ΚΟΝΤΑ ΣΤΟΝ ΜΠΑΝΤΙΟΥ…

…και στη διαλεκτική του μαύρου και του άσπρου, που δεν ξέρουμε τι χρώμα έχουν …

DSC00735Αν ήταν αμερικανός ομιλητής ίσως να άρχιζε με το μαύρο ανέκδοτο που μας είπε λίγο πιο κάτω στη συνέντευξή του ο φιλόσοφος Αλέν Μπαντιού χθες στην παρισινή Fnac. Παρουσίαζε το βιβλίο του για το μαύρο μη χρώμα και τις αντιφάσεις που συνοδεύουν την ύπαρξη του και την αναφορά του. Το ανέκδοτο λοιπόν (από τα πολλά που παράγει η σοβαρότητα της κηδείας και του ενταφιασμού, όπως υποστήριξε) λέει πως η θλιμμένη χήρα, στα κατάμαυρα ντυμένη, από τα πολλά επαινετικά που άκουγε στον επικήδειο για το σύζυγό της, γυρίζει στον επίσης μαυροντυμένο γιο της (…που φορούσε σκούρο γκρίζο κουστούμι) και του λέει στο αυτί «Βρε Νικολά, αγόρι μου, για ρίξε μια ματιά στο φέρετρο… μου φαίνεται πως ήρθαμε σε αλλουνού κηδεία».

Ντυμένος ο ίδιος με διάφορα απαλά χρώματα πουκαμίσου, πουλόβερ και παντελονιού, όπως μας το επεσήμανε μια στιγμή, λέγοντας πως δεν τα βλέπει μαύρα, ενώ εμείς οι ακροατές ήμασταν περισσότερο μαυροντυμένοι, άρχισε την παρουσίαση με μία από τις περιπτώσεις, όπου το μαύρο δεν ήταν τόσο μαύρο και κακό. Εκθείασε, δηλαδή, τη μαύρη (δια της γραφής και του γραπτού) γένεση και ύπαρξη τού ακόμα ανύπαρκτου κειμένου. Και, πάντως, για τον φιλόσοφο αυτό, το μαύρο χρώμα έχει πάντα πολλές εκδοχές στη γλώσσα και στην κοινωνία. «Μαυρωπό», «μαυρούτσικο», «σκοτεινό», «σκούρο» ή γκρι, όπως είπαμε, στο δικό του ανέκδοτο για το χρώμα του ανδρικού πένθους. Άλλωστε το μαύρο δεν είναι για όλους τους πολιτισμούς πένθιμο. Οι Κινέζοι έχουν το λευκό.

Στη συνέχεια πέρασε στην «καλή μαυρίλα» του πάντα απαίσιου μαύρου σκοταδιού που συνδέεται όμως με την επιτυχία πολλών εγχειρημάτων παράνομης και κρυφής ή λαθραίας ή μυστικής και υπόγειας δράσης. Εκεί ενέταξε και τον κρυφό ή και νυχτερινό χαρακτήρα μιας ή της κάθε ερωτικής συνάντησης. Έφτασε έτσι στην αιώνια διαλεκτική του κακού και του καλού ως σκότους (μαύρου) και φωτός (λευκού) για να θυμίσει, στο γαλλικό ακροατήριο, πως «μας φωτίζουν όμως τα πυρηνικά εργοστάσια ηλεκτρικής ενέργειας» και να περάσει μετά στην περιγραφή καταστάσεων μαύρου σκότους που μοιάζουν να γεννούν «προγονικό, πρωτόγονο, αιώνιο και ιστορικό φόβο».

Φυσικά, μετά τις γενικές ταξινομήσεις, στάθηκε ιδιαίτερα στο μαύρο του δέρματος και στη συμπεριφορά των θεωρούμενων ως «λευκών» απέναντι στους Αφρικανούς, για να υπενθυμίσει πως οι λευκοί μόνο …αλευρωμένοι είμαστε τέτοιοι, αλλιώς απέχουμε πολύ από τη λευκότητα στην οποία στηρίξαμε την ρατσιστικο-εμπορική ανωτερότητά μας. Όσο για το μαύρο ράσο των ιερέων (που υπογράμμισε πως, για περίεργο λόγο, είναι μαύρο φόρεμα, une robe noire) σχολίασε πως αυτό αναβαθμίζεται προς τα άκρα του φάσματος με το μωβ των ανωτέρου βαθμού (καθολικών) επισκόπων και το κόκκινο των καρδιναλίων. Και βέβαια δεν παρέλειψε να μιλήσει για το μαύρο των αναρχικών και το κόκκινο των κομμουνιστών, αμέσως μετά την αναφορά του «στο κόκκινο και το μαύρο» του Σταντάλ.

Μαζί με το Ζαν Ζενέ, μας συμβούλεψε τελειώνοντας και αναφέροντας το θεατρικό έργο του γάλλου συγγραφέα, «Οι Νέγροι», καλά είναι να ζητούμε πάντα διευκρινίσεις «Μαύρο, ναι, αλλά τι χρώματος;»

Advertisements
This entry was posted in Δημόσιος Χώρος and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s