ΜΙΑ ΠΑΣΧΑΛΙΑΤΙΚΗ ΛΙΧΟΥΔΙΑ: ΠΑΣΤΟΥΡΜΑΣ ΑΠΟ ΚΑΜΠΟΥΡΑ ΚΑΜΗΛΑΣ

Τη συνιστούν οι συγγραφείς ελληνικών σχολικών βιβλίων

veganΘυμάμαι πριν χρόνια που με μεγάλη έκπληξη είχα διαβάσει αυτά που βλέπουμε στον τίτλο της ανάρτησης σε εγκεκριμένο κρατικό σχολικό βιβλίο. Αν στην Ελλάδα υπήρχε εκδοτική ελευθερία και επιλογή στα σχολικά διδακτικά βιβλία, το κακό δεν θα ήταν μεγάλο. Ο σύλλογος των διδασκόντων ή κάποιο άλλο μεγαλύτερο περιφερειακό όργανο θα επέλεγε βιβλίο με στοιχεία περιβαλλοντικής συνειδητοποίησης και όχι με κηρύγματα μίσους.
Κηρύγματα μίσους για τα ζώα ακούμε τις ημέρες αυτές όχι μόνο στο σχολείο αλλά και από πολλές άλλες πλευρές αφού, όπως ξέρουμε, το Πάσχα από εορτή αγάπης δια της σφαγής των ζώων γίνεται ευκαιρία αφανισμού αρνιών, κατσικιών και άλλων ζωντανών, τα οποία πρέπει να καταναλωθούν στο τραπέζι φτωχών και πλουσίων. Η σουβλακοπαραγωγός πατρίδα μας τα δίνει όλα αυτές τις εορτάσιμες ημέρες με επαγγελματικές σούβλες και ηλεκτροκίνητα οβελιστήρια.
Είδα λοιπόν με συμπάθεια στο Σύνταγμα μια μικρή ομάδα αντικρεοφάγων vegan (βίγκαν) ακτιβιστών, δηλαδή συνειδητοποιημένων φιλόζωων χορτοφάγων που προσπαθούσαν να περάσουν το μήνυμα για αποχή από το έγκλημα της εκτέλεσης και της πτωματοφαγίας ζώων. Και μάλιστα πρόβαλαν και πολλά επιχειρήματα για το πόσο ανθυγιεινή συνήθεια είναι η κατανάλωση ζωικής σάρκας.
vegarΑν ήμασταν Ινδουιστές, μου είμαι μια κοπέλα, θα διαδίδαμε πως «δεν πρέπει να τρώμε ζώα για να μην φάμε κανένα μετεμψυχωμένο παππού μας ή καμία μετενσαρκωμένη γιαγιά μας, αλλά έχουμε τώρα στη διάθεσή μας τόσα και τόσα επιχειρήματα για να στραφούμε ενάντια σε αυτή τη βιομηχανία του αίματος και του ψέματος. Βιομηχανία κρέατος και κατανάλωση αυτοκινητικής πετρελαϊκής ενέργειας είναι οι βασικοί παράγοντες της ρύπανσης και της κλιματικής αλλαγής. Όσο πιο πολύ κρέας παράγουμε και καταναλώνουμε, τόσο πιο πολλοί άνθρωποι πεινούν και διψούν σε όλο τον κόσμο. Κάθε κιλό κρέατος και κάθε λίτρο γάλακτος απαιτούν αρκετούς τόνους φρέσκου νερού για να παραχθούν.»
Αυτά μου είπε η κοπέλα και μετά με ρώτησε αν «τρώω κρέας». Της είπα πως «όχι, δεν έχω παραγγείλει ποτέ στο εστιατόριο ή σε μια ταβέρνα, αλλά σε ένα σπίτι ή δεν ξερωγώ δεν κάνω ιστορίες». Και θυμάμαι τη Λάρα, γυναίκα ανιψιού μου, παντρεμένου στην Αμερική, που τους είχαμε βγάλει έξω (όταν τους φιλοξενήσαμε στο σπίτι μας) και είπε αμέσως στο σερβιτόρο «Είμαι χορτοφάγος. Μπορείτε να μου προτείνετε ένα πιάτο;».
Ευκαιρία τώρα το Πάσχα να τα σκεφτούμε αυτά. Θα μας βοηθήσει και η σελίδα των φίλων. Εκεί βρήκα και πόσα ζώα αφανίστηκαν στα μερικά λεπτά που έψαχνα τη σελίδα τους. Και πρόσεξα πως οι καημένες οι καμήλες δεν έχουν πια πολλές απώλειες. Δεν είναι τόσο εμπορεύσιμες πια. Ίσως γι’ αυτό δεν συνεχίζουν ακόμα να τις βάζουν για μεζέ και στα ελληνικά σχολικά βιβλία.

Advertisements
This entry was posted in σχολικό εστιατόριο, Δημόσιος Χώρος, Πετρέλαιο, αυτοκίνητο, δημόσια υγεία, κοινωνικό ιατρείο and tagged , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to ΜΙΑ ΠΑΣΧΑΛΙΑΤΙΚΗ ΛΙΧΟΥΔΙΑ: ΠΑΣΤΟΥΡΜΑΣ ΑΠΟ ΚΑΜΠΟΥΡΑ ΚΑΜΗΛΑΣ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s