ΜΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ «ΑΚΡΑ» ΣΤΟ ΜΥΘΟ ΤΟΥ ΜΟΜΠΥ ΝΤΙΚ

Μπορεί να ήταν και ένας πρεβεζάνος ναυτικός στο φαλαινοθηρικό;

ευγεν…Όπως παρακολουθούμε, πράγματι, στο βιβλίο, (1) τα ενδεχόμενα νεολιθικά ευρήματα, (2) τα πιθανά ερείπια αρχαία ερείπια ή (3) τυχόν υπολείμματα από οικοδομήματα κάποιας λατρείας, (4) τα βυζαντινά μοναστήρια που μάλλον θα χτίστηκαν, (5) η σχέση του οικισμού με την Επανάσταση του 1821 (κάποιος οπλαρχηγός) και (6) η περιφερειακή του ένταξη επί τουρκοκρατίας, μαζί με όλα τα γενικώς υπαρκτά νεώτερα στοιχεία όπως (7) οι πρόσφατοι πόλεμοι, (8) η αναταραχή του εμφύλιου, (9) η κατά κύματα μετανάστευση (αποδημία), μπορούν με σίγουρη και τυποποιημένη διαδικασία-πλαίσιο να δώσουν μια μικρή αλλά αξιόλογη ιστορία για τον τουριστικό οδηγό της μικρής πόλης. Και μάλιστα – εφόσον αυτά τα στοιχεία υπάρχουν – η μικρή ιστορία μπορεί να αποτελέσει βέβαιο μονοπάτι προς την άλλη τη Μεγάλη Ιστορία.

Η Άκρα όμως δεν φαίνεται να μπορεί να ενταχθεί στο προηγούμενο σταθερότυπο πλαίσιο σύνθεσης της ιστορίας της. Όπως πράγματι γίνεται φανερό από την πλοκή του έργου, πολύ ενωρίς, η μικρή πόλη δεν είναι παρά ένας αρχικά αυτο-οργανωμένος οικισμός που πρωτοκατοικήθηκε γύρω στη δεκαετία του ’20 από μια πρώτη ομάδα που έφτασε εκεί από ένα ορεινό χωριό. Έτσι, ο χώρος της δεν προσφέρεται σε βαθιά και γόνιμη ιστοριοδιφία. Ο ήρωας καλείται να συγκεντρώσει και να επεξεργαστεί ένα υλικό «για την ιστορία μιας πόλης που δεν έχει ιστορία». Αυτό αποτελεί και την κύρια ανησυχία των ανθρώπων που ασχολούνται, γύρω από τον ήρωα (αθηναίο συγγραφέα) – από τον κεντρικό πληροφορητή μέχρι τους επιχειρηματίες της πόλης και το δήμαρχο – με την παραγωγή του ιστοριογραφήματος για τη μικρη πόλη.

Στο μυθιστόρημα, όμως, της Ευγενίας Φακίνου «υπάρχει» μια ελληνική εκδοχή του κυνηγιού του Μόμπυ Ντικ. «Δεν» οφείλεται στην ίδια τη συγγραφέα αλλά σ’ εκείνον το δαιμόνιο έλληνα ναύτη Αντώνη, που έτυχε να ναυτολογηθεί από τον πλοίαρχο Αχαάβ, να τον ακολουθήσει στα ταξίδια του και να περιγράψει, από πρώτο χέρι, τα γεγονότα του μεγάλου ναυτικού, αλιευτικού και ανθρώπινου έπους. Αυτή ακριβώς η περιγραφή εκτίθεται ζωντανά στο ημερολόγιό του, που, σε αντίγραφο, βρίσκεται στα χέρια ενός απόγονου του ηρωικού αυτού έλληνα ναυτικού. Και μάλιστα, στη μικρή πόλη Άκρα, που μπορεί έτσι, μετά την εκπληκτική ανακάλυψη, να αποτελέσει και αυτή κομμάτι της σύγχρονης ιστοριογραφίας. Να μπει δηλαδή τώρα και αυτή στην ιστορία της ελληνικής μετανάστευσης, της ελληνικής ναυτιλίας και, οπωσδήποτε, στην ιστορία της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Ή, – ποιος ξέρει ακόμα; – στην Ιστορία μονολεκτικώς και με κεφαλαίο Ι. Και να εξασφαλίσει, βέβαια, έτσι και ελεύθερη διάβαση στις ιστορίες και τις γεωγραφίες, σχολικές και άλλες.

Διαβάστε, αν θέλετε, εδώ ολόκληρη την παρουσίαση.

This entry was posted in πολεότητα, πολεογραφία, πολιτισμός, Ιστορία, Λογοτεχνία, ανάπτυξη, Visit Preveza and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s