ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΟΛΙΚΟ ΕΚΦΟΒΙΣΜΟ ΣΤΗΝ ΙΑΠΩΝΙΑ

Ένα φαινόμενο που είναι πια και στη χώρα μας γνωστό.
Τι μπορούν να κάνουν οι εκπαιδευτικοί;

Από χρονιά σε χρονιά και από δεκαετία σε δεκαετία το ζήτημα του σχολικού εκφοβισμού αναδύεται ως σοβαρότατο και μόνιμο κοινωνικό πρόβλημα στην Ιαπωνία. Μερικά ζητήματα, κάνουν, όπως λέμε, το γύρο του κόσμου στις μεγάλες εφημερίδες αλλά περιλαμβάνονται επίσης σε βιβλία και διεθνείς εκδόσεις κοινωνιολογίας και ιστορίας της ιαπωνικής εκπαίδευσης (Cutts & Johnson, 1997· Beauchamp, 2011 και άλλα). Πλαισιώνονται βέβαια με αναλύσεις για τα αίτια της ανάδυσης και της κατά καιρούς έξαρσης του φαινομένου του σχολικού εκφοβισμού στη Χώρα. Όπως θα δούμε εδώ, η περίπτωση της αυτοκτονίας του δεκατριάχρονου Κιγιοτέρου Οκότσι ήταν εντυπωσιακή.  

Από το αρχείο μας ανασύρουμε φύλλο της γαλλικής εφημερίδας Le Monde (18/19 Δεκ. 1994) με σχετικό πρωτοσέλιδο άρθρο και ανταπόκριση από το Τόκιο σε ρεπορτάζ που εκτείνεται και στη σελ. 15. Με τον εντυπωσιακό και δραματικό τίτλο «Να είσαι παιδί στην Ιαπωνία» ο συντάκτης Φιλίπ Πονς αρχίζει το πυκνό άρθρο του ως εξής: «Η τέταρτη αυτοκτονία μαθητή λυκείου σε διάστημα μικρότερο από τρεις εβδομάδες αναστάτωσε την ιαπωνική κοινή γνώμη και σήκωσε κύμα αγανάκτησης που αντικατοπτρίζεται στον Τύπο».

Στη συνέχεια, με αναφορά στην ημερομηνία της 16ης Δεκεμβρίου 1994, το άρθρο καταλογογραφεί ένα – ένα τα θλιβερά γεγονότα των τελευταίων ημερών: τον μαθητή που έπεσε στις γραμμές τρένου, ένα άλλο παιδί που, δυό μέρες πιο πριν, είχε απαγχονιστεί σε δάσος της περιοχής της Φουκουσίμα, έναν ακόμα δεκατριάχρονο που και αυτός κρεμάστηκε, την ίδια βδομάδα, στο εργαστήριο του πατέρα του, καθώς, όπως είπαμε, και τον νεαρό Κιγιοτέρου Οκότσι (Kiyoteru Okochi), που συνόδευσε τον απαγχονισμό του στον κήπο του οικογενειακού σπιτιού με μια πολυσέλιδη συγκλονιστική επιστολή.

Επιστολές άφησαν και άλλα παιδιά που αυτοκτόνησαν αλλά στην επιστολή του Κιγιοτέρου διαβάζουμε: «Με βασανίζουν όλο και περισσότερο άγρια και μου ζητούν όλο και μεγαλύτερα χρηματικά ποσά. Δεν μπορώ άλλο…». Και πραγματικά. Στα βασανιστήρια που τον υπέβαλλαν, διαβάζουμε, το πιο συνηθισμένο ήταν να του κρατούν το κεφάλι μέσα στο νερό ποταμιού μέχρις ασφυξίας.

Κάνοντας έναν απολογισμό των γεγονότων του σχολικού εκφοβισμού με βάση τις εκθέσεις του ιαπωνικού Υπουργείου Παιδείας, ο Πονς μας υπενθυμίζει πως το 1992 είχαν σημειωθεί 23.000 πράξεις ενδοσχολικής διαμαθητικής αγριότητας με μια μικρή μείωση το 1993 όπου καταγράφονταν 21.500 περιπτώσεις βίας του ιτζιμέ (Ijime いじめ, δηλαδή μπού-λινγκ).

Στο άρθρο της «Μοντ» περιλαμβάνονται και τοποθετήσεις για τα αίτια του φαινομένου που, μάλιστα, σχετίζεται με τη γενικότερη πίεση που ασκείται στον ιαπωνικό μαθητικό πληθυσμό, στο γενικότερο ανταγωνιστικό εκπαιδευτικό πλαίσιο της χώρας. Οπότε το μπούλινγκ μοιάζει με ξέσπασμα από τα παιδιά σε παιδιά με κάπως αποκλίνουσα εμφάνιση και συμπεριφορά (όπως δειλία και απομονωτικότητα). Ταυτόχρονα το άρθρο προβάλλει και την μάλλον αντιπαιδαγωγική στάση των εκπαιδευτικών, οι οποίοι κατηγορούνται πως δεν δείχνουν το απαιτούμενο ενδιαφέρον ώστε να προστατέψουν τα παιδιά που είναι ήδη θύματα ή φαίνεται πως θα πέσουν θύματα του μπούλινγκ.

This entry was posted in Ιαπωνία, Πρεβεζάνοι εκπαιδευτικοί and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s