Άνθρωποι και σκυλιά

Μαζί με τον αποτροπιασμό μου για τον τραγικό θάνατο του πεντάχρονου αγοριού.

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Πολλή συζήτηση έγινε τις τελευταίες μέρες με αφορμή το τραγικό περιστατικό της Κοζάνης, όταν πεντάχρονο παιδάκι, σε οικογενειακή επίσκεψη ανήμερα του Πάσχα, κατασπαράχτηκε από δυο ροτβάιλερ, από τα οχτώ (!) συνολικά που διατηρούσε ο οικοδεσπότης, απόστρατος στρατηγός 72 χρονών.

Προχτές, ξεκίνησα μια συζήτηση στον τοίχο μου στο Φέισμπουκ, που συνεχίζεται ως σήμερα με εκατοντάδες σχόλια, αλλά στο ιστολόγιο δεν συζητήσαμε παρά ελάχιστα και ξώφαλτσα το θέμα -αισθάνθηκα λοιπόν πως πρέπει να επανορθώσω. Αλλά δεν θα εστιαστώ στο συγκεκριμένο τραγικό συμβάν, που μας δίνει βέβαια το έναυσμα για τη συζήτηση, διότι δεν θέλω οι ιδιαιτερότητες της συγκεκριμένης περίπτωσης να μας κρύψουν τη γενικότητα.

Φιλόζωος δεν είμαι, αλλά ούτε και φοβάμαι ή απεχθάνομαι τα κατοικίδια. Το είδος ζωής που έχω αναγκαστεί ή επιλέξει να κάνω, με συχνές πολυήμερες μετακινήσεις, δεν μου επέτρεψε να έχω μεγάλα κατοικίδια στην ενήλικη ζωή μου, αλλά όταν ήμουν παιδί και έφηβος είχαμε σκυλιά και γάτες στην οικογένεια…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.057 επιπλέον λέξεις

Advertisements
This entry was posted in Δημόσιος Χώρος. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s