ΕΝΑΣ ΠΑΛΙΟΣ ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΤΗΣ ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ

Clint1

Μετά περίπου είκοσι χρόνια… Θα πίστευε κανείς ότι πρόκειται για τρικ, για φωτομοντάζ. Μια φωτογραφία που ονειρεύτηκε ένας ιδεαλιστής και κατασκεύασε ένας δεξιοτέχνης, εικονική πραγματικότητα.

Ακόμη και η τόση τελειότητά της, όπως και οι παραπομπές στη θρησκευτική εικονογραφία – η θολωτή αψίδα στον φόντο για παράδειγμα, που θυμίζει εικόνα – βάζουν σε σκέψεις.

Στο κέντρο, σαν Χριστός Λυτρωτής, ένας αμερικανός πρόεδρος με καλοσυνάτο χαμόγελο και προστατευτικές ανοιχτές αγκάλες δέχεται στους κόλπους του δύο αμαρτωλούς, δύο μετανοημένους αδελφούς εχθρούς,

  • έναν ‘Αραβα και
  • έναν Εβραίο,

που υπογράφουν επιτέλους ειρήνη.

  • Είναι ο πατέρας,
  • είναι ο διαιτητής,
  • είναι το σημείο αναφοράς,
  • είναι η εγγύηση.

Ενώνει και συγχωρεί, γενναιόδωρος, επιεικής.
Το κοστούμι του είναι σκούρο, πρέπει να είναι σοβαρό.
Η γραβάτα όμως, κεντρικό κομμάτι στο σημείο όπου διασταυρώνονται τα χέρια, είναι ένας ύμνος στη χαρά:
χίλιες χρυσές τρομπέτες που θυμίζουν τις σάλπιγγες της Ιεριχούς που γκρέμισαν ένα τείχος που θεωρούνταν απόρθητο. Ο πρόεδρος τη διάλεξε επίτηδες.
Μέσα στο τόξο που σχηματίζουν τα ανοιχτά χέρια βρίσκονται δύο άνδρες πολύ διαφορετικοί, πιο κοντοί – γεγονός που ταιριάζει απόλυτα στην εικόνα -, πιο ηλικιωμένοι από τον πρώτο – γεγονός που ταιριάξει άψογα με το νόημα – οι οποίοι ενσαρκώνουν μια σύγκρουση πιο παλιά και από τον αιώνα.
Ο ένας είναι χαμογελαστός, το πρόσωπό του λάμπει και σφίγγει με δύναμη το χέρι του άλλου.
Ο δεύτερος χαμογελά βεβιασμένα, η κίνησή του είναι πιο συγκρατημένη. Η δυσφορία του, τόσο αισθητή στην εικόνα, κάνει τη σκηνή πιο δυνατή.
Δεν είναι φίλοι αυτοί που κάνουν την ειρήνη. Αυτοί οι δυο είναι εχθροί.

  • Τα δυο σφιγμένα χέρια τους έχουν υπογράψει διαταγές μάχης.
  • ‘Εχουν κρατήσει τουφέκια.
  • ‘Εχουν πολεμήσει μεταξύ τους, δεν πρόκειται να κάνουν δώρα ο ένας στον άλλο.

Ο παγερός ρεαλισμός που, εκείνη την ημέρα τους οδήγησε τον έναν προς τον άλλον κάνει τη στιγμή επίσημη και μεγεθύνει τη χειρονομία τους.
Εκτός πεδίου, στον κήπο του Λευκού Οίκου, τρεις χιλιάδες καλεσμένοι κρατούν την ανάσα τπυς και παρακολουθούν τη σκηνή μαγεμένοι.

  • Οι πρώην πρόεδροι Κάρτερ και Μπους,
  • περισσότεροι από οκτώ πρώην υπουργοί Εξωτερικών,
  • το Κογκρέσο,
  • το Ανώτατο Δικαστήριο,
  • πρεσβευτές,
  • νομικοί,
  • δημοσιογράφοι.

Η κυρία Σαντάτ έχει τιμητική θέση και θυμίζει μόνη της μιαν άλλη ειρήνη που είχε υπογραφεί στο Καμπ Ντέιβιντ το 1979.
Η κυρία Ράμπιν ζει τη σκηνή σε πλήρη επικοινωνία με τον σύζυγό της.
Η κυρία Aραφάτ, από την πλευρά της, κατόπιν πιέσεων του περιβάλλοντος του συζύγου της, αναγκάστηκε να παραμείνει στην Τύνιδα. ‘Όπως δεκάδες εκατομμύρια τηλεθεατές, η σύζυγος του ηγέτη του PLO επικεντρώνει και αυτή την προσοχή σε μια μοναδική χειραψία. Η τηλεοπτική όμως εικόνα κινείται γρήγορα. Η φωτογραφία είναι εκείνη που θα αφήσει εποχή. Αύριο, στην πρώτη σελίδα χιλιάδων εφημερίδων θα συνοψίσει μόνη της το γεγονός.
ANNICK COJEAN, Το Βήμα (19 Οκτ. 1997)/Le Monde

Advertisements
This entry was posted in Δημόσιος Χώρος. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s