7/7 ‒ ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΩΡΟΥ

Η επέτειος της τρομοκρατικής επίθεσης στο λονδρέζικο μετρό πριν δέκα χρόνια

Σε περίεργη σύμπτωση με τη μεγάλη διήμερη απεργία του μετρό, στις 8 και 9 Ιουλίου 2015.
Μια μεγάλη ομηρία, που κόστισε 300 εκατομμύρια λίρες.

Η «Εβδόμη Ιουλίου» ή «7/7», αποτελεί ορόσημο για την ιστορία του Ηνωμένου Βασιλείου και πιο συγκεκριμένα για το Λονδίνο, αφού εκεί έγινε η μεγάλη τρομοκρατική επίθεση στις 7 Ιουλίου 2005, στο μετρό της μεγαλούπολης αυτής με πάνω από 50 νεκρούς και πολυάριθμους τραυματίες και αναπήρους.

All_good_thingsj
Είναι προφανώς μια επίθεση, όχι μόνο ενάντια σε μια κοινωνία και μια κεντρική και εμβληματική περιοχή του διεθνοποιημένου και παγκοσμιοποιημένου μας πλανήτη, αλλά και μια εγκληματική στόχευση κατά του δημόσιου χώρου των πόλεων. Εναντίον όλων των πόλεων ως χώρων μόχθου των ανώνυμων εργαζομένων ‒όχι μόνο εναντίον μιας συγκεκριμένης πόλης και μιας ορισμένης πολιτικής.
Είναι βέβαιο πως στην τότε συγκεκριμένη διεθνοπολιτική ιστορική φάση, ο εργατικός πρωθυπουργός Τόνι Μπλερ είχε αποφασίσει και υποστηρίξει την εισβολή στο Ιράκ, πράγμα που εξέθετε τη χώρα του σε εκδικητικά «τρομοκρατικά» αντίποινα. Βάζουμε τη λέξη σε εισαγωγικά για να μην ευθυγραμμιστούμε με τη λογική πως κάθε αντιστασιακή δράση κατά εγκαθιδρυμένων ή καταπιεστικών αρχών εντάσσεται στο ίδιο παρονομαστή.
Θυμάμαι επίσης πως από έρευνα που είχε γίνει τότε στην Αθήνα, οι ερωτώμενοι καταδίκασαν με μια συντριπτική πλειοψηφία (περίπου 75%) το καταστροφικό και δολοφονικό γεγονός, ενώ στην περίπτωση των «διδύμων πύργων» της Νέας Υόρκης (1/9/2001) στη χώρα μας είχε επικρατήσει εκείνο το «καλά τους κάνανε». Κι εκεί όμως επρόκειτο για τυφλό χτύπημα με χιλιάδες αθώα θύματα, εργαζόμενους ανθρώπους.
Τα γεγονότα υπενθύμισε βιωματικά στην εφημερίδα London Evening Standard ο τότε δήμαρχος του Λονδίνου, Κεν Λίβινγκστον, που υπήρξε και ο πρώτος αιρετός δήμαρχος της πόλης (2000 – 2008). Μέχρι τότε το Λονδίνο αντιπροσώπευε ο λεγόμενος «Λόρδος Δήμαρχος». Μάλιστα ο Άλφεντ Χίτσκοκ είχε αξιοποιήσει την επίσημη εορταστική εγκατάσταση, ενός παλιότερου λόρδου-δημάρχου, για να εικονογραφήσει την τρομοκρατική ενέργεια στο κέντρο του Λονδίνου, που περιγράφει στην ταινία «Σαμποτάζ» (1936). Ο Λίβινγκστον, σημαντικός εγγλέζος αυτοδοικητικός, ήταν μέλος του Εργατικού Κόμματος, στη σκληρή αριστερή πτέρυγα του κόμματος, ιδεολογικά προσδιοριζόμενος ως δημοκράτης σοσιαλιστής.
«Ό,τι έγινε, γράφει ο Λίβινγκστον, δεν ήταν μια τρομοκρατική επίθεση ενάντια στους ισχυρούς. Δεν είχε στόχο προέδρους ή πρωθυπουργούς. Στόχο είχε τους συνηθισμένους εργαζόμενους Λονδρέζους ‒ μαύρους και λευκούς, μουσουλμάνους και χριστιανούς, ινδουιστές και Εβραίους, νέους και γέρους… Ξέρουμε ποιος ήταν ο στόχος. Επιδιώκουν να διαιρέσουν τους Λονδρέζους. Επιδιώκουν να στρέψουν τον ένα εναντίον του άλλου.» Να πούμε εδώ πως είναι ενδιαφέρον πως οι αγγλικές εφημερίδες δημοσίευσαν και συνέντευξη του Γιώργου Ψαραδάκη, έλληνα οδηγού λονδρέζικου λεωφορείου, της γραμμής 30, που είχε και αυτό χτυπηθεί.
Τελειώνω με την αναφορά στο Θουκυδίδη, που έκανε ο Λίβιγκστον, υπενθυμίζοντας το κείμενο του «Επιταφίου» του Περικλέους, όπου τονίζεται το μέγεθος, αν όχι το μεγαλείο της πόλης (και των πόλεων γενικά).

«ἐπεσέρχεται δὲ διὰ μέγεθος τῆς πόλεως ἐκ πάσης γῆς τὰ πάντα, καὶ ξυμβαίνει ἡμῖν μηδὲν οἰκειοτέρᾳ τῇ ἀπολαύσει τὰ αὐτοῦ ἀγαθὰ γιγνόμενα καρποῦσθαι ἢ καὶ τὰ τῶν ἄλλων ἀνθρώπων». (Λόγω δὲ τοῦ μεγάλου ἀριθμοῦ τῶν κατοίκων τῆς πόλης μας εἰσάγονται σὲ αὐτὴν προϊόντα ὅλου τοῦ κόσμου, καὶ συμβαίνει νὰ ἀπολαμβάνουμε ἔτσι τὰ προϊόντα τῶν ἄλλων τόπων σὰν νὰ εἶναι δικά μας)(Μετάφραση από εδώ.).

Ψάχνοντας το κείμενο στα αγγλικά …all good things… είδα πως είναι πολύ διαδεδομένο για τις πόλεις και τη «μεγαλειώδη» λειτουργία τους και αποτελεί γνωστό ρητό και εικονογράφημα (βλ. εικόνα). Δεν ξεχνούμε πως το είχε χρησιμοποιησει και ο έλληνας δήμαρχος της Νέας Υόρκης Τζον Πάππας στην ταινία City Hall, του Harold Becker με τους Al Pacino, John Cusack και Bridget Fonda. Εξάλλου ο Λίβινγκστον το απέδωσε στην πιο πλήρη μορφή, ως ρητό, προσθέτοντας και την εισροή των πιο σημαντικών ανθρώπων στις πόλεις. Πόσο αληθινό είναι πράγματι αυτό το καυχησιολόγημα, που όμως κρύβει τόσο κομπαστικά, το μηχανισμό απορφανισμού των μικρών και ταπεινών κοινοτήτων, όπου γης, από τα δυναμικότερα στοιχεία τους…

Advertisements
This entry was posted in πολεότητα, τοπικότητα, Δημόσιος Χώρος, Ιστορία, κινηματογράφος, λαϊκό κίνημα and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s