60 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΕΙΣΜΟΥΣ ΣΤΙΣ 12 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1953

Είναι λυπηρό πως υπήρξε ικανοποίηση, χαιρεκακία και εκδήλωση ταξικού μίσους για την καταστροφή των αρχοντικών της Ζακύνθου στις 12 Αυγούστου 1953

Η φυσική καταστροφή συνδέεται με ιδιαίτερες πτυχές της ανθρώπινης κατάστασης. Την εβδομάδα του Δεκαπενταύγουστου που διανύουμε και που τελειώνει σήμερα-αύριο ο νους πηγαίνει και στην ημερομηνία της 12ης Αυγούστου 1953 που παραπέμπει στη φοβερή καταστροφή των Ιονίων Νήσων, μετά από πολλές «προειδοποιητικές» δονήσεις. Ο σεισμός της μέρας εκείνης, με μέγεθος 7,2 της κλίμακας ρίχτερ, είναι ο καταστροφικότερος στην ιστορία της περιοχής και ένας από τους καταστροφικότερους στη σεισμική ιστορία της Ελλάδας. Είναι χαρακτηριστικοί οι τίτλοι των αθηναϊκών εφημερίδων της εποχής, ανάμεσα στις οποίες και η Αυγή (βλ. εικόνα).

Σε διεθνές επίπεδο, μερικοί συγγραφείς θεωρούν τις φυσικές καταστροφές ως πολιτικά γεγονότα αφού επακολουθεί «εκμετάλλευση για βραχυπρόθεσμα πολιτικά κέρδη» . Ο φοβερός σεισμός  της 15ης Ιανουαρίου 1944  που κατέστρεψε την πόλη Σαν Χουάν στην Αργεντινή είχε και κάποιο σοβαρό πολιτικό αποτέλεσμα. Η μεγάλη εκδήλωση προς τιμήν των θυμάτων – δέκα χιλιάδες άνθρωποι– επέτρεψε σε δυο βεντέτες εκείνης της εποχής, την Έβα Ντουάρτε (Εβίτα) και τον Χουάν Περόν να κάνουν αμοιβαία αισθητή την παρουσία τους. Ο περονισμός ξεκίνησε εκείνη τη βραδιά με ένα σεισμό που «συγκλόνισε την Ιστορία».(Βλ. την κάτω αριστερά εικόνα)

Ο Στιβ Σίλβερμαν, αναδεικνύει την ολοσχερή καταστροφή της πόλης του Σεν Πιερ, στη Μαρτινίκα, που συνέβη το 1902 από έκρηξη ηφαιστείου (βλ. εικόνα), σε χαρακτηριστική περίπτωση «ενδοεθνικής γεωπολιτικής» και «αγωγής του πολίτη»: «Το ηφαίστειο έψησε όλο το εκλογικό σώμα» γράφει. Αλλά πώς το έψησε; «Οι πολιτικοί είναι ικανοί για όλα προκειμένου να κερδίσουν τις εκλογές, ακόμη και αν χρειαστεί γι’ αυτό να εξοντώσουν ολόκληρο το εκλογικό τους σώμα». Είναι γνωστό πως, παρά το γεγονός ότι υπήρξαν πολυάριθμα προειδοποιητικά σημεία, ο κυβερνήτης της Μαρτινίκας επισκέφθηκε την πόλη για να καθησυχάσει τους κατοίκους της, επειδή η πολιτική συγκυρία της στιγμής, δηλαδή οι επικείμενες εκλογές, δεν επέτρεπαν την δημιουργία κλίματος αβεβαιότητας στον πληθυσμό. Παραδόξως, μια συσταθείσα επιτροπή εξέδωσε και αυτή καθησυχαστικό πόρισμα και ακολουθήθηκε από τον τοπικό Τύπο. Ωστόσο, το πρωί της 8ης Μαΐου 1902 έλαβε χώρα η έκρηξη του ηφαιστείου που είχε ως αποτέλεσμα τον ακαριαίο θάνατο περίπου 30.000 κατοίκων με τη χαρακτηριστική εξαίρεση, όπως είναι γνωστό, δύο μόνον ατόμων.(Βλ. τη μεσαία εικόνα).

Θα ξαναγυρίσουμε στην αρχική σκέψη πως «η φυσική καταστροφή συνδέεται με ιδιαίτερες πτυχές της ανθρώπινης κατάστασης». Ο Δημήτρης Αρβανιτάκης μάς το θυμίζει φέρνοντάς μας στο μυαλό τη χαιρεκακία του απλού ανθρώπου μπροστά στην καταστροφή που έβλεπε να έχει υποστεί το βιος του άλλου:

«…Αλλά μαζί είχαν χαθεί και τα αρχοντικά των ευγενών, τα σύμβολα της μακραίωνης εξουσίας και της ιστορίας τους. Δεν ξέρω πόσοι, δεν αντίκρισαν με ικανοποίηση και χαιρεκακία την καταστροφή των αρχοντικών και του κόσμου τους. Δεν ξέρω πόσοι δεν ένιωσαν την κατάρρευση αυτών των εικόνων ως απελευθέρωση».

Δημήτρη Αρβανιτάκη, «Μνήμη και δομημένος χώρος», Το Βήμα/Αφιέρωμα/24.8.2003. /// The World’s Worst Disasters of the Twentieth Century, Octopus Books, 1994, σελ. 8-13. /// Στιβ Σίλβερμαν, Το ψυγείο του Αϊνστάιν και άλλα παράδοξα, Νάρκισσος, 2003.

Advertisements
This entry was posted in Visit Preveza and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s