ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΩΝΤΑΣ ΕΝΑΝ ΠΡΕΒΕΖΑΝΟ «ΔΑΣΚΑΛΟ»

Όσα σκεφτόμουν όταν η Στέλλα διάβαζε την αποχαιρετιστήρια επιστολή του Βασίλη, από το Σικάγο.

 Ήταν θλιβερό καθήκον να αποχαιρετήσουμε σήμερα τον παιδικό φίλο και γιο συναδέλφου (καθηγητή) της μητέρας μου Νάκο Σιωμόπουλο, οικονομολόγο, που στράφηκε με αναγνωρισμένη επιτυχία στην οικονομική και φορολογική δημοσιογραφία σε γνωστά έντυπα ΜΜΕ της χώρας μας.

σιομοπ0Με το θάνατό του και το σημερινό ξόδι αισθανθήκαμε πως εκείνο το φέρετρο το σήκωνε και η Πρέβεζα, όπως την θυμούμαστε την εποχή της εσωτερικής μετανάστευσης της δεκαετίας του 1950, που άδειαζε από τις παλιές πρεβεζάνικες οικογένειες που την εγκατέλειπαν μαζικά. Ο Νάκος χρειάστηκε τότε να φύγει με τη μητέρα του και τον αδελφό του Βασίλη, που είχε περάσει στην Ιατρική της Αθήνας. Ο πατέρας τους είχε σκοτωθεί στον πόλεμο. Ο δρόμος τους, η Οδός Οδυσσέα Ανδρούτσου, είχε ορφανέψει και από άλλες οικογένειες, περισσότερο πολυμελείς (Κουργαζέτα, Σταυρόπουλου, Μπανού) και πολλά παιδιά που πήγαν στα καράβια (Βασιλά, Πεντάκαλου).

Αυτά σκεφτόμουν όταν η Στέλλα διάβαζε την αποχαιρετιστήρια επιστολή του θείου Βασίλη, από το Σικάγο, όπου εξελίχθηκε στην ψυχιατρική του ειδικότητα, ως καθηγητής σε πανεπιστημιακά νοσοκομεία της περιοχής της αμερικανικής αυτής μητρόπολης. Και μάλιστα εξέφραζε και κάποιο «παράπονο» στο μικρό αδελφό, που έκοψε πια δρόμο, θαυμάζοντας πως αυτός μεν κυνήγησε την υπερπόντια διασημότητα με την ψυχιατρική συγγραφική δράση, αλλά ο μικρότερος Νάκος πρόλαβε να καθιερωθεί σαν «δάσκαλος» στο χώρο των συναδέλφων του της φορολογικής έρευνας, ερμηνευτικής αρθρογραφίας και συστηματικής συγγραφής. Ακόμα και υπουργοί έλεγαν «να δούμε τι θα πει ο Σιωμόπουλος».

σιομοπΈτσι άλλωστε, όπως μας τα είπε αποχαιρετώντας τον και ο αντιπρόεδρος της ΕΣΗΕΑ Δημήτρης Τσαλαπάτης, που τον γνώριζε ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1970 και είχε, εξάλλου, ακούσει και τόσα πολλά από τον κοινό συνάδελφό τους Πρεβεζάνο (εξάδελφό μου) Θανάση Ρέντζο (δικηγόρο, νομικό σύμβουλο του οργανισμού ασφάλισης των δημοσιογράφων και πτυχιούχο, επίσης της τότε ΑΣΟΕΕ ‒ νυν Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθήνας).

σιωμοπ
Οι Πρεβεζάνοι που ήμασταν εκεί, δίπλα μου ο Πρόεδρος Γιώργος Κούρτης αλλά και πιο κάτω οι «εξ αγχιστείας» Πρεβεζάνοι, όπως ο Σταύρος Ψυχάρης και ο Χάρης Θεοχάρης, σκεφτήκαμε πόσο ανθρώπινα ήσαν όλα όσα έλεγε για το μεταστάντα φίλο και ο καλός του γείτονας Στρατηγός Ευάγγελος Σανιδάς και μας φαινόταν τόσο παράξενο που ο Νάκος μας κειτόταν πια εκεί με τα στεφάνια πάνω του, κατατεθημένα στον Ιωάννη Κ. Σιωμόπουλο. Τον τόσο γνωστό ΙΚΣ… Αιωνία σου η μνήμη φίλε μας Νάκο.

ΣΗΜ.: Η Φωτογραφία στο κέντρο είναι από τον ναό στο δημοτικό νεκροταφείο της Νέα Φιλαδέλφειας. Επικήδειος του Δ. Τσαλαπάτη.
This entry was posted in πρεβεζάνοι συγγραφείς, νεκρολογία and tagged , . Bookmark the permalink.

1 Response to ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΩΝΤΑΣ ΕΝΑΝ ΠΡΕΒΕΖΑΝΟ «ΔΑΣΚΑΛΟ»

  1. Παράθεμα: ΤΑ ΕΚΑΤΟΝΤΑΧΡΟΝΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΕΒΕΖΑΝΟΙ ΜΑΚΡΙΑ ΜΑΣ | "Δημόσιος Χώρος Γ. Ρέντζος"

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s