβό», όπως λέει το τραγούδι, δηλαδή μια κάποια ιδιωτική αυτοκίνηση και όχι μια σωστή δημόσια συγκοινωνία.

Advertisements
This entry was posted in Δημόσιος Χώρος, αυτοκίνητο, γεωγραφία, εσωτερική γεωπολική and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s