ΓΛΩΣΣΟΦΑΓΙΑ ΚΑΙ ΓΛΩΣΣΟΦΑΓΟΙ

…η θεωρούμενη «καλή» γλώσσα συμβαδίζει με τους έχοντες και κατέχοντες…

Ένα ωραίο βιβλίο που περιγράφει με ποιο τρόπο δάσκαλοι, καθηγητάδες, υπουργεία και κυβερνήσεις καταφέρνουν να επιβάλουν την άποψη πως ο άλλος δεν μιλάει γλώσσα αλλά ψευτοδιάλεκτο, ασήμαντο ιδίωμα ή χρησιμοποιεί παρεφθαρμένα γλωσσικά στοιχεία χωρίς αξία και χωρίς γραμματική. Και μάλιστα η λέξη του τίτλου «γλωττοφάγος» (στα γαλλικά glottophage) έχει πολλά υπονοούμενα αν παραβληθεί με τη λέξη «λωτοφάγος» (και αμνήμονας)…

Το βιβλίο του Ζαν Πιερ Νισουά εκθέτει με ποιο τρόπο προάγεται η ιδέα πως στον κόσμο υπάρχουν γλώσσες ανώτερες και γλώσσες κατώτερες και πώς –φυσικά– όσοι μιλούν τις υποτιθέμενες κατώτερες γλώσσες είναι και κατώτεροι άνθρωποι. Έστω και αν οι υποστηριχτές αυτών των ιδεών δεν ξεκαθαρίζουν τι εννοούν με τις έννοιες «κατώτερη γλώσσα» και «κατώτεροι άνθρωποι».

Κατά κανόνα, η υποτιθέμενη αγλωσσία και η λεγόμενη γλωσσική κατωτερότητα συνδέονται με άτομα, κοινωνικές ομάδες και χώρες που βρίσκονται σε κατάσταση πολιτικής εξάρτησης και οικονομικής αβεβαιότητας. Οπότε η θεωρούμενη «καλή» γλώσσα συμβαδίζει με τους έχοντες και κατέχοντες και τους ισχυρούς εκβιαστές, αποκιοκράτες και εκμεταλλευτές. Και με τους συνεργάτες τους, βέβαια…

Το σημαντικότερο στο βιβλίο είναι ότι ο συγγραφέας ελέγχει και τους ομότέχνους του πανεπιστημιακούς διαφόρων χωρών για την ανεκτική στάση τους. Δηλαδή, όταν στην αντίληψή τους υποπίπτουν τέτοια ιδεολογήματα, π.χ. για την υποτιθέμενη ανωτερότητα της δικής τους εθνικής γλώσσας, αυτοί δεν παίρνουν επιστημονική θέση. Δεν εξηγούν πως αυτά είναι αστήριχτα. Οπότε έτσι αυτοί συμμετέχουν κατά το χειρότερο τρόπο στη γλωσσοφαγική δράση.

Όπως, επίσης, γίνονται με τη στάση τους μεγάλοι γλωσσοφάγοι όταν δεν παρεμβαίνουν δημόσια να καταγγείλουν, στηριζόμενοι στο επιστημονικό τους κύρος, εκείνους οι οποίοι αναπαράγουν επικρίσεις περί δήθεν γλωσσικής κατωτερότητας και …αγλωσσίας άλλων λαών ή κοινωνικών ομάδων.

Δεν είναι σπάνιο, υποστηρίζει το βιβλίο, μέσα σε τέτοιο κλίμα να παρασυρθούν σε τέτοιες γλωσσοφαγικές κρίσεις (περί αγλωσσίας και γλωσσικής κατωτερότητας) και ολόκληροι λαοί . Που γίνονται έτσι άβουλα υποκείμενα στα χέρια πολιτικών και άλλων επιτηδείων πολιτευομένων. Δηλαδή γίνονται «λωτοφάγοι» και αμνήμονες, ξεχνώντας τις δικές τους ενδεχόμενες γλωσσικές περιπέτειες. Μπράβο Ζαν Πιερ Νισουά.

Advertisements
Posted in γλώσσα, εκπαίδευση | 1 σχόλιο

Και πάλι για το παραμύθι με την ΠΓΔΜ και την ένταξη της Μεγάλης Βρετανίας

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ζήτημα του ονόματος της γειτονικής χώρας που έχει την προσωρινή ονομασία πΓΔΜ βρίσκεται εδώ και αρκετόν καιρό στην επικαιρότητα, αφού όλα δείχνουν ότι οδεύουμε προς μια συμφωνία έτσι ώστε να κλείσει αυτή η εικοσιπεντάχρονη εκκρεμότητα.

Όπως είναι φυσικό, αναζωπυρώθηκαν και οι συζητήσεις σχετικά με το αν είναι σκόπιμο και επιθυμητό να υπάρξει ένας συμβιβασμός για το όνομα ή αν πρέπει η Ελλάδα να εξακολουθήσει να μη δέχεται οποιοδήποτε όνομα περιέχει τον όρο Μακεδονία ή παράγωγά του. Αλλά και  συλλαλητήριο έχει αναγγελθεί, για την Κυριακή που μας έρχεται, με αίτημα να αποτραπεί η σύνθετη ονομασία (της γειτονικής χώρας, θυμίζω) που θα περιλαμβάνει τον όρο Μακεδονία.

Κοντά σ’ αυτά, ξεφύτρωσαν και πολιτικοί που προτείνουν ονόματα για τη γειτονική χώρα, Δακία ο κ. Μάρδας και Μοισία η κ. Καϊλή, χωρίς να αντιλαμβάνονται πόσο ανόητο είναι αυτό, πέρα από προσβλητικό για τη γειτονική χώρα. Ίσως ακόμα χειρότερη να είναι η τοποθέτηση του πρωην…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 2.138 επιπλέον λέξεις

Posted in Δημόσιος Χώρος | Σχολιάστε

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΟΝΟΜΑΣΤΗ

…και σε ονομαστική

Γράφω αυτό το μικρό σημείωμα (σαν συνέχεια από παλιότερο σχετικό) για μια πτυχή της μακεδονικής ονοματολογίας που δεν έχουμε ξεψαχνίσει και για να τολμήσω να προδικάσω το άπελπες της προσπάθειας για μετονομασία της γειτονικής νοτιοσλαβικής χώρας.

Στην ειδησεογραφία και στις ανακοινώσεις της κυβέρνησης και των κομμάτων μονοπωλείται η απόδοση «Δημοκρατία της Μακεδονίας» για την κρατική επωνυμία που θέλουμε να τροποποιηθεί. Βέβαια συνήθως λέμε «Ελληνική Δημοκρατία», «Γαλλική Δημοκρατία», «Ιταλική Δημοκρατία». Άρα, η αντίστοιχη απόδοση θα έπρεπε να είναι, μάλλον, «Μακεδονική Δημοκρατία». Γιατί αυτή η ιδιαίτερη και αποκλίνουσα απόδοση;

Όπως βλέπουμε στις ντόπιες αποδόσεις του ονόματος, αυτό είναι «Ρεπούμπλικα Μακεντονίγια» δηλαδή καθαρά «Δημοκρατία Μακεδονία», σε ασύντακτο σχήμα με ονομαστική. Βέβαια για τις άλλες δημοκρατίες όπως γαλλική, ιταλική, ελληνική κ.λπ. χρησιμοποιούν τη συνηθισμένη έκφραση με το αντίστοιχο επίθετο: φραντζούσκα ρεπούμπλικα, ιταλιάνσκα ρεπούμπλικα, γκρέτσκα ρεπούμπλικα.

Το ασύντακτο σχήμα δεν φαίνεται να δικαιολογεί τη γενική πτώση «Μακεδονίας» ή «της Μακεδονίας».

Ενδιαφέρον είναι ότι στα ρωσικά, που είναι συγγενής σλαβική γλώσσα, παλιότερα λεγόταν με τη γενική πτώση «Δημοκρατία (της) Μακεδονίας» «Ρεσπούμπλικα Μακεντονίι» αλλά τώρα έχει διορθωθεί σε «Δημοκρατία Μακεδονία» δηλαδή «Ρεσπούμπλικα Μακεντονίγια» σε επίσης ασύντακτο σχήμα. Σε ανεπίσημες χρήσεις παραμένει εν χρήσει η σωστότερη μορφή με γενική «Ρεσπούμπλικα Μακεντονίι» δηλαδή «Δημοκρατία (της) Μακεδονίας». Βάζουμε σε παρένθεση το άρθρο επειδή στα ρωσικά δεν υπάρχει άρθρο.

Για να είμαι ειλικρινής δεν καταλαβαίνω γιατί στα ελληνικά αποδίδεται (κανονικά βέβαια) ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας» και όχι στο γνήσιο ασύντακτο σχήμα «Δημοκρατία Μακεδονία» που δείχνει, νομίζω, περισσότερο τη σοβαρότητα του ζητήματος. Μια εξήγηση που μπορεί να δοθεί είναι πως αυτή η έκφραση προέρχεται από τα αγγλικά όπου υπάρχει η πρόθεση «of» με τις πολυάριθμες, όπως είναι γνωστό, συντακτικές σημασίες (ένταξης, σχέσης, αναφοράς κ.λπ.).

Και μάλιστα, εκτιμώ, πως η συζήτηση στα αγγλικά αποδυναμώνει τις ελληνικές θέσεις, λόγω της χρήσης αυτής της πρόθεσης. Φανταστείτε να ακούσουμε κάτι σαν «Γεωγραφικό προσδιοριοσμό δεν επιθυμείτε; Ορίστε: Η δημοκρατία αυτή βρίσκεται στη Μακεδονία. Αυτό σημαίνει το “of” εδώ». Άλλωστε και στα ελληνικά η γενική πτώση παρουσιάζει δυσκολίες στο χειρισμό της και γι’ αυτό η δημοτική την έχει περιθωριοποιήσει. Αλλά το ζήτημα είναι αν η υποταγή στη αγγλική γλώσσα (και στη συγκεκριμένη απόδοση) δεν είναι παρά, απλά, έκφραση υποταγής της ελληνικής πολιτικής και της ελληνικής δημοσιογραφίας στον αμερικανικό παράγοντα (που, στο κάτω-κάτω, είναι η γλώσσα τους).

 

Posted in Μακεδονία | Σχολιάστε

ΧΙΡΟΣΙΜΑ

Βρέθηκα χτες [9 Απριλίου 2016] χαράματα στο βομβαρδισμένο υπόλειμμα του «μνημείου» της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα και προσκύνησα με όλο τον οφειλόμενο σεβασμό και τη συγκίνηση.
Σκέπτομαι σαν Πρεβεζάνος τη σχέση μας με την πόλη αυτή (<a href = «https://dimosioshoros.wordpress.com/2011/07/03/%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%B2%CE%B5%CE%B6%CE%B1-%CE%BF%CF%80%CF%89%CF%83-%CF%87%CE%B9%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%B9%CE%BC%CE%B1/»><b>βλ. εδώ</b></a>), αλλά και σαν εκπαιδευτικός, επίσης, θυμάμαι που έβγαλαν το σχετικό κεφάλαιο από το βιβλίο της γεωγραφίας (<a href = «https://dimosioshoros.wordpress.com/2012/08/07/%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%B2%CE%B5%CE%B6%CE%B1%CE%BD%CE%B1-%CE%B5%CE%BA%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%83-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CF%85/»><b></b></a>).

Posted in Δημόσιος Χώρος | Tagged | Σχολιάστε

ΧΙΛΙΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΦΙΓΟΥΡΕΣ ΤΗΣ ΠΡΕΒΕΖΑΣ…

… στη μεγάλη εικονογραφημένη πολεογραφική έκδοση που επιμελήθηκε ο Πάνος Θ. Μουρεζίνης

Δεν σταματάει να μας εκπλήσσει –και τόσο ευχάριστα άλλωστε− με την τακτική δημιουργική του παρουσία ο εκλεκτός φίλος Πάνος Μουρεζίνης. Από τη χρονιά (2010) που έβγαλε το «Σεργιάνι» καθώς και μετά (2013) το «Αρμένισμά» του είναι πάντα παρών ανάμεσά μας αναζητώντας άοκνα κάθε φωτογραφικό τεκμήριο της πρεβεζάνικης λαϊκής μας ιστορίας. Η πρεβεζάνικη οικογένεια, ο ελεύθερος χρόνος των κατοίκων αυτής της πόλης, η ζωντάνια και το χιούμορ του δημόσιου χώρου της, και κάθε σχετική απεικόνισή τους συλλέγονται με επιμέλεια από τον εκλεκτό συγγραφέα, υφίστανται τη σχετική επεξεργασία και αρχειοθετούνται για να αποτελέσουν υλικό των δημοσιεύσέων του.

Παραλάβαμε από το χέρι του φίλου Πάνου, με πραγματική συγκίνηση, την τελευταία δουλειά του –πολυσέλιδη, πλουσιότατη και τόσο φροντισμένη. Και την ξεφυλλίσαμε νοσταλγικά έχοντας μπροστά στα μάτια μας τα χρώματα και τις φωτοσκιάσεις της πόλης μας, από κάποιες εποχές που δεν γυρίζουν πίσω… Νοσταλγίες σε ασπρόμαυρο φόντο είναι ο τίτλος του ογκωδέστατου λευκώματος (384 σελίδες, χίλιες φωτογραφίες) και αφήνει εμάς τους αναγνώστες να νιώσουμε αυτά τα αισθήματα χάρη στα πρόσωπα, τα ονόματα και τα πράγματα που περνούν από μπροστά μας.

Δίχως αμφιβολία, η μεγάλη πρεβεζάνικη εικονογραφημένη έκδοση που επιμελήθηκε ο Πάνος Μουρεζίνης είναι μια σπάνια κατάθεση κοινωνικής ανθρωπολογίας. Και μάλιστα υπεύθυνα ανθρωπογεω­γραφική. Σαν τέτοια άλλωστε τη χαρακτηρίζει, από τους συνεργάτες του συγγραφέα, ο ακούραστος μελετητής της ιστορίας της πόλης μας Νίκος Δ. Καράμπελας, που προλογίζει το έργο. Και συμφώνησε, όπως μας είπε ο συγγραφέας, και ο Θανάσης Αλτιντζής, έμπειρος άνθρωπος στο χώρο των εκδόσεων, που συνέκρινε το απαράβλητο αυτό πρεβεζάνικο έργο με παρόμοια, άλλων πόλεων, που είχε την ευκαιρία να εκδώσει στον πολυετή επαγγελματικό του βίο.

Το τρίτο αυτό βιβλίο του Πάνου Μουρεζίνη για την Πρέβεζα αποτελεί μια συγκινητική προσωπογραφία και ταυτόχρονα μια μεγάλη πολεογραφία της Πρέβεζάς μας. Μια γραφή του προσώπου της. Με τα τόσα πρόσωπα, τις τόσες μορφές και τα τόσα μουτράκια της μικρής μας πόλης… Με τα «ποιος; / ποια;», «πού;», «με ποιους; / με ποιες», «με ποια ευκαιρία;», να ξεπηδούν από κάθε σελίδα του βιβλίου. Και με το αμείλικτο «πού να βρίσκεται;» να παραμονεύει σε κάθε φυλλογύρισμα…

Βυθιζόμενοι στην ανάγνωση και την παρατήρηση του υλικού που περιέχεται στο λεύκωμα, αισθανόμαστε το εξής. Πως, μια σειρά από φωτογραφίες που συνέλεξε και περιέγραψε με κάθε λεπτομέρεια ο συγγραφέας του βιβλίου αυτού, είναι σαν να τραβήχτηκαν απλά και μόνο για να συνθέσουν κάποτε αυτό το λεύκωμα. Για να συναντηθούν όλοι μαζί με όλους τους άλλους. Και όλα ζωντανεύουν προς χάρη του σημερινού αναγνώστη, έστω και αν οι πρωταγωνιστές βρέθηκαν μπροστά στο φακό πριν πενήντα, ογδόντα ή εκατό χρόνια.

Ευχαριστούμε και θαυμάζουμε τον εκλεκτό φίλο Πάνο για την τόσο χυμώδη πρεβεζάνικη δουλειά του. Για τον κόπο του και το φιλότιμό του. Για το συναγερμό πρεβεζάνικων δυνάμεων που έκανε για να βγει αυτό το λεύκωμα και για να συγκεντρωθεί και το υλικό για τον αναμενόμενο δεύτερο τόμο. Και επειδή μια λέξη αξίζει όσο χίλιες φωτογραφίες, τον συγχαίρω για το «σεβασμό» του –δική του η επιλογή της λέξης στη σελ. 8 – απέναντι στην πρεβεζάνικη οικογένειά μας. Καλοτάξιδο, αγαπητέ Πάνο.

Γιάννης Ρέντζος

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Το λεύκωμα «Πάνου Θ. Μουρεζίνη, Νοσταλγίες σε ασπρόμαυρο φόντο, Τόμος Πρώτος, Πρέβεζα 2017», βασίστηκε στα φωτογραφικά αρχεία πολυάριθμων Πρεβεζάνων που ο συγγραφέας δεν παραλείπει να αναφέρει στις λεπτομερείς ονοματολογικές λεζάντες. Περιλαμβάνει επίσης ιδιαίτερα ένθετα όπως φωτογραφία και επιστολή του Νίκου Θωμαΐδη (που σχολιάζει ιδιαίτερα ο συγγραφέας, σελ. 8), ποιήματα της Λούλας Αργυρού-Νούτσου και του Χρήστου Μαρκή, πίνακες του Λέανδρου Σπαρτιώτη, του Περικλή Μυλωνά, του Θάνου Τίλη και του Γιώργου Τσουρά και κείμενο της Μαρίας Τσολακίδη.

Η έκδοση έγινε με υποδειγματική φροντίδα του Ευριπίδη Αφεντουλίδη και εκδότη τον Λεωνίδα Νταλαμάγκα. Τη μακέτα εξωφύλλου φιλοτέχνησε η Τόνια Πασσωμένου και τη σελιδοποίηση – εκτύπωση ανέλαβε ο Άγγελος Αλτιντζής. Στην έκδοση συνέβαλε η Εθνική Ασφαλιστική με ευγενή παρέμβαση του Χριστόφορου Σαρδελή. Συνέβαλαν επίσης ως χορηγοί ο Κοσμάς Βρυώνης, οι Αφοί Θεόδ. Λιόντου, η Φερενίκη Μιχαηλίδου – Τασούλα και η οικογένεια Λευτέρη και Βαγγέλη Τζίμα εις μνήμην Αποστόλου Τζίμα.

Posted in πρεβεζάνοι ποιητές, πρεβεζάνοι συγγραφείς, πρεβεζάνοι χορευτές, πρεβεζάνοι επιστήμονες, πρεβεζάνοι εικαστικοί, πρεβεζάνοι καλλιτέχνες, πρεβεζάνοι μουσικοί, πολεογραφία, τοπικότητα, Δημόσιος Χώρος, Μουσείο πόλης, Πρεβεζάνοι εκπαιδευτικοί, επικοινωνία, Visit Preveza | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Σχολιάστε

ΜΑΘΗΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΕΥΚΑΔΙΟ ΧΕΡΝ

…εις μνήμην της Κλαίρης Παπαπαύλου

Κλαίρη Παπαπαύλου

Αφιέρωσα το χθεσινό τακτικό μου μάθημα ιαπωνικής πολιτισμικής γεωγραφίας (που γίνεται κάθε Παρασκευή, 7-9 μ.μ. στο Λαϊκό Πανεπιστήμιο), στη μνήμη της Κλαίρης Παπαπαύλου, δρ. ιστορικό Άπωανατολικής Τέχνης και Πολιτισμού, πανεπιστημιακό κατ΄ ανάθεση. Κατά κάποιο τρόπο, μετά το θάνατό της το περυσινό ακαδημαϊκό έτος, τη διαδέχθηκα, κατά την τρέχουσα χρονιά, στη διδασκαλία ιαπωνολογίας. Είναι βέβαια διαφορετική η δική μου προσέγγιση και ούτε συγκρίνονται οι δικές μου εισαγωγικές διαλέξεις με τη μεγάλη εμπειρία, τις πολυετείς σπουδές, τις βαθιές έρευνες της αείμνηστης Κλαίρης και τις δημοσιεύσεις της για τον σινο-ιαπωνικό πολιτισμό.

Οπωσδήποτε, επειδή το χθεσινό μάθημά μου έκανε εκτεταμένη αναφορά στον ελληνοϊρλανδό συγγραφέα Λευκάδιο Χερν, αναφέρθηκα με μνημόσυνο σεβασμό ιδιαίτερα στο όνομα και την προσωπικότητα της Κλαίρης, που είχε μελετήσει και από την πλευρά της εκπαίδευσης και της διδασκαλίας το έργο του Λευκαδίου Χερν και ελπίζω να μου δοθεί ευκαιρία να συνεχίσω τις ιδιαίτερες αναφορές μου στους ζώντες φίλους του έργου του Λευκαδίου Χερν, σε επόμενα μαθήματα και να συμβάλω με τις δυνάμεις μου στην οργάνωση ενός φιλολογικο-παιδαγωγικού μνημοσύνου για τη σημαντική μας ιαπωνολόγο.

Λευκάδιος Χερν (1850-1904)

Όπως αναφέρεται σε συνέντευξή της, η εκλεκτή επιστήμων, από το 1998 μετείχε μόνον στα διδακτικά προγράμματα του Λαϊκού Πανεπιστημίου της Εταιρείας των Φίλων του Λαού, του μόνου εκπαιδευτικού ιδρύματος που περιλαμβάνει ανελλιπή διδασκαλία κινεζικού και ιαπωνικού πολιτισμού στα σεμινάριά του, ανοικτά σε όλους τους ενδιαφερόμενους. Όπως εξάλλου γνωρίζουμε επιδόθηκε από τότε και στην παρουσίαση του ιαπωνικού πολιτισμού (με εκλεκτά κείμενα σε ελληνική γλώσσα) στο Διαδίκτυο, σε συνεργασία με την Πρεσβεία της Ιαπωνίας στην Αθήνα.

Η μνημόσυνη αναφορά μας στο έργο της Κλαίρης Παπαπαύλου (στο μάθημά μας) είχε ως αφορμή τη δική της συμμετοχή στο διήμερο λόγου που είχε αφιερωθεί στα 100 χρόνια από το θάνατο του Λευκάδιου Χερν στη Λευκάδα (Ιούλιος 2004). Στο μάθημα αναδείξαμε ως κορυφαίο διαθεματικό ζήτημα του τομέα της λογοτεχνίας των φυσικών καταστροφών τη νουβέλα του Λευκαδίου Χερν με τίτλο Φωτιά στις θημωνιές (ιαπ.: Inamura no hi, αγγλ. A Living God [Ένας Ζωντανός Θεός)], που είχε επεξεργαστεί ιδιαίτερα η εκλεκτή ιαπωνολόγος.

Αξίζει να υπενθυμίσουμε πως η νουβέλα του Χερν σχετίζεται με το τσουνάμι του Ιουνίου του 1896 (εκεί όπου έλαβε χώρα και το σχετικά πρόσφατο τσουνάμι του Μαρτίου του 2011, γνωστό από την επακόλουθη πυρηνική καταστροφή στη Φουκουσίμα), αναπτύσσεται γύρω από μια σημαντική κοινωνική και παιδαγωγική ιδέα. Αυτή είναι η αυταπάρνηση ενός εξέχοντα χωρικού που έβαλε φωτιά στις θημωνιές των κτημάτων του όταν αντιλήφθηκε από ψηλά την αναταραχή της θάλασσας και το επερχόμενο τσουνάμι. Το έκανε για να ειδοποιήσει χωρίς χρονοτριβή τους συγχωριανούς του για τα καλπάζοντα κύματα ώστε αυτοί να τρέξουν να ανεβούν στα υψώματα να συμβάλουν στην κατάσβεση και έτσι να μην πνιγούν. Και το πέτυχε με μεγάλη δική του ζημία.

Posted in Ιαπωνία, Λογοτεχνία, γεωγραφία, διαθεματικότητα, εσωτερική γεωπολική, εθελοντισμός, εκπαίδευση, νεκρολογία | Tagged , | 2 Σχόλια

ΑΡΘΡΑ ΚΑΙ ΕΙΣΗΓΗΣΕΙΣ

Σε αναδημοσίευση από επιστημονικά και εκπαιδευτικά περιοδικά

Τα κείμενα αυτό αποτέλεσαν εισηγήσεις σε ομάδες εργασίας για τη σύνταξη σχολικού προγράμματος διαθεματικών ενοτήτων μαθημάτων του κλάδου ΠΕ4 (Φυσικών).

 

Posted in Δημόσιος Χώρος | Σχολιάστε