ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΜΜΟΥΝΑ ΣΤΟ ΓΚΕΖΙ THΣ ΠΟΛΗΣ

…όλοι ήταν στους δρόμους για όλους …

Gezi[Αναδημοσιεύω εδώ απόσπασμα από ένα εξαιρετικό βιβλίο που κυκλοφόρησε διαδικτυακά πέρσι τέτοιον καιρό, τις ημέρες που έκλεινε χρόνος από τις μεγαλειώδεις διαδηλώσεις Μάη – Ιούνη 2013 στο Πάρκο του Γκεζί στην Κωνσταντινούπολη. Συγγραφέας του διαδικτυακού βιβλίου με τίτλο «Ιστάνμπουλ, η πιο όμορφη πόλη» και υπότιτλο «Ο εξεγερμένος κοινός χώρος» είναι ο Χάρης Τσαβδάρογλου. Θεωρούμε την αναδημοσίευση συνέχεια της εισήγησής μας στο ΤΕΙ Ηπείρου στις 20 Μαΐου 2015, όπου αναφερθήκαμε επετειακά στο ζήτημα και εκφράζουμε τη συγκίνησή μας που πολλά γεγονότα έλαβαν χώρα στη γειτονιά μας στο Τσιχάνγκιρ, όταν μέναμε στην Πόλη την περίοδο 1983-1986.]

Οι εξεγερμένες και εξεγερμένοι, όπως επισημάναμε, θα δράσουν κυρίως στην περιοχή του Μπέηογλου (Beyoglu), μια περιοχή με την οποία είναι αρκετά εξοικειωμένες και εξοικειωμένοι, καθώς αποτελεί το κέντρο της νυχτερινής, καλλιτεχνικής και πολιτικής ζωής της Ιστάνμπουλ. Η ψυχογεωγραφία της εξέγερσης συνδέεται άμεσα με τις γεωγραφικές μνήμες, τις γνώσεις, τους συμβολισμούς και τις επιθυμίες των εξεγερμένων. Όλα συνέβησαν στην περιοχή στην οποία έχουν ερωτευτεί, έχουν φλερτάρει, έχουν αγοράσει αγαπημένα αντικείμενα, έχουν μεθύσει, έχουν συναντηθεί και έχουν κάνει φιλίες. Ωστόσο οι δρόμοι που μέχρι πρότινος γέμιζαν με εμπορεύματα που αξιοποιούσαν και σφετερίζονταν τις συναισθηματικές αδυναμίες, αλληλεπιδράσεις, ευαισθησίες των ανθρώπων, τώρα μεταστράφηκαν, απέκτησαν χειραφετικό χαρακτήρα και μετατράπηκαν με μεγάλη ευκολία σε πεδία μάχης. Υψώθηκαν οδοφράγματα δυο έως πέντε μέτρων σε όλους στους δρόμους που οδηγούσαν στην πλατεία Ταξίμ και στο πάρκο Γκεζί και η γνώση της γεωγραφίας της περιοχής, με τα άπειρα στενοσόκακα και τα πλακόστρωτα μετέτρεψε τους διαδηλωτές σε αρχιτέκτονες ενός λαβυρίνθου, όπου η δαιδαλώδης αταξία οδηγείται σε χαοτική εξεγερμένη τάξη. Σύμφωνα με τον Αλή «σαν το ψάρι στο νερό ο κόσμος έμπαινε στα μπαρ και τα εστιατόρια και κρύβονταν μέχρι να περάσει η αστυνομία ή να καθαρίσει η ατμόσφαιρα από τα δακρυγόνα, μέχρι να ξαναεμφανιστούν και να συγκεντρωθούν πάλι στην Ιστικλάλ για να αντιμετωπίσουν τους μπάτσους» (Β.Α. 2013:13).

Επίσης οι κάτοικοι της περιοχής του Μπέηογλου ήταν πολύ φιλικοί, αλληλέγγυοι και φιλόξενοι στους εξεγερμένους. Τα διαμερίσματα στο Τσιχάνγκιρ είχαν πάντα ανοιχτές τις πόρτες για να προστατευτούν οι διαδηλωτές και στα παράθυρα οι ένοικοι άφηναν μαλόξ, λεμόνια και γάλα για τα δακρυγόνα.

Σύμφωνα με την Ζεϊνό (2014:20) 199
«Κινήσεις όπως το άνοιγμα των σπιτιών και των καταστημάτων για την προστασία των διαδηλωτών αποτελούν χαρακτηριστικά δείγματα της αλληλεγγύης που έδειξε ο κόσμος. Η βία και η καταστολή ήταν τόσο έντονη και για το λόγο αυτό προέκυψε αυθόρμητα η αλληλεγγύη. Κάθε οικογένεια είχε και από κάποιο μέλος της στην Ταξίμ και επομένως η αλληλεγγύη και η βοήθεια που παρείχαν σε κάποιον άγνωστο γνώριζαν πως θα ανταποδιδόταν και στον δικό τους άνθρωπο. Ακόμα και εκείνοι που δεν μπορούσαν να βρεθούν στη διαδήλωση και έμεναν στα σπίτια τους, πάντα φρόντιζαν και τοποθετούσαν στα παράθυρά τους λεμόνια, μαλόξ, νερό και άνοιγαν το σπίτι τους για να βοηθήσουν τους τραυματισμένους και τους κυνηγημένους από την αστυνομία.»

Σύμφωνα με την Τσιγκντέμ
«κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων όλοι ήταν στους δρόμους. Ήταν στους δρόμους για όλους, όχι μόνο για τον εαυτό τους ή για κάποια ομάδα ή οργάνωση αλλά για όλους. Αυτό ήταν πραγματικά ανατριχιαστικό» (Jourdan & Maeckelbergh 2013).

Με τα λόγια του Αλή
«έπιπλα και μεγάλες συσκευές πετάγονταν από τα παράθυρα για να ενισχυθούν τα οδοφράγματα (…) Στις βασικές οδούς, όπου οι μάχες μπορεί να κρατούσαν για ώρες, οι μεγαλύτεροι σε ηλικία έφερναν τρόφιμα στους διαδηλωτές (…). Όταν η αστυνομία τελικά κατάφερνε να εκκενώσει κάποιον δρόμο, οι κάτοικοι έβγαιναν στα παράθυρα και τους φώναζαν και τους έβριζαν για να φύγουν από την γειτονιά τους. Αυτό μπορεί να είχε ως αποτέλεσμα οι μπάτσοι να ρίχνουν δακρυγόνα κατευθείαν στα σπίτια (…)» (Β.Α. 2013:14).

Επίσης σύμφωνα με την Dünya Devrimi (Διεθνής Επανάσταση) (2013:12)
«για να αντιμετωπιστεί το σβήσιμο του φωτισμού των δρόμων κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων, γείτονες άναβαν τα φώτα στα σπίτια τους. Υπήρχε δωρεάν παροχή φαρμακευτικού υλικού από τα φαρμακεία: όλα αυτά ήταν σημαντικές λεπτομέρειες του κινήματος».

Βέβαια στο Τοπχανέ, στις γειτονιές λίγο πιο κάτω από το Τσιχάνγκιρ, οι οποίες ακόμα δεν έχουν υποστεί πλήρη εξευγενισμό και κατοικούνται από φτωχά συντηρητικά στρώματα και υποστηρικτές της κυβέρνησης το κλίμα ήταν εξαιρετικά αφιλόξενο. Εκεί συγκεντρώνονταν η νεολαία του AKP μαζί με σπιούνους, ρουφιάνους και ασφαλίτες και περίμεναν με στιλέτα, σιδερογροθιές και καδρόνια να κατέβει το κυνηγημένο πλήθος. [Σημείωση: Οι συντηρητικοί και ακροδεξιοί κάτοικοι του Τόπχανε είναι διάσημοι στην Ιστάνμπουλ για τις επιθέσεις ενάντια σε γκαλερί και εκθέσεις καλλιτεχνών, δηλαδή νέων gentrifiers, οι οποίοι εγκαθίστανται τα τελευταία χρόνια στην περιοχή.]

Σύμφωνα με την Ζεϊνό (2014:20)
«Είναι σημαντικό ωστόσο να αναφέρουμε, σε σχέση με την αλληλεγγύη, πως δεν συμμετείχαν όλες οι γειτονιές με τον ίδιο τρόπο. Υπήρχαν γειτονιές πολύ φιλικές, ενώ άλλες ήταν ιδιαίτερα εχθρικές για τους διαδηλωτές και φυσικά ο κόσμος τις απέφευγε. Αυτές είναι και οι περισσότερο συντηρητικές γειτονιές. Πολλές φορές μάλιστα, οι κάτοικοι εκείνων των γειτονιών επιτέθηκαν με μαχαίρια στους διαδηλωτές που βρέθηκαν εκεί.»

Οι παραπάνω περιγραφές καταδεικνύουν ότι το σώμα των εξεγερμένων δεν αποτελούσε μια απομονωμένη στρατευμένη πρωτοποριακή ομάδα, η οποία σαν εισβολέας εμφανίστηκε για να διεκδικήσει τα συμφέροντά της. Αντιθέτως το πληθυντικό σώμα των εξεγερμένων εγγραφόταν, παλλόταν και τροποποιούταν διαρκώς με τους ρυθμούς της εξέγερσης. Κατ’ αυτόν τον τρόπο δημιουργήθηκε ένα νέο συντακτικό στράτευσης, στο οποίο η νίκη δεν προϋπάρχει της πράξης, ούτε ως αρχή ούτε ως φανταστική ουτοπία–μη τόπος. Οι κοινωνικές σχέσεις της εξέγερσης δημιούργησαν ένα κοινό συλλογικό αίσθημα, το οποίο συνέθλιψε εκτός από τις ταυτότητες του φύλου, της φυλής και της τάξης και τις ταυτότητες του ντόπιου και του ξένου, του κατοίκου και των διαδηλωτών. Ο Κοινός Χώρος μπόλιασε και διαπέρασε τα σώματα, τις καρδιές και τις επιθυμίες όσων συμμετείχαν. Ενώθηκε η ιδέα με την ουσία, η μορφή με το περιεχόμενο σε μια ανοιχτή ολότητα σε κίνηση που με αυτοπεποίθηση και επιμονή αγωνιζόταν για τον αναδυόμενο κοινό χώρο της κομμούνας.

Advertisements
This entry was posted in Δημόσιος Χώρος, εσωτερική γεωπολική, λαϊκό κίνημα and tagged , , . Bookmark the permalink.

One Response to ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΜΜΟΥΝΑ ΣΤΟ ΓΚΕΖΙ THΣ ΠΟΛΗΣ

  1. Παράθεμα: ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΚΟΙΝΟΚΤΗΜΟΝΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΤΑ ΠΡΕΒΕΖΑΝΙΚΑ ΚΑΣΤΡΑ; | "Δημόσιος Χώρος Γ. Ρέντζος"

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s