Τα αυτοκίνητα μας σκοτώνουν. Μέσα σε μία δεκαετία πρέπει να τα αντιμετωπίσουμε.

sostegr

του GeorgeMonbiot, αρθρογράφου της Guardian

Η οδήγηση καταστρέφει τις ζωές μας, και ενισχύει την περιβαλλοντική καταστροφή. Μόνο η άμεση δράση μπορεί να άρει την εξάρτησή μας από αυτό.

Είναι το τελευταίο οχυρό. Έξω από τις πόρτες του νοσοκομείου είναι παρκαρισμένο με τη μηχανή σε λειτουργία ένα mini-bus. Ο οδηγός παίζει με το κινητό. Τα καυσαέρια γεμίζουν την είσοδο του νοσοκομείου. Πετάγομαι και ζητώ από τον οδηγό να σβήσει τη μηχανή. Ανταποκρίνεται ενοχλημένος. Στη συνέχεια παρατηρώ ότι φορά στολή υγειονομικού. Διασχίζω την είσοδο του νοσοκομείου, μέχρι τον διάδρομο και το τμήμα καρκίνου (όχι για κάποιον καρκίνο αυτή τη φορά, αλλά για ένα χειρουργείο αποκατάστασης). Στέκομαι λίγο παρατηρώντας τη τεράστια αίθουσα αναμονής και αναρωτιέμαι πόσοι από τους ασθενείς που έχουν περάσει από εδώ, νόσησαν  εξαιτίας της ατμοσφαιρικής ρύπανσης. Σκέφτομαι τους ανθρώπους άλλων τμημάτων:  παιδιά με κρίσεις άσθματος, ασθενείς με τραύματα από τροχαία ή άλλους με μόνιμες αναπηρίες καθηλωμένοι σε αναπηρικά…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.082 επιπλέον λέξεις

Posted in Δημόσιος Χώρος | Σχολιάστε

ΜΙΛΩΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΟΛΕΙΣ ΔΙΧΩΣ ΟΙΚΤΟ

======================================

 

Σε συνάντηση με τον Κερκ Ντάγκλας

kirk-douglas1Πριν λίγες ημέρες κουβεντιάζαμε με ένα φίλο για τις παλιές ταινίες που είχαμε δει με τον αιωνόβιο πια ηθοποιό Κερκ Ντάγκλας. Θυμηθήκαμε, ανάμεσα σε άλλες, τον Σπάρτακο και τον Βαν Γκονγκ. Επίσης εγώ δε ξεχνώ και την πολύ ενδιαφέρουσα ταινία «Υπόθεση βιασμού» που διαδραματίζεται σε μια μικρή γερμανική πόλη, άλλωστε ο πραγματικός τίτλος ήταν Town without pity (Πόλη χωρίς οίκτο).

Τόσο ο ελληνικός όσο ο πρωτότυπος τίτλος είναι, θα λέγαμε, και οι δυο σωστοί. Σύμφωνα με την υπόθεση της ταινίας κάποιοι στρατιώτες βιάζουν στην έξοδό τους μια κοπέλα και το ζήτημα φτάνει στο δικαστήριο. Ο αξιωματικός που ανέλαβε την υπεράσπισή τους έκανε μια βαθιά έρευνα για την οικογένεια και τη συμπεριφορά της κοπέλας. Κατάφερε έτσι να συγκεντρώσει στοιχεία που βοήθησαν να απαλλαγούν οι κατηγορούμεναι από τη μέγιστη επιβαλλόμενη ποινή.

Βέβαια στις ανδροκεντρικές μας κοινωνίες κάτι τέτοιο δεν είναι δύσκολο! Να τα φορτώσουμε στη γυναίκα! Ωστόσο η ταπείνωση της κοπέλας (που άκουσε και πολλά από συμπατριώτες της!) την οδήγησε στην αυτοκτονία. Όσοι έχουν ζήσει ή έχουν μεγαλώσει σε μικρές πόλεις γνωρίζουν καλά τις νοοτροπίες που καλλιεργούνται σε μερικές συντηρητικές κοινότητες, οπότε η αναπαράσταση της ζωής στη μικρή γερμανική πόλη δεν εκπλήσσει.

Για την ταινία, μου είχε δοθεί η ευκαιρία να πούμε δυο λόγια με τον ίδιο τον πρωταγωνιστή της ταινίας, τον Κερκ Ντάγκλας, όταν είχε έρθει στην Αθήνα. Ήταν το φθινόπωρο του 1964, που έκανε πολιτική περιοδεία ως «πρέσβης καλής θελήσεως» της χώρας του ‒είναι Αμερικανός, μετανάστης ρωσικής καταγωγής‒ και έτσι βρέθηκε στην Αθήνα.

Είχε λοιπόν κάποια συνάντηση στο ΕΚ Πανεπιστήμιο Αθηνών αλλά το ραντεβού δεν είχε οριστεί καλά. Έτσι, χρειάστηκε να «επιστρατευτούμε» κάποια άτομα για να καλύψουμε το κενό. Θυμάμαι το διευθυντή της Πανεπιστημιακής Λέσχης (Ιπποκράτους 15) που ήρθε «εμπερίστατος» στο γραφείο της ΔΕΣΠΑ (Διοικούσα Επιτροπή Συλλόγων Πανεπιστημίου Αθηνών), όπου συνεδριάζαμε η Φοιτητική Κινηματογραφική Λέσχη Αθηνών (ΦΚΛΑ). Μας είπε πώς είχε το ζήτημα και μας παρεκάλεσε να καλύψουμε εμείς την κατάσταση, πράγμα που κάναμε, πηγαίνοντας στο κτήριο του πανεπιστημίου, πολύ κοντά. Εκεί καθήσαμε και μιλήσαμε με τον πολύ δημοφιλή, τότε, ηθοποιό. Φυσικά εκείνος μας είπε, χαλαρά, τα δικά του, αλλά μετά στραφήκαμε και σε άλλα, ανάμεσα στα οποία και η μικρή πόλη δίχως οίκτο… Και με μια πάντα αλησμόνητη Παργινόσκαλα, είκοσι χρόνια πριν…

Posted in Δημόσιος Χώρος | 1 σχόλιο

ΜΟΥΣΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ: ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΣ ΕΚΠΛΗΞΕΙΣ

Ακολουθώντας τα μηνύματα του Φρενέ και αναλαμβάνοντας τα πρότζεκτ

[Ανέβαινα προς τη ΔΕΔΔΗΕ μετά το ΚΤΕΛ με τα πόδια. Στην πόλη μας δεν υπάρχει αστικό λεωφορείο να συνδέει το κέντρο της πόλης με δημόσια γραφεία και άλλους χώρους. Το έχουμε ξαναπεί πως η Πρέβεζα είναι παραδομένη στο αυτοκινητο-πετρελαϊκό κεφάλαιο. Αλλά αυτά είναι απλή γκρίνια, αφού ξέρουμε πως δεν γίνεται τίποτα, όσο και να τα λέμε.]

Είχα όμως μια ευχάριστη έκπληξη. Μια ομάδα από κοριτσόπουλα, μαθήτριες του Μουσικού Σχολείου, κατέβαιναν προς το κέντρο. Στη συνάντησή μας λοιπόν έκανα τη γνωριμία μου με το χαριτωμένο περιοδικό τους. Ίσως, μόλις είχε κυκλοφορήσει γιατί μερικά κορίτσια κρατούσαν πολλά αντίτυπα. Τους ζήτησα να αγοράσω ένα και συνεχίζοντας προς τα πάνω, το ξεφύλλισα, Τις επόμενες ημέρες το ξαναπήρα στα χέρια μου και διάβασα μερικά κομμάτια με μεγάλη ευχαρίστηση. Όλα ενδιαφέροντα.

Ας πω πως, σαν παλιός εκπαιδευτικός, έχω μεγάλη περιέργεια για τις σχολικές εκδόσεις. Είχα άλλωστε την ευκαιρία να συνεργαστώ αρκετά χρόνια σε εκδοτικές και συγγραφικές / συντακτικές ομάδες σχολικών ή άλλων περιοδικών και βιβλίων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Τη θεωρώ συναρπαστική εμπειρία, για όσους δεν είμαστε επαγγελματίες. Τώρα βέβαια με τους υπολογιστές και τους εκτυπωτές, όλοι έχουμε έρθει πιο κοντά στην έκδοση και την εκτύπωση.

Αλλά ας έρθουμε στο περιοδικό του μουσικού μας σχολείου. Ο τίτλος είναι «Στη Διαπασών». Μακάρι να τα λένε φωναχτά τα παιδιά μας. Δια πασών των νεανικών τους φωνών! Το τεύχος που πήρα στα χέρια μου είναι το 17ο και, με τη δίμηνη έως τρίμηνη περιοδικότητά του, υπολογίζω πως εκδίδεται αρκετό καιρό τα τελευταία χρόνια. Άλλωστε είδα με χαρά πως το 2017 έτυχε και πανελλήνιας βράβευσης.

Θα ήθελα να γράψω δυο λόγια παρουσιάζοντας μερικά από τα κομμάτια, αλλά ξέρω πως θα παρέλειπα −αδίκως− πολλά άλλα. Αρκούμαι λοιπόν να συγχαρώ όλα τα παιδιά που συμμετέχουν καθώς και τους επιβλέποντες εκπαιδευτικούς, για τη συνεχή προσπάθεια.

Αρκούμαι λοιπόν να αναφέρω το τόσο ζωηρό και ενδιαφέρον θεματολόγιο, με τους τίτλους από τα περιεχόμενα: Μουσικές της Ηπείρου, Greece Goes Modern, Έλληνες συνθέτες, Γιώργος Γάκης, Jazz Now, Αντιεμβολιαστικό κίνημα, Πορτολάνος (δίσκος καθηγητή των παιδιών), Ρόζα Εσκενάζυ (βιβλίο καθηγήτριας των παιδιών), Χρήστος Ζώτος, Role Models, Ιστορίες λέξεων, Βιβλιοκριτική / ταινιοκριτική, Ειδήσεις του σχολείου.

Τελειώνοντας, να εξάρω, σαν Πρεβεζάνος, που πληροφορούμαι την είδηση από το Στη Διαπασών, τη συμμετοχή των παιδιών μας στη διεθνή εκπαιδευτική δράση UWC που μας ξεπερνάει όλους. Ζηλεύω, λόγω των ιαπωνολογικών μου ενδιαφερόντων, την Ξένια (που είχαμε μάθει για το περυσινό της ταξίδι) και εύχομαι με το καλό στη Δήμητρα και τη Χριστίνα.

Να  μας τα λέτε παιδιά. Στη Διαπασών. Όλα.

Γιάννης Ρέντζος

Posted in πρεβεζάνοι μουσικοί, σχολεία της Πρέβεζας, Δημόσιος Χώρος, Ιαπωνία, Πρεβεζάνοι εκπαιδευτικοί, Ρέντζος, αυτοκίνητο, εκπαίδευση, κινητικότητα, Visit Preveza | Tagged , , | 1 σχόλιο

Τροχαία Εγκλήματα: τι αλλάζει με τον νέο Ποινικό Κώδικα από την 1η Ιουλίου.

Ενημερώνουμε.

sostegr

Στις 11 Ιουνίου 2019 δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ Α.Φ. 95 ο νέος Ποινικός Κώδικας (NOMOΣ 4619/2019)  οι διατάξεις του οποίου θα ισχύουν από 1ης Ιουλίου 2019. Ολόκληρος ο Νέος Ποινικός Κώδικας: (ΕΔΩ). Πρόκειται για μια ριζική αναθεώρηση, μετά από εβδομήντα χρόνια (ο προηγούμενος Κώδικας τέθηκε σε ισχύ το 1951),  σε συνδυασμό με την ταυτόχρονη αναθεώρηση και του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας αλλάζει το τοπίο στην απόδοση Δικαιοσύνης.

Το επίπεδο και το πρόσημο των αλλαγών που θεσπίστηκαν θα φανεί φυσικά στην πράξη, όταν από την εφαρμογή των  νέων διατάξεων θα φανεί τι πραγματικά και πόσο αλλάζει.

Με δεδομένο ότι τα τροχαία ελάχιστα και μόνον για πρόσκαιρη (αληθινή  ή υποκριτική) συγκίνηση απασχολούν την ελληνική κοινωνία και το πολιτικό προσωπικό, κάποιες διατάξεις που αφορούν τα τροχαία εγκλήματα και περιλαμβάνονται στον νέο Π.Κ. δεν γνώρισαν την παραμικρή δημοσιότητα. Ίσως έτσι να ήταν καλύτερα και δεν εμφανίστηκε όπως συνήθως την τελευταία…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.449 επιπλέον λέξεις

Posted in Δημόσιος Χώρος | Σχολιάστε

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΟ Π. ΠΑΠΑΝΟΥΤΣΟ

Από την πρώτη στιγμή αισθάνθηκα πως βρίσκομαι σε φιλόξενο περιβάλλον…

Η γενιά μου είχε τη μοναδική ευκαιρία να επικοινωνήσει με τον Παπανούτσο ‒δεκαετία ’60 λέω‒ και να δει μετά πως ο σημαντικός μας αυτός διανοούμενος και παιδαγωγός της μεταπολεμικής εποχής αναγνωρίστηκε με τα κείμενά του και ως δάσκαλος των παιδιών μας.

Ως φοιτητής στην Αθήνα μπόρεσα να τον ακούσω σε μερικές διαλέξεις του αλλά αργότερα μετάνιωσα που δεν έκανα πιο συστηματική την παρακολούθηση των ομιλιών του στο λαϊκό πανεπιστήμιο Αθήναιον που είχε ιδρύσει και διηύθυνε. Πάντως διάβαζα κάθε Πέμπτη το άρθρο του στο ΒΗΜΑ και ωφελήθηκα πολύ από εκείνα τα μικρά κείμενα. Αμέσως μετά το Πανεπιστήμιο, μαζί με φίλους, επιδοθήκαμε στην ανάγνωση των μεγάλων έργων του, της Ηθικής, της Γνωσιολογίας και της Αισθητικής.

Όταν διορίστηκα πήρα στα χέρια μου τις συλλογές με τα άρθρα καθώς και την έκδοση από τη σειρά με τις εντυπώσεις του από το ταξίδι του στην Αμερική. Ήταν ευανάγνωστα και γοητευτικά γραπτά. Το συναίσθημα «ευθύνης» που αποπνέουν, τόσο αντίθετο με τον σύγχρονο νεοελληνικό λαϊκισμό,  το έβλεπα για μένα σαν προσωπικό εκπαιδευτικό και κοινωνικό ιδεώδες στράτευσης. Φυσικά με είχαν συναρπάσει τα κείμενα για την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του 1964-65 που περιλαμβάνονται στο βιβλίο Αγώνες και αγωνία για την παιδεία. Οι αλλαγές είχαν ήδη εισαχθεί στο σχολείο όταν είχα διοριστεί και τα ζητήματα της διακλαδικότητας που προτείνονταν με είχαν κατακτήσει.

Η κεντρική του πρόταση, όπως το είχα προσλάβει εγώ, ήταν σφαιρικότερες και βαθύτερες γνώσεις σε όλα τα παιδιά του Λυκείου, και μάλιστα από τις «απέναντι» όχθες του επιστητού και της ανθρώπινης δραστηριότητας, ανεξάρτητα από την κατεύθυνση σπουδών που θα έπαιρναν.  Ο ιμπρεσιονισμός («εμπρεσσιονισμός» κατ’ εκείνον) ήταν γι’ αυτόν και τέχνη και επιστήμη ενώ «ο Γαλιλαίος με τις μπαλίτσες του», όπως το θυμάμαι που το είχε πει, έκανε και φιλοσοφία και μηχανική. Και δεν ήταν λίγοι οι τότε συμφοιτητές μου που ως εκπαιδευτικοί  ακολούθησαν αργότερα αυτό το δρόμο, της διαθεματικότητας και της διεπιστημονικότητας. Αναφέρω χαρακτηριστικά τον Ανδρέα Κασσέτα.

Με το στρατιωτικό πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967, ο Παπανούτσος έπαψε να δημοσιεύει και εκτιμώ πως δεν θα είχε καμία συμμετοχή στη δημόσια πνευματική ζωή αφού η Χούντα πολέμησε στην πραγματικότητα, χάρη και στη διευκόλυνση των αποστατών, τα γλωσσικά, εκπαιδευτικά και φιλοσοφικά ιδεώδη που πρόβαλε εκείνος. Το καθεστώς των συνταγματαρχών και των συνεργατών τους τα βάφτιζε όλα «κομμουνισμό» έστω και αν προέρχονταν  από φιλελεύθερους κεντρώους διανοούμενους, όπως κατεξοχήν, ο Παπανούτσος.

Στο πλαίσιο αυτό −ήμαστε την Άνοιξη του 1970− και ενώ βρισκόμουν για λίγο στην Αθήνα, κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής μου θητείας, πληροφορήθηκα πως ο Οικονομικός Ταχυδρόμος δημοσίευε στο τεύχος που κυκλοφορούσε και που ήταν αφιερωμένο στα οικονομικά της εκπαίδευσης και ένα σχετικό άρθρο του Παπανούτσου. Εμένα με ενδιέφερε ιδιαίτερα το ζήτημα και θυμάμαι πως νωρίτερα, σε επίσκεψή μου στην Unesco (Παρίσι, 1968), είχα προμηθευτεί μια ογκώδη σχετική έκδοση που έχω ακόμα και είχα εν μέρει διαβάσει. Πήρα λοιπόν το τεύχος του Ο.Τ. και διάβασα με συγκίνηση το άρθρο που υπέγραφε ο Παπανούτσος. Ήταν το πρώτο με το όνομά του, μετά από χρόνια.

Με την ανάγνωση του άρθρου, μου γεννήθηκε η ιδέα πως θα μπορούσα να τον επισκεφτώ, αφού τύχαινε να είμαι στην Αθήνα, αλλά βέβαια δεν μπορούσα να φέρω στο νου μου –εκείνο τον καιρό της Χούντας− κάποιον κοινό γνωστό ή κάποια σύσταση. Αποφάσισα λοιπόν να πάω ο ίδιος στο σπίτι του, στην οδό Αναγνωστοπούλου 10, στο Κολωνάκι, και να ζητήσω να με δεχτεί, όποτε εκείνος θα ευκολυνόταν. Έτσι και έγινε. Το ίδιο απόγευμα έφτασα στην πόρτα του διαμερίσματος, χτύπησα, μου άνοιξε η σύζυγός του κυρία Ιουλία και συμφωνήσαμε για το επόμενο απόγευμα.

Το επόμενο απόγευμα έφτασα στο σπίτι και μου άνοιξε ο ίδιος κατευθύνοντάς με προς το γραφείο του, όπου καθίσαμε σε καθίσματα απέναντι από το τραπέζι του γραφείου. Από την πρώτη στιγμή αισθάνθηκα πως βρίσκομαι σε φιλόξενο περιβάλλον και αυτό μου επέτρεψε να του ανοίξω την καρδιά μου σε σχέση με το πόσο στενά τον παρακολουθούσα, πόσο δικός μου ήταν, πόσο πολύ είχα ωφεληθεί από τα έργα του και να του εκφράσω τη βαθιά εκτίμησή μου για ό,τι ήταν και ό,τι συμβόλιζε, κύρια με την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του 1964 με το νόμο 4379/1964. (Εγώ, την περίοδο 1966-1969, ήμουν διορισμένος φυσικός στο Λύκειο της Πρέβεζας με τριετή αναβολή πριν από τη στρατιωτική θητεία).

Του είπα πως διάβασα με συγκίνηση, πάλι, άρθρο του, μετά από τόσα χρόνια και χάρηκα πολύ. Και του ζήτησα να μου επαληθεύσει αν πράγματι ήταν το πρώτο ή απλά δεν είχα δει κάποιο. Η κουβέντα μας πέρασε αμέσως σε συγκεκριμένα ζητήματα και λυπάμαι που δεν είχα κρατήσει ακριβείς σημειώσεις, οπότε έχω συγκρατήσει τα περισσότερο διαδυνδεδεμένα ζητήματα της συζήτησης. Θα υπήρξαν βέβαια –στην τόσο ζεστή και εντυπωσιακά φυσική συνομιλία μας− και πολλά άλλα στοιχεία που, αν τα θυμόμουνα, θα άξιζε να τα αναφέρω.

Με ρώτησε με τι ασχολούμαι εκείνον τον καιρό και του είπα πως προετοιμάζομαι για μεταπτυχιακό, μετά το στρατιωτικό, και πως έχω κατευθυνθεί προς τη μελέτη της Θεωρίας της Σχετικότητας. (Πριν τελειώσω την τριετή αναβολή είχα τύχει τρίμηνης υποτροφίας στο CERN στη Γενεύη, από όπου μου είχαν προτείνει σχετική βιβλιογραφία για τους επιταχυντήρες σωματιδίων, αλλά δεν είχα καταφέρει να πάω, λόγω στρατιωτικού). Του ανέφερα, μάλιστα, πως με τις σημειώσεις μου από το διάβασμα, ετοιμάζω και μια μικρή έκδοση με «Θέματα Ρελατιβιστικής Φυσικής» που είναι προσιτά σε εκπαιδευτικούς και θα αποτελεί μια πρόταση για συμπλήρωση και αναβάθμιση του προγράμματος φυσικής. Με συνεχάρη και μου εξομολογήθηκε με σεμνότητα πως, αν δεν είχε εγκαταλείψει την προσπάθεια (μεταπτυχιακός στη Γερμανία, όταν ήταν) για παρακολούθηση ανωτέρων μαθηματικών, που τα χρειαζόταν και για τη Φιλοσοφία, θα ήταν επαρκέστερος να διαβάσει και το δικό μου πόνημα όταν θα έβγαινε. Πολύ κολακευτικό. Χαμογέλασα.

Μετά συνεχίσαμε για τις μεταπτυχιακές σπουδές και εγώ αναφέρθηκα στο βιβλίο του με τις εντυπώσεις του από την Αμερική και τα εκεί Πανεπιστήμια. Του είπα πως είχαμε πολλούς συγγενείς στις ΗΠΑ αλλά εγώ είχα επιλέξει Γαλλία (και πράγματι σε λίγο καιρό μπήκα σε διαδικασία χορήγησης υποτροφίας που πήρα, για σπουδές στο Παρίσι και μάλιστα πάλι στους επιταχυντήρες σωματιδίων στο CEN Saclay). Του είπα ειλικρινά πως, μετά τη δολοφονία του Κένεντι, στη γενιά μας είχε γεννηθεί ένα αντιαμερικανικό συναίσθημα.

Άρχισε να μου μιλάει αναλυτικά για την εικόνα που είχε ο ίδιος για την Αμερική, σύμφωνα και με την πρόσφατη σχετικά επίσκεψή του. Μου είπε για μια συνάντηση, από τις πολλές που είχε με φοιτητές αμερικανικών πανεπιστημίων, με τους οποίους έπιασε συζήτηση για την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση και για το πώς είχαν μεταφερθεί μερικά πράγματα στον εκεί κόσμο της επιστήμης και της διανόησης. Μια φοιτήτρια, με διαφορετική κοινωνική ιδεολογία, σαν να τον ειρωνεύτηκε, όταν τους ανέπτυσσε πως, πολύ απλά, η μεταρρύθμιση επιχειρούσε να εισαγάγει τη σύγχρονη γλώσσα και λογοτεχνία στο ελληνικό σχολείο. Ποιο ήταν το κοινωνικό κακό;

Really, Doctor Papanoutsos? Του είπε η κοπέλα, με ειρωνικό χαμόγελο, αφού και εκείνη θα είχε ακούσει (στην Αμερική!) όσα ακούγαμε κι εμείς από σοβαρούς ανθρώπους για τους κινδύνους που διέτρεχε η Ελλάδα και ο Δυτικός Κόσμος (!) με τον Παπανούτσο και τη Δημοτική. («Παπανούτσος είσαι ρε»; μας έλεγαν στο στρατό). Ωστόσο, συνέχισε ο εκλεκτός συνομιλητής μου, είναι υπερβολή να πιστέψουμε πως αυτό είναι η Αμερική. «Η Αμερική του Πανεπιστήμιου είναι κάτι αδιαμφισβήτητα θετικό και αξιοζήλευτο. Σας συμβουλεύω, εφόσον μπορέσετε, να πάτε. Να το επιδιώξετε.» Ας πω βιαστικά πως σε μετέπειτα ταξίδια μου, σε συνέδρια και δικές μου επιτόπιες έρευνες ανθρωπογεωγραφίας, γοητεύτηκα από την Αμερική.

Μετά, η κουβέντα κατευθύνθηκε προς τη Διεπιστημονικότητα. Του είπα πόσο πολύ με κινητοποιούσαν ως εκπαιδευτικό οι θέσεις του για πολυκλαδική παιδαγωγική, που κι εγώ υπηρέτησα αργότερα στρεφόμενος από τη Φυσική (στο πτυχίο μου) προς την Ανθρωπογεωγραφία και τη Γλωσσολογία (στα μεταπτυχιακά μου, στη Γαλλία) και με τη διδασκαλία μου στο Πανεπιστήμιο. Μου ανέφερε, αναπτύσσοντας θέσεις για την αξία του διακλαδικού πνεύματος, που είχε αρχίσει πια να διαδίδεται και στη χώρα μας, το συγγραφέα Αθανάσιο Νάσιουτζικ που είχε γίνει τότε γνωστός και στον κύκλο των συναδέλφων φυσικών με τον πρωτότυπο διεπιστημονικό τίτλο του Φυσική και Άνθρωπος. Άλλωστε, χημικός ο ίδιος και φιλόδοξος λογοτέχνης, έγραφε και εκείνος τακτικά διεπιστημονικές επιφυλλίδες στο ΒΗΜΑ που παρακολουθούσα. Του εξέφρασα την απορία μου για το περίεργο επώνυμό του, «Νάσιουτζικ», και μου εξήγησε πως συνηθίζεται στα Βόρεια της χώρας ως υποκοριστικό, «δηλαδή Θανασάκης», μου είπε χαμογελαστά. Έκλεισε το ζήτημα συνιστώντας μου να διαβάζω τον Νάσιουτζικ, γιατί θα ωφεληθώ στα ενδιαφέροντά μου.

Μιλήσαμε και για το γλωσσικό, αλλά δεν θυμάμαι σε ποια φάση της συζήτησης και με ποια ευκαιρία πάνω στην κουβέντα. Για όποιον έχει παρακολουθήσει τις περιπέτειες του γλωσσικού δεν είναι άγνωστο το πόσο κακό – εθνικώς ύποπτον! – ήταν τότε να πει κανείς, για παράδειγμα στο σχολείο «της συζήτησης» αντί «της συζητήσεως». Τον ερώτησα «πώς αντιμετωπίζουμε τη γενική πτώση» στην ομιλία και τη γραφή. Θυμήθηκα μάλιστα τις συζητήσεις που κάναμε, φοιτητές ακόμα, μετά από μια διάλεξή του, όπου εκείνος αντί για «της Αναγέννησης» ή «της Αναγεννήσεως» είχε πει, στα γαλλικά, «της Ρενεσάνς» (της Renaissance) και αναρωτηθήκαμε κατά πόσο είχε σκόπιμα αποφύγει να χρησιμοποιήσει κάποιον τύπο για να μη δώσει λαβή καταφεύγοντας στα γαλλικά. Γιατί δεν είπε καθαρά το δημοτικίστικο «της Αναγέννησης»;

Φυσικά δεν έθεσα τέτοιο ζήτημα και τον άκουσα να μου αναλύει με ψυχραιμία πως η γενική πτώση εμφανίζεται πιο συχνά όταν εμμένουμε στην καθαρευουσιάνικη σύνταξη και στα καθαρευουσιάνικα σχήματα, αλλιώς η έκφραση απλοποιείται από μόνη της: Το «Υπό της Κυβερνήσεως ανεκοινώθη…» γίνεται «Η Κυβέρνηση ανακοίνωσε…» και όχι «Υπό της Κυβέρνησης ανεκοινώθη…».  Και πραγματικά βλέπω στα δικά του κείμενα πόσο αχρείαστες είναι αυτές οι σουσουδίστικες εκφράσεις ενώ πολύ αργότερα κατάλαβα πως η γενική πτώση λειτουργεί σήμερα στη γλώσσα μας σαν δούρειος ίππος της καθαρεύουσας με τη βοήθεια της υποχρεωτικής επιφανειακής αρχαιογνωσίας.

Στη μνήμη του μεγάλου μας εκπαιδευτικού Ε.Π.Π. (1900-1982).

Γιάννης Ρέντζος

Posted in Πρεβεζάνοι εκπαιδευτικοί, γλώσσα, διαθεματικότητα, διεπιστημονικότητα, εκπαίδευση | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΟΛΙΚΟ ΕΚΦΟΒΙΣΜΟ ΣΤΗΝ ΙΑΠΩΝΙΑ

Ένα φαινόμενο που είναι πια και στη χώρα μας γνωστό.
Τι μπορούν να κάνουν οι εκπαιδευτικοί;

Από χρονιά σε χρονιά και από δεκαετία σε δεκαετία το ζήτημα του σχολικού εκφοβισμού αναδύεται ως σοβαρότατο και μόνιμο κοινωνικό πρόβλημα στην Ιαπωνία. Μερικά ζητήματα, κάνουν, όπως λέμε, το γύρο του κόσμου στις μεγάλες εφημερίδες αλλά περιλαμβάνονται επίσης σε βιβλία και διεθνείς εκδόσεις κοινωνιολογίας και ιστορίας της ιαπωνικής εκπαίδευσης (Cutts & Johnson, 1997· Beauchamp, 2011 και άλλα). Πλαισιώνονται βέβαια με αναλύσεις για τα αίτια της ανάδυσης και της κατά καιρούς έξαρσης του φαινομένου του σχολικού εκφοβισμού στη Χώρα. Όπως θα δούμε εδώ, η περίπτωση της αυτοκτονίας του δεκατριάχρονου Κιγιοτέρου Οκότσι ήταν εντυπωσιακή.  

Από το αρχείο μας ανασύρουμε φύλλο της γαλλικής εφημερίδας Le Monde (18/19 Δεκ. 1994) με σχετικό πρωτοσέλιδο άρθρο και ανταπόκριση από το Τόκιο σε ρεπορτάζ που εκτείνεται και στη σελ. 15. Με τον εντυπωσιακό και δραματικό τίτλο «Να είσαι παιδί στην Ιαπωνία» ο συντάκτης Φιλίπ Πονς αρχίζει το πυκνό άρθρο του ως εξής: «Η τέταρτη αυτοκτονία μαθητή λυκείου σε διάστημα μικρότερο από τρεις εβδομάδες αναστάτωσε την ιαπωνική κοινή γνώμη και σήκωσε κύμα αγανάκτησης που αντικατοπτρίζεται στον Τύπο».

Στη συνέχεια, με αναφορά στην ημερομηνία της 16ης Δεκεμβρίου 1994, το άρθρο καταλογογραφεί ένα – ένα τα θλιβερά γεγονότα των τελευταίων ημερών: τον μαθητή που έπεσε στις γραμμές τρένου, ένα άλλο παιδί που, δυό μέρες πιο πριν, είχε απαγχονιστεί σε δάσος της περιοχής της Φουκουσίμα, έναν ακόμα δεκατριάχρονο που και αυτός κρεμάστηκε, την ίδια βδομάδα, στο εργαστήριο του πατέρα του, καθώς, όπως είπαμε, και τον νεαρό Κιγιοτέρου Οκότσι (Kiyoteru Okochi), που συνόδευσε τον απαγχονισμό του στον κήπο του οικογενειακού σπιτιού με μια πολυσέλιδη συγκλονιστική επιστολή.

Επιστολές άφησαν και άλλα παιδιά που αυτοκτόνησαν αλλά στην επιστολή του Κιγιοτέρου διαβάζουμε: «Με βασανίζουν όλο και περισσότερο άγρια και μου ζητούν όλο και μεγαλύτερα χρηματικά ποσά. Δεν μπορώ άλλο…». Και πραγματικά. Στα βασανιστήρια που τον υπέβαλλαν, διαβάζουμε, το πιο συνηθισμένο ήταν να του κρατούν το κεφάλι μέσα στο νερό ποταμιού μέχρις ασφυξίας.

Κάνοντας έναν απολογισμό των γεγονότων του σχολικού εκφοβισμού με βάση τις εκθέσεις του ιαπωνικού Υπουργείου Παιδείας, ο Πονς μας υπενθυμίζει πως το 1992 είχαν σημειωθεί 23.000 πράξεις ενδοσχολικής διαμαθητικής αγριότητας με μια μικρή μείωση το 1993 όπου καταγράφονταν 21.500 περιπτώσεις βίας του ιτζιμέ (Ijime いじめ, δηλαδή μπού-λινγκ).

Στο άρθρο της «Μοντ» περιλαμβάνονται και τοποθετήσεις για τα αίτια του φαινομένου που, μάλιστα, σχετίζεται με τη γενικότερη πίεση που ασκείται στον ιαπωνικό μαθητικό πληθυσμό, στο γενικότερο ανταγωνιστικό εκπαιδευτικό πλαίσιο της χώρας. Οπότε το μπούλινγκ μοιάζει με ξέσπασμα από τα παιδιά σε παιδιά με κάπως αποκλίνουσα εμφάνιση και συμπεριφορά (όπως δειλία και απομονωτικότητα). Ταυτόχρονα το άρθρο προβάλλει και την μάλλον αντιπαιδαγωγική στάση των εκπαιδευτικών, οι οποίοι κατηγορούνται πως δεν δείχνουν το απαιτούμενο ενδιαφέρον ώστε να προστατέψουν τα παιδιά που είναι ήδη θύματα ή φαίνεται πως θα πέσουν θύματα του μπούλινγκ.

Posted in Ιαπωνία, Πρεβεζάνοι εκπαιδευτικοί | Tagged , , | Σχολιάστε

Σκότωσαν άλλο ένα παιδί, που γύριζε περπατώντας απ το σχολείο. Ε, και;

Νέα εκτέλεση 16χρονου.Το αυτοκινητοπετρελαϊκό κεφάλαιο (ΑΠΚ) και οι Έλληνες θεσμικοί συνεργάτες του στις δόξες τους.

sostegr

Την Παρασκευή 18 Ιανουαρίου ο 15χρονος Νίκος Ηρ. Δημόπουλος, μαθητής της Α’ Λυκείου, αφού τέλειωσε το σχολείο του στη Θουρία του Δήμου Καλαμάτας, επέστρεφε σπίτι του στην Αίτεια περπατώντας.

Ενώ βάδιζε πάνω στο πεζοδρόμιο λίγο πριν τις 2 το μεσημέρι, ένα αυτοκίνητο που κινούνταν στο απέναντι ρεύμα με κατεύθυνση προς Καλαμάτα, πέρασε την διπλή διαχωριστική, ανατράπηκε και έπεσε πάνω στο μικρό Νίκο τον οποίο και τραυμάτισε θανάσιμα. Ο οδηγός του ΙΧ αμέσως μετά το συμβάν εγκατέλειψε το θύμα του. Λίγο αργότερα εμφανίστηκε ένας 28χρονος Ρομά που ισχυρίστηκε πως ήταν ο οδηγός, γεγονός που αρκετά γρήγορα αποδείχθηκε ψευδές. Ο πραγματικός οδηγός δεν είχε άδεια οδήγησης και  διέφυγε τη σύλληψη στη διάρκεια του 48ωρου που ισχύει το Αυτόφωρο. (Εμφανίστηκε τελικά τελικά έξι ημέρες μετά…)

Φαίνεται πως στην Ελλάδα η μετακίνηση προς και από το σχολείο αποτελεί μια διαδικασία  ιδιαίτερα ριψοκίνδυνη. Τι άλλο άραγε σημαίνει το γεγονός πως:  στις 14…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 932 επιπλέον λέξεις

Posted in Δημόσιος Χώρος | 3 Σχόλια