ΝΕΚΡΗ ΠΟΛΗ, ΝΕΚΡΟΙ ΡΟΛΟΙ

…και άλλες επισημάνσεις του Δημοσθένη Παναγόπουλου από τη συλλογή του με τίτλο Η άκρη του κορδονιού.

Αυτόν το στίχο θα ήθελα να τον είχα γράψει εγώ, ή, επειδή δεν γράφω ποίηση, να τον είχα διαβάσει. Ίσως και να τον έχω διαβάσει και να μην τον κατάλαβα όταν έπρεπε. Μια ιδιάζουσα κρυπτομνησία και αυτή όπου η ευαισθησία του Δημοσθένη με βοηθά να (ξανα)δώ μπροστά μου αυτά που ζούμε στην κοινή ματωμένη πόλη μας. Την Αθήνα.

Διάβασα με ικανοποίηση τη μικρή ποιητική κατάθεση που έφτασε στα χέρια μου και εξέφρασα τον ειλικρινή ενθουσιασμό μου σε φίλους. Συμφώνησαν μαζί μου. Ένας, ποιητής κι εκείνος στα νεανικά του χρόνια, που του δάνεισα τη συλλογή, μου είπε «Δεν διαβάζω πια ποίηση. Σαν να μην μου λεν κάτι καινούριο οι νεότεροι. Όμως αυτός ο ποιητής μου ανανεώνει το ενδιαφέρον για την ποίηση».

Έτσι με τις κουβέντες αυτές στήσαμε ένα ποιητικό πρωινό συζητώντας τις ιδέες που έβγαζαν οι σελίδες του Δημοσθένη για την πόλη, τη ζωή της νεολαίας, τις σχέσεις, την εκπαίδευση, τον καφέ (γιατί, υπάρχει και τοποθέτηση προϊόντος εκεί μέσα), την καταματωμένη πατρίδα (που συχνά αναφέρεται έτσι), τα βαψίματα των τοίχων και για τα μέσα μαζικών μεταφορών.

Ο Δημοσθένης βρίσκεται σε συνεχή διάλογο με το αστικό του περιβάλλον. Αποτελεί σημαντικό πολεογραφικό λόγο αυτός ο στίχος που βάλαμε για τίτλο. Έτσι, τέλος πάντων, όπως τον καταλαβαίνουμε εμείς. Αμίλητη πόλη με μαύρο όνομα σαν τις μαύρες σημαίες –όπως το λέει. Καημένη Αθήνα… λάθος παιδί της μάνας Δύσης. Και αυτά δικά του.

Σε διάλογο βρίσκεται ο ποιητής και με τον αναγνώστη του. Αισθάνεται πως ίσως να μη είναι της αρέσκειάς του αυτά που γράφει και που θα τα διαβάσει ο αναγνώστης του. Γι’ αυτό κάθε τόσο τον χαιρετά. Τον έχει χαι(ρετι)σμένο. Κάπως έτσι. Όπως ίσως συμβαίνει με όσους θέλουν να κρύψουν την ευαισθησία τους με προπέτασμα εγωτικής θεώρησης.

Μικρό αυτοβιογραφικό και καταγγελτικό πόνημα η άκρη του κορδονιού του Δημοσθένη Παναγόπουλου αποτελεί ένα ελπιδοφόρο παρών (ίσως και παρόν) που κάποιος από τους αναγνώστες χαρακτήρισε «διαμαντάκι». Μακάρι ο Δημοσθένης να συνεχίσει την παρατήρηση της πόλης και της κοινωνίας και να ενδιαφέρεται για το άκουσμα των ήχων τους. Και κύρια να συνεχίσει να πιστεύει πως το γράψιμο των τοίχων και η συγγραφή των στίχων χρησιμεύουν.

[Το ωραίο εξώφυλλο επιμελήθηκε με σχέδιό του ο Πάνος Αντωνάτος].

Advertisements
This entry was posted in ποίηση, πολεογραφία and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s