ΟΙ ΔΡΑΣΚΕΛΙΕΣ ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΑΝΝΑΣ ΠΟΥΛΙΑΣΗ

 

Μια πρεβεζάνα ιατρός γράφει το μυθιστόρημα της υπέρβασης

πουλιασ0Τρεις γυναίκες σε τρεις εποχές που επικαλύπτονται μερικά και καταλαμβάνουν έναν ολόκληρο αιώνα, από το 1886 μέχρι το 1986, χρειάστηκε σε κάποια στιγμή της ζωής τους να κάνουν τις «δρασκελιές στο φως». Με αφετηρία αυτό το ιδεώδες και με πλούσιο υλικό από την ίδια της τη ζωή (βίο ευθύνης και στράτευσης, από όσο ξέρουμε), η Άννα Πουλιάση, που γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Πρέβεζα, αλλά έφυγε νωρίς από την πόλη λόγω των μεταθέσεων του πατέρα της και των μετέπειτα σπουδών της στην Ιατρική Σχολή Αθηνών, κατέθεσε πριν από καιρό την ενδιαφέρουσα συγγραφική της προσπάθεια.

Το βιβλίο μοιάζει αυτοβιογραφικό αφού η ηρωίδα γεννιέται μαζί με τη συγγραφέα, όταν έχει πια ξεσπάσει ο ελληνοϊταλικός πόλεμος και ενώ θα αρχίσουν να εξελίσσονται τα μεγάλα πολιτικά γεγονότα της εποχής όπως ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος και ο Εμφύλιος. Αυτά θα σημαδέψουν τις αναζητήσεις της και τους προβληματισμούς της και θα διαμορφώσουν την ιδεολογία της. Είναι διάχυτη στο κείμενο της. Για τη ζωή και τις ανθρώπινες σχέσεις, τη δουλειά και το ιατρικό επάγγελμα, την ιδεολογία και την πράξη, το χώρο και την εικόνα της πόλης.   Άλλωστε, με την πρώτη ευκαιρία, θα λάβει ενεργό μέρος στους φοιτητικούς αγώνες του 1-1-4, στη ριζοσπαστικοποίηση της νεολαίας που επακολούθησε την άγρια δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη και στον αντιχουντικό αγώνα. Μαζί με τα ιδιαίτερα δικά της προσωπικά βιώματα από προδοσίες και διαψεύσεις προσδοκιών, οι εσωτερικοί και οι εξωτερικοί της αγώνες θα την οδηγήσουν στην δική της προσωπική ωρίμαση ώστε να διεκδικήσει το δικαίωμα της δημιουργίας, για να κάνει, όπως και όλη η γενιά της, μια δρασκελιά στο φως.

Όπως είπαμε, η Άννα Πουλιάση γεννήθηκε στην Πρέβεζα όπου έμεινε λίγο αλλά έφυγε πριν τελειώσει το δημοτικό. Έζησε στην Αθήνα τα εφηβικά της χρόνια και όταν αποφοίτησε από το Αρσάκειο Αθηνών σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Tο 1968 αναγκάστηκε, λόγω της δικτατορίας, να φύγει από την Ελλάδα στο Λονδίνο και στη συνέχεια της προσφέρθηκε θέση παιδιάτρου στο Κρατικό Νοσοκομείο της Βεγγάζης (Λιβύη), μέχρι την επικράτηση του Καντάφι το 1969. Αμέσως μετά εγκαθίσταται στην Ελβετία και ειδικεύεται στην παιδιατρική στο Παιδιατρικό Νοσοκομείο της Λουκέρνης και στην Πανεπιστημιακή Παιδιατρική Κλινική της Βασιλείας, ενώ με την πτώση της δικτατορίας επέστρεψε το 1974 στην Αθήνα για να εργαστεί αρχικά στο ΙΚΑ και μετά στο ΕΣΥ, ως γιατρός και διευθύντρια σε διάφορα νοσοκομεία, έως το 2006.

Η Άννα λέει «Δεν είναι εύκολο να κάνουμε αυτήν τη δρασκελιά… Όμως αυτή η κρίσιμη εποχή που ήρθε τώρα στην Ελλάδα είναι μια εποχή που μας απομακρύνει εκ των πραγμάτων από τις υλικές επιδιώξεις που είχαμε όλα αυτά τα χρόνια από τον τρόπο ζωής, μέχρι το πλησίασμα των ανθρώπων. Πιστεύω ότι θα προσπαθήσουμε να έχουμε μια περισσότερο πνευματική ζωή από ό,τι είχαμε έως τώρα. Γιατί αυτή η εποχή μάς αναγκάζει να κάνουμε αυτήν την υπέρβαση. Πρέπει να στραφεί κανείς προς τον εαυτό του, να τον ψάξει λίγο περισσότερο και να βρει τη δύναμη να κάνει την υπέρβαση, να κάνουμε τη δρασκελιά στο φως».

ΕΚΔΟΣΕΙΣ:
Πολύτροπον
ΠΗΓΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ:
http://chaniaevents.gr/parousiasi-bibliou-draskelies-sto-fws-tis-annas-pouliasi-554
Ελένη Φουντουλάκη: http://www.haniotika-nea.gr/krisi-mas-anagkazi-na-kanoume-tin-ipervasi/

Advertisements
This entry was posted in πρεβεζάνοι συγγραφείς, Δημόσιος Χώρος, Λογοτεχνία and tagged . Bookmark the permalink.

One Response to ΟΙ ΔΡΑΣΚΕΛΙΕΣ ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΑΝΝΑΣ ΠΟΥΛΙΑΣΗ

  1. Ο/Η Ioannis Rentzos λέει:

    Το σχέδιο ομιλίας της Άννας από το πληκτρολογημένο κείμενο που μου έκανε την τιμή να μου διαβιβάσει.

    Η παρουσία σήμερα συνάδελφων και συμπατριωτών μου με τιμά .
    Μου δίνει χαρά το γεγονός γιατί ύστερα από 65 χρόνια βρίσκομαι ξανά στο τόπο που γεννήθηκα και στο τόπο των προγόνων μου .Ακόμα στη πόλη που έκανα τη πρώτη και αγαπημένη μου φίλη και αργότερα συνάδελφο. Τη Κάτια τη Τσόλκα. Μια παρουσία που απόψε λείπει από την αίθουσα αυτή και σε μένα προσωπικά πολύ.
    Ευχαριστώ από καρδιάς το παλιό μου συμμαθητή Γιάννη Ρέντζο που μου έδωσε τη σημερινή ευκαιρία να βρεθώ στη Πρέβεζα.
    Και τώρα λίγα λόγια για το βιβλίο μου.
    Άρχισα να γράφω για μένα, για τους φίλους, για τους αγαπημένους μου. Ήθελα να αποτυπώσω τις αναμνήσεις, τα βιώματα τις εσωτερικές συγκρούσεις μα και τις στιγμές ευτυχίας. Ίσως από φόβο να μη τα εξαφανίσει ο χρόνος ίσως ακόμα γιατί ήθελα να τα μοιραστώ μαζί τους. Ήταν μια ανάγκη ψυχής.
    Στη πορεία της γραφής διαπίστωνα ότι όλες αυτές οι εμπειρίες που κατέγραφα θα ήταν σκόπιμο να αποτυπωθούν σε ένα βιβλίο για ένα ευρύτερο κοινό. Έτσι η προσωπική γραφή εκδόθηκε πλέον σαν βιβλίο το 2013 με το τίτλο «Δρασκελιές στο Φως»
    Το χρονικό νήμα του βιβλίου ξετυλίγεται στη διάρκεια ενός περίπου αιώνα από το 1886-΄2000. Ξεκινά από το βορρά ,στις τουρκοκρατούμενες Σέρρες και ολοκληρώνεται στο Νότο, στο Ρέθυμνο της Κρήτης.
    Ο χώρος κι ο χρόνος ακολουθεί το βλέμμα των πρωταγωνιστριών του. Τρεις γυναίκες που η κάθε μια αντιπροσωπεύει μια άλλη χρονικά εποχή έχουν ένα διαφορετικό «ηθικό θέαμα» ,ένα όνειρο ουτοπικό για την εποχή τους
    .Μια ουτοπία, ένα όνειρο που χρησιμεύει για κείνες μα και για όλους μας, να το φανταστούμε να σκεφθούμε, να δράσουμε, να δοκιμάσουμε αλλά όχι απαραίτητα και να το πραγματοποιήσουμε.
    Η πρώτη ηρωίδα αψηφάει τα κοινωνικά δεδομένα του 1900 στη τουρκοκρατούμενη πόλη των Σερρών και γίνεται η πρώτη γυναίκα χήρα εμπόρισσα. Καταφέρνει και στήνει το αρχοντικό της. Δημιουργεί μια αξιόλογη επιχείρηση που υπάρχει μέχρι σήμερα. Προσφέρει στα παιδιά της και στα εγγόνια της τις δυνατότητες για μια δημιουργική ζωή. Αυτό ήταν το «ηθικό θέαμα» της . Όταν το ξεκινούσε σίγουρα φάνταζε ουτοπικό.
    Η δεύτερη εγγονή της πρώτης μια πολλά υποσχόμενη νύφη της πλούσιας πια οικογένειας των Σερρών σπάει το αστικό κατεστημένο ,το εγκαταλείπει και ακολουθεί τον φτωχό Κερκυραίο αξιωματικό άνδρα που αγαπάει μέχρι τα χαρακώματα της Αλβανίας στο 1940 και αργότερα στον εμφύλιο . Το όραμά της «το ηθικό θέαμα της» να ζήσει με τον αγαπημένο της θα το ακολουθήσει πιστά ως το τέλος της ζωής της.

    Σε αυτήν την οικογενειακή, κοινωνική και πολιτική μήτρα θα γεννηθεί η δισέγγονη της πρώτης η Τρίτη ηρωίδα του βιβλίου.
    Το 1960 τη βρίσκει φοιτήτρια της Ιατρικής στην Αθήνα.
    Είναι η πυρετώδης δεκαετία του 60 που θα κλονίσει τη βάση από τις εύθραυστες ασφάλειες που με κόπο χτιζόντουσαν και αγκυροβολούσαν πολιτικά σε ένα συντηρητικό αστικό κράτος που άλλα υποσχόταν και άλλα έκανε.
    Η Δεκαετία αυτή που από την μια άκρη ως την άλλη του δυτικού κόσμου ανατρέπει με όλων ειδών τα κοινωνικά κινήματα τις μεταπολεμικές ασφάλειες.
    Πρωταγωνιστής του 114 είναι η γενιά της τρίτης ηρωίδας. Η καρδιά του βιβλίου χτυπά εκεί που το προσωπικό συντονίζεται με το κοινωνικό και το πολιτικό. Πόσο θα κρατήσει αυτός ο συντονισμός?
    Η χούντα των συνταγματαρχών ,οι συναισθηματικές απώλειες θα την οδηγήσουνε στη αναζήτηση των προσωπικών της στόχων πλέον μακριά από την Ελλάδα. Είναι η εποχή που το προσωπικό δεν συντονίζεται ούτε με το πολιτικό μα ούτε και με το κοινωνικό
    Το « ηθικό θέαμα» της έχει υποστεί βαθιές ρωγμές.
    Η επιστροφή της το 1977 στην Ελλάδα μετά τη μεταπολίτευση θα θέσει ένα ισχυρό δίλημμα.
    Η ηρωίδα θα προσαρμοστεί στη νέα καταναλωτική τάξη πραγμάτων της μεταπολίτευσης η θα αποχωρήσει για να ζήσει σε ιδιόχειρες κατασκευές ενός άλλου κόσμου μικρού και αλλότριου από τα νέα «comme il faux» και θα ψάξει να τοποθετηθεί σε ένα νέο «ηθικό Θέαμα» σε μια νέα ουτοπία.?

    Μια άλλη ανάγνωση του βιβλίου είναι να δει ο αναγνώστης τη βασική πρόκληση που αντιμετωπίζει η ηρωίδα αλλά και καθένας μας. Τα όρια ανάμεσα στο προσωπικό και το συλλογικό. Αν το προσωπικό είναι ένας κύκλος και το συλλογικό ένας άλλος τότε που τέμνονται. Κι αυτή η τομή αν υπάρχει συντονίζει το εγώ με το κόσμο; Για την ηρωίδα αλλά και για τους άλλους βασικούς χαρακτήρες αυτό είναι το στοίχημα!!
    Το ερώτημα αν η τομή του προσωπικού με το συλλογικό είναι Ισότιμος συντονισμός η Υποταγή.
    Τη σημερινή εποχή αυτό το ερώτημα παίρνει παγκόσμιες διαστάσεις .
    Βιώνουμε το γκρέμισμα του Δυτικού πολιτισμού. Μέσα από μια διαδρομή φθοράς και διαφθοράς καταρρέει.
    Είναι το φυσικό αποτέλεσμα μιας ολοκληρωτικής αποδόμησης αξιών και ιδεών. Η ιδιώτευση, η υποκειμενικότητα, η ατομικότητα, ο εγωκεντρισμός αντικατέστησε τη Συλλογικότητα. Το Εγώ αντικατέστησε το εμείς, το έχω από το είμαι.
    Σημασία είχε η υπερκατανάλωση και Το Κέρδος!
    Ο κοινωνικός ιστός έχανε σιγά- σιγά τη συνοχή του. Γέμιζε από συγκρουόμενα άτομα. Από συγκρουόμενα συμφέροντα!!. Μια λέξη κλειδί κυριαρχεί «Ανταγωνισμός». Οι κοινωνίες έχουν μπει σε μια Κρίση που συνεχώς γιγαντώνεται.
    Αξίες πανανθρώπινες όπως του Ουμανισμού και της Δημοκρατίας κινδυνεύουν να χαθούν.
    Σκελετοί βγαίνουν από τα ντουλάπια της ιστορίας και απειλούν με τραγικά πισωγυρίσματα σε εποχές οδύνης.
    Υπάρχει τάχα τρόπος να αντισταθούμε σε μια λαίλαπα που έρχεται?

    Ένας Ωκεανός πληροφοριών καθημερινά μας κατακλύζει TV, INΤERNET, κινητά τηλέφωνα όλα αυτά καταβροχθίζουνε το λίγο ελεύθερο χρόνο που μας αφήνει η ανάγκη μας για επιβίωση και μας απομακρύνουνε από τη Γνώση και βασικά από την Αλήθεια.
    Θέλω να πιστεύω ότι η αναζήτηση της γνώσης και όχι της πληροφορίας είναι ο δρόμος για να δούμε και να προσδιορίσουμε την αλήθεια που κρύβει πρώτα- πρώτα ο εαυτός μας και ύστερα την αλήθεια που κρύβει ο κόσμος που μας περιβάλλει .Η Γη και το Σύμπαν. Εκεί βρίσκονται οι απαντήσεις στους τρεις μεγάλους φόβους που συνοδεύουν τον άνθρωπο από την αρχή της ύπαρξης του.
    __________________________________________
    1.Ο φόβος της βίαιης δράσης του φυσικού του περιβάλλοντος. κατακλυσμοί, σεισμοί, η αιφνίδια μεταβολή των κλιματολογικών μεταβολών κ.λπ. ο άνθρωπος προσπάθησε να τους αντιμετωπίσει με τη γνώση και είχε σαν αποτέλεσμα τη γένεση της επιστήμης
    2.Ο φόβος της βιολογικής ανθρώπινης επιβίωσης που συνετέλεσε στην ανάπτυξη της κοινωνικής φιλοσοφίας και των κοινωνικών συστημάτων
    3.Και ο τρίτος ο μεταφυσικός φόβος ο φόβος του θανάτου και του πόνου που οδήγησε στην θεολογία και τη δημιουργία των διαφόρων Θρησκειών
    Αυτοί οι φόβοι δημιούργησαν με τις θεωρίες τους 3 πυλώνες το πολιτισμού και φυσικά τα διάφορα πολιτισμικά ρεύματα που κυριάρχησαν στη διαδρομή των αιώνων.
    Σχηματικά θα έλεγα λοιπόν στη πορεία προς το μέλλον δύο άξονες εμφανίζονται διακριτοί και ικανοί να αλλάξουν αυτή τη σημερινή καταστροφική πορεία.
    1. Η επιστήμη, η τρομερή επιτάχυνση των εξελίξεων της και ο ίδιος ο άνθρωπος που παραμένει νοσταλγός του Ονείρου και μιας άλλης ζωής. Αναζητά αξίες και πρότυπα
    .. Αν πούμε ότι ο 19ος ήταν ο αιώνας της βιομηχανικής επανάστασης ο 20ς ήταν ο αιώνας της επιστημονικής επανάστασης .Η θεωρία της σχετικότητας η κβαντομηχανική στις αρχές του αιώνα, η ατομική βόμβα που τερματίζει οριστικά το πιο αιματηρό πόλεμο στη ιστορία του ανθρώπου και οι επιστημονικές ανακαλύψεις από το 1947-1990 πυροδοτούν τη μεγαλύτερη επιστημονική έκρηξη στα ανθρώπινα χρονικά στο χώρο της ιατρικής της φαρμακολογίας, της γενετικής DNA, Laser, World Wide Web (1989) και βέβαια η συγκλονιστική πρόοδος της αστροφυσικής.
    Ο άνθρωπος επισκέπτεται το διάστημα.!! Αντιμετωπίζει με τόλμη αυτό τον απέραντο χώρο που τον περιβάλλει και τον γεμίζει με δέος.
    Οι γνώσεις προχωρούν μεγαλώνουν. Οι γνωστές 3 διαστάσεις γίνονται τέσσερις. Μετά από λίγο οι 4 γίνονται 10 για το κοσμικό χώρο. Διατυπώνεται η Θεωρία των Πάντων και θεωρητικά η αστροφυσική μιλάει πια για 10/506 Σύμπαντα.
    Σύμφωνα με αυτή υπάρχουν 10/506 πιθανά διαφορετικά είδη συμπάντων!! με τους δικούς τους φυσικούς νόμους και με άλλες οντότητες. Μερικά από αυτά τα παράλληλα σύμπαντα ίσως βρίσκονται δίπλα μας και δεν μπορούμε να τα αντιληφθούμε και πιθανά να έχουνε την ίδια γνώση με εμάς
    Η Γνώση που μας δίνει η επιστήμη μοιραία θα τροποποιήσει η και θα ενοποιήσει πιθανά και τους 2 άλλους πυλώνες του πολιτισμού μας. Οι εξελίξεις είναι κοντά μας
    2. Ένας άλλος άξονας ικανός να διαφοροποιήσει την υπάρχουσα πραγματικότητα είναι η ίδια η ανθρώπινη φύση το σύνολο των διεργασιών της ψυχής και της συνείδησης . Είναι η κρυφή παράμετρος του διαμορφώνει τελικά τις εξελίξεις και μας κάνει ικανούς να κάνουμε μια «Δρασκελιά στο φως».Μια και αυτό είναι το Θέμα του βιβλίου
    Το τοπίο της ψυχής θα αποζητά πάντα της αξίες της αλληλεγγύης, της φιλίας. της τέχνης, της δικαιοσύνης, του έρωτα. Όσο κι αν ακούγεται παράξενο το μέλλον μας συναρτάται με τον έρωτα. Το πιο αρχέγονο συναίσθημα που παραμένει στη διαδρομή των αιώνων αναλλοίωτο και ισχυρό. Ο έρωτας περί τα πράγματα και τη ζωή.

    Ο έρωτας που δημιουργεί ,ο έρωτας για τον άλλον παράγει έναν κόσμο ιδεατό και ανυψώνει από το επίπεδο μιας ύπαρξης τυχαίας και χωρίς νόημα σε κείνην του συμμέτοχου στο θαύμα της Ζωής.
    Ας τολμήσουμε λοιπόν να ατενίσουμε τη ζωή από τις όχθες του σύμπαντος που μοιραζόμαστε και όχι από τις όχθες του μικρόκοσμου μας.
    Και θα τελειώσω με τους στίχους του Νικηφόρου Βρεττάκου
    «Κι ευτυχώς που ο κόσμος είναι απέραντος και τον έχουμε όλοι μαζί και μπορεί να διαλέξει ο καθένας ό.τι θέλει».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s