ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ ΚΑΙ ΣΗΜΑΙΑ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

Με την ευκαιρία της επετείου της Χιροσίμας (6 Αυγούστου 1945) και τη συζήτηση για τη σημαία στη χώρα μας

Με άρθρο πολεμικής, η ημερήσια εφημερίδα Asahi Shimbun πήρε θέση αντίθετη από την εκπεφρασμένη βούληση της κυβέρνησης να επανέλθει ο εθνικός ύμνος και η έπαρση της σημαίας στα ιαπωνικά σχολεία «Όχι στην επιβολή του εθνικού ύμνου και της σημαίας στα παιδιά μας στα σχολεία» ήταν ο τίτλος του άρθρου.  Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε μετά την αυτοκτονία λυκειάρχη στο νομό της Χιροσίμας με αιτία το ζήτημα για έπαρση ή όχι της σημαίας Hinomaru (日の丸, σε hiragana ひのまる) στα σχολεία σε διάφορες σχολικές εκδηλώσεις. Και όπου, υποτίθεται, οι μαθητές/μαθήτριες θα τραγουδούν, τον εθνικό ύμνο Kimigayo (君が代 σε hiragana きみがよ).

Ο εκπαιδευτικός αυτός προϊστάμενος βρέθηκε σε δύσκολη θέση για το αν 1) θα εκτελούσε την υπηρεσιακή εντολή (πριν ακόμα υπάρξει νομοθετική ρύθμιση επαναφοράς ύμνου και σημαίας στα σχολεία ‒άνοιξη 1999) ή 2) θα συμφωνούσε με τους υπόλοιπους ειρηνιστές εκπαιδευτικούς συναδέλφους του που ήταν αντίθετοι στην αναβίωση του εθνικιστικού πνεύματος στη χώρα.

Πρέπει να υπενθυμίσουμε πως, σύμφωνα με το ιαπωνικό Υπουργείο Παιδείας, το 1998, τα 98% των σχολείων σεβάστηκαν την εντολή για έπαρση της σημαίας στα σχολεία και 80% την εντολή να τραγουδούν οι μαθητές και οι μαθήτριες τον  εθνικό ύμνο. Εξαίρεση αποτέλεσε η Χιροσίμα, όπου το ποσοστό υπέρ του ύμνου ήταν μόνο 18,6%. Διαβάζουμε τον ύμνο:

Να ’ναι η ζωή σου χίλιες ζωές
Ζωές χιλιάδες πιο πολλές.
Μέχρι εκεί που το χαλίκι
Βράχος πια που θα γενεί
Στους αφρούς σαν τυλιχτεί…

Αυτό το ποιητικό στιχούργημα ‒που είναι πολύ συμπαθές στους Ιάπωνες‒ ήδη ανθολογημένο από το 10ο αι. και επιλεγμένο ως άσμα προς δόξα του Αυτοκράτορα (1880),  είναι ο εθνικός ύμνος της Ιαπωνίας που από το 1893 επιβλήθηκε και στα σχολεία. Η μελωδία συντέθηκε από τον Γερμανό Franz Eckert (1852 – 1916) και όχι τον «Κάρολο Έκκαρ (1880)», όπως πληροφορεί η Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια (έκδ. 1930).

Όμως μεταπολεμικά, από το 1945, το ζήτημα «Hinomaru – Kimigayo» αποτέλεσε στοιχείο πολιτικής αντιπαράθεσης αφού, μάλιστα, όπως τονίζεται από μερικές πλευρές, ο ύμνος εύχεται τη μακροημέρευση του Αυτοκράτορα και της βασιλείας του. Δηλαδή ξεχνιέται η κοινοβουλευτική λειτουργία, η κυβέρνηση και ο λαός για το συμφέρον του οποίου υπάρχουν αυτοί οι συνταγματικοί θεσμοί. Ωστόσο το ζήτημα ρυθμίστηκε νομοθετικά το 1999 υπέρ της σημαίας και του ύμνου.

Advertisements
Posted in Ιστορία, Ιαπωνία | Tagged , | 3 Σχόλια

Σαν να μην πέρασε μια μέρα. Ο Κώστας Βάρναλης για τα Τροχαία Εγκλήματα.

sostegr

Δυο χρονογραφήματα του 1950.

Από το βιβλίο ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ << ΑΤΤΙΚΑ >> 400 χρονογραφήματα (1939 – 1958) για την Αθήνα και την Αττική , φιλολογική επιμέλεια – κείμενα Νίκος Σαραντάκος ( Εκδόσεις Αρχείο, 2016) διαβάστε δύο χρονογραφήματα για τα τροχαία που έγραψε ο μεγάλος μας ποιητής το 1950. 67 χρόνια μετά διατηρούν την επικαιρότητα και σήμερα. 

Στον απόηχο της 4ης εβδομάδας οδικής ασφάλειας και της ενδιαφέρουσας εκδήλωσης που οργάνωσε ο Πανελλαδικός Σύλλογος ΄΄SOS ΤΡΟΧΑΙΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΄΄ 

Γιώργος Ιατρού.

Ποδάρια και Τροχοί, 27 Μαΐου 1950

Ητανε, λένε οι γεωλόγοι , πρώτα η βασιλεία των δεινοσαύρων. Ακολούθησε η βασιλεία των θηρίων και συνεχίζ’ η βασιλεία του ανθρώπου (δεινόσαυρος και θηρία μαζί), όσο να έρθ’ η βασιλεία της Μύγας, που θα εξαφανίσει απ’ τον πλανήτη μας κάθε ζωή. Δεν πρόβλεψαν όμως οι γεωλόγοι πως πρίν από το βασίλειο της Μύγας θα μεσολαβήσει το βασίλειο των τροχών.

«Πόλεμος πάντων πατήρ» , είπαν…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.209 επιπλέον λέξεις

Posted in Δημόσιος Χώρος | Σχολιάστε

Ο ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΧΩΡΟΣ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙ ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΗ ΠΕΤΡΟΥΛΑ

…μ’ ένα λουλούδι στο χέρι…

Πετρουλ1Έγινε χθες Παρασκευή 21 Ιουλίου 2017 στις 8 το βράδυ στο αθηναϊκό τετράγωνο του πολιτικού εγκλήματος μπροστά στο απέριττο μνημείο του Σωτήρη Πέτρουλα (Οδός Σταδίου και Εδουάρδου Λω) το προγραμματισμένο πολιτικό μνημόσυνο όπου οι φίλοι του Σωτήρη Πέτρουλα, η Εταιρεία Μελέτης της Ιστορίας της Αριστερής Νεολαίας (ΕΜΙΑΝ) και όλοι οι δημοκράτες κλήθηκαν μ’ ένα λουλούδι στο χέρι να τιμήσουν τη μνήμη του.

Πέρασαν 52 χρόνια από όταν, στις 21 Ιουλίου του 1965 οι ένστολοι πραιτοριανοί του ιουλιανού βασιλικού πραξικοπήματος δολοφόνησαν κατά τη διάρκεια μεγάλης μαχητικής πορείας των φοιτητών, των μαθητών και του εργαζόμενου λαού τον πρωτοπόρο νεολαίο φοιτητή-μαχητή του 114 και του 15%, Σωτήρη Πέτρουλα.

Καθώς το μήνυμα της θυσίας του Σωτήρη είναι πάντα ζωντανό και επίκαιρο, αφού αποτελεί μήνυμα αντίστασης σε κάθε πολιτική ή οικονομική εκτροπή και σε κάθε μορφή καταπίεσης, αλλά και ως ανάδειξη του δημόσιου χώρου της πόλης ως χώρου πάλης, παραβρεθήκαμε εκεί και ακούσαμε τον πρόεδρο της ΕΜΙΑΝ καθηγητή Θανάση Καλαφάτη που υπενθύμισε και επικαιροποίησε εκείνα τα γεγονότα.

Τα Ιουλιανά γεγονότα υπήρξαν πράγματι μια κορυφαία στιγμή της πάλης του λαού και της νεολαίας για την υπεράσπιση της συνταγματικής νομιμότητας και την αποτροπή του βιασμού της λαϊκής θέλησης. Η ιστορική σημασία τους είναι πάντα επίκαιρη, καθώς σήμερα, μέσα σε συνθήκες οξύτατης οικονομικής κρίσης, όπου πλήττονται οι κοινοβουλευτικές αρχές και τα ανθρώπινα και δημοκρατικά δικαιώματα του λαού, η ανάδειξη και η παρέμβαση του λαϊκού παράγοντα και της νεολαίας είναι πάντα αναγκαία και είναι το τελευταίο πρόχωμα που θα συγκρατήσει την οικονομία, τον πολιτισμό και τη δημοκρατία από την κατάρρευση.

Posted in πολεογραφικό μουσείο, φοιτητικό κίνημα, Δημόσιος Χώρος, εσωτερική γεωπολική, λαϊκό κίνημα, νεκρολογία | Tagged , , , , , | 2 Σχόλια

ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΑΝΗ

Ύστερος χαιρετισμός στον φίλο και συνεργάτη

Αφιερώνουμε αυτό το δημοσίευμα στη μνήμη του εκλεκτού φίλου και παλιού μας μαθητή Γιώργου Σάνη που μας είχε τιμήσει με τη συμμετοχή του στο ψηφοδέλτιο του Δημόσιου Χώρου. Στην πρεβεζάνικη ηλεκτρονική εφημερίδα PrevezaPosto ο Δημήτρης Λούπας έγραφε στις 17 Φεβρουαρίου 2017 (ημέρα της κηδείας του):

Ο Γιώργος  ήταν από τα παλικάρια της Πρέβεζας που έζησε τη ζωή του όπως ήθελε.
Ασυμβίβαστος, μαχητής και μάγκας με την πραγματική έννοια του όρου.
Δυστυχώς βρέθηκε σε λάθος σημείο με τη μηχανή του, σε λάθος στιγμή. Στην καρμανιόλα των οδών Ζαλόγγου και Μερκούρη.

Στο νοσοκομείο Ιωαννίνων όπου μεταφέρθηκε, η διαπίστωση ότι ήταν εγκεφαλικά νεκρός πάγωσε τους Πρεβεζάνους που γνώριζαν, εκτιμούσαν και αγαπούσαν τον Γιώργο. Όλοι πίστευαν σε κάποιο θαύμα. Το θαύμα όμως δεν έγινε και ο Γιώργος κατέληξε και έφυγε από τη ζωή στα 60 του χρόνια, αφήνοντας πίσω την αγαπημένη του κόρη και τον μικρό του γιο.

Το PrevezaPosto αποχαιρέτησε το Γιώργο και με μια φωτογραφία από το αρχείο του Δημήτρη Λούπα, όπου ο Γιώργος «απαθανατίστηκε σε μια από τις πιο ευχάριστες στιγμές της ζωής του» την οποία επεξεργαστήκαμε και αναδημοσιεύουμε. Αντιγράφουμε αυτό που γράφει το PrevezaPosto «Έτσι γελαστό αξίζει να τον θυμόμαστε.» Και το προσυπογράφουμε. Για το φίλο που έβαψε με το αίμα του το δημόσιο χώρο μας στην Οδό Ζαλόγγου. Ο «Δημόσιος Χώρος Πρέβεζα – Λούρος – Ζάλογγο» κλίνει το γόνυ.

Posted in πολεοδομία, τροχαία εγκλήματα, Δημόσιος Χώρος, Ζάλογγο, αυτοκίνητο, λαϊκό κίνημα, νεκρολογία | Tagged | Σχολιάστε

ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ

Από τους φίλους του Λέανδρου

Οι φίλοι της Όπερας του Νερού και του Ονείρου (και οι φίλοι της Πινακοθήκης Λέανδρος Μ. Σπαρτιώτης) που απόλαυσαν αυτό το έργο και συμμετείχαν στην οργάνωσή του και την κατάσκευή του παρουσιάζοντας το καλλιτεχνικό μέρος πάνω σε αυτό και αποτυπώνοντας με το φωτογραφικό φακό όλη την εξέλιξή του

σκέφτηκαν

να γράψουν τις εντυπώσεις τους για να τιμήσουν τον δημιουργό Λέανδρο.


Έτσι προέκυψε μια χαριτωμένη και τόσο ποιητική έκδοση σε εκτύπωση Παναγιώτη Σπ. Τσόκα και επιμέλεια Σέβης Ι. Κονταξή.
Χορηγός της έκδοσης είναι ο Μπάμπης Τσόκας. Τον συγχαίρουμε.

Παραθέτουμε μερικά αποσπάσματα από την έκδοση (σε παρένθεση τα αρχικά του κάθε δημιουργού, σύμφωνα με τον πίνακα που ακολουθεί).

…Στο σημείο που συναντήθηκαν το γαλάζιο του Αμβρακικού, ή καλοκαιρινή αύρα και ο έναστρος νυχτερινός ουρανός της Πρέβεζας με την έμπνευση, τη φαντασία και την αστείρευτη αγάπη του Λέανδρου Σπαρτιώτη για τούτο τον τόπο, γεννήθηκε η «Όπερα του Νερού και του Ονείρου»… (Χρ.Μπ.)

Άνθρωπος φωτεινός που το βλέμμα του, όταν συναντηθεί με το δικό σου, εκπέμπει γαλήνη και ηρεμία… († Νικ. & Πρ.)

Ο Λέανδρος Σπαρτιώτης εργάστηκε με αυταπάρνηση, ο ίδιος προσωπικά, για να επιβλέπει την κατασκευή της Όπερας του Νερού και του Ονείρου… (Περ.Βασ.)

Λέανδρος Σπαρτιώτης, ένας Δραστήριος δημιουργικός καλλιτέχνης συμπατριώτης μας, πιστός λάτρης της πόλης μας… (Παρ.Καζ.)

Το καλοκαίρι του 2016 η Πρέβεζα βίωσε ένα όνειρο… (Ν.Δ.Καρ.)

Χωρίς εκκεντρικότητες ή αφαιρετικούς συσχετισμούς, το τέχνημά του έχει την αισθητική και την αρμονία μιας βιωμένης ελληνικότητας… (Π.Κ.-Βρ.)

Ένα σπουδαίο έργο λυρικής σκηνής από ανακυκλώσιμα υλικά… (Ε.Α.-Παπ.)

Έμπνευση, δημιουργία, τέχνη, προσφορά… (Σέβ.Κ.)

Γνώριζα ότι η φαντασία και η καλλιτεχνική ανησυχία του δεν έχουν όρια… (Νεκ.Αξ.)

Η όπερα εκεί που δεν την περίμενες… (Δημ. Κατ.)

Δημιούργησε εκ του μηδενός ένα νέο καλλιτεχνικό χώρο… (Ευ.Κυτ.)

…Βγήκαν αυθόρμητα η παρήχηση του ρο κι ένα παιχνιδιάρικο νι για να μας προκαλέσουν… Ναι, η Όπερα θα μπορούσε να είναι μόνο αυτή «Του Νερού και του Ονείρου»… (Αλεξ.Μπ.)

Μια φορά και έναν καιρό… ήταν μια όπερα… Μια όπερα όμορφη, περιποιημένη και στολισμένη… (Θεοδ.Κ.-Τσ.)

Και ξαφνικά αποφασίζει ο κ. Λέανδρος από οικοδόμο να με μετατρέψει σε καλλιτέχνη… (Μιχ.Γκ.)

Νιώθω προσωπικά υπερήφανος που με εμπιστεύτηκε… (Γρ.Χόρ.)

Η ανεύρεση οικονομικών πόρων και η απόκτηση των αναγκαίων αδειών από τις τοπικές αρχές ήταν απλά ένα μέρος των προκλήσεων που είχε να αντιμετωπίσει… (Αλ.Μαν.)

Αισθάνομαι ιδιαίτερα τυχερή που συμμετείχα στη βραδιά των εγκαινίων μαζί με καλλιτέχνες της Εθνικής Λυρικής Σκηνής… (Μαρ.Αλ.)

Τους συγχαίρουμε όλους και αναγράφουμε εδώ τα ονόματά τους ή τους φορείς τους, με τη σειρά που εμφανίζονται στην έκδοση.

Ο Νικοπόλεως και Πρέβέζης Χρυσόστομος
Χρήστος Μπαΐλης
Μπάμπης Τσόκας
Περικλής Βασιλάκης
Παρθενία Καζάκου
Ιωάννης Γιαμάς
Σπύρος Κόκκαλης
Χριστόφορος Σαρδελής
Μιχαήλ Γ. Λουκάς
Νίκος Δ. Καράμπελας
Κώστας  Λογοθέτης
Νίκος Δ. Γιαννούλης
Κώστας Μ. Σταματόπουλος
Ζώνιος Δημήτρης
Παρασκευή Κοψιδά-Βρεττού
Ελευθερία Αγγέλη-Παπαϊωαννίδου
Ακρίβος Κωνσταντίνος
Μάρθα Γ. Παπαδοπούλου
Έλλη Δώνη
Σέβη Κονταξή
Νεκταρία Αξή
Κώστας Καλέτσιος
Μαίρη Τζώρα
Δημήτρης Κατσιπανέλης
Ευάγγελος Κυτίνος
Δημήτρης Λούπας
Ανδριάννα Σολδάτου
Γιώργος Γιάννος
Βασίλης Χ. Γιάπρος
Αλεξία Μπουκουβάλα
Θεοδοσία Κατσικομβόρδου-Τσαούση
Έλλη Παπαροϊδάμη
Βαγγέλης Τσάνης
Μιχάλης Γκίνης
Γρηγόρης Χόρτης
Άρης Κοντογεώργος
Cleopatra Marina
Αποστόλης Σουλιώτης
Αλέξανδρος Μανόπουλος
Αντώνης Μιμερίνης
Ντίνα Μπάγκα & Χρήστος Δ. Κατσής
Θάλεια Παπαγγελή
Θάλεια Βαγγέλη-Σουλιώτη
Σταμάτης Μπέρης – Λυδία Αγγελοπούλου
Λαμπρινή Καρτάλη
Χρήστος Λάζος
Μαρία Αλεξάνδρου
Αγάπη Τριανταφυλλίδου
Μαντώ Βραχλιώτη
Χαρά Γιάννου
Ελεάνα Στράτου
Σπύρος Βαγγελάκης
Γιώργος Νάκης
Σωτήρης Κάτσιος
«Οι Μερακλήδες»
Χορευτικό Πολιτιστικού Συλλόγου Αγίου Θωμά
Πήγασος Λευκάδας
Ορφέας Λευκάδας –  Κωνσταντίνος Τσίντζας
Τίνα Σουίδα & Αλεσσάντρο Αβέλλις

Posted in πρεβεζάνοι καλλιτέχνες, πρεβεζάνοι μουσικοί, πολιτισμός, Δημόσιος Χώρος | Σχολιάστε

ΧΘΕΣ ΒΡΑΔΥ ΣΤΗΝ «ΚΥΑΝΗ ΑΚΤΗ»

Μετά μισό αιώνα…


Xθές Σάββατο στις 8/7/2017 συγκεντρώθηκαν οι άλλοτε μαθητές/μαθήτριες και απόφοιτοι/απόφοιτες του μοναδικού τότε Λυκείου, του σχολικού έτους 1966-67 και έκαναν την τιμή και στους καθηγητές εκείνης της εποχής να τους προσκαλέσουν.

Από το λύκειο βρισκόμουν μόνο εγώ ως καθηγητής τους, αλλά από τις προηγούμενες χρονιές και τάξεις (του ενιαίου μέχρι τότε εξαετούς γυμνασίου) παραβρέθηκαν και άλλοι καθηγητές της σειράς αυτής: Σπύρος Τσαγκαρόπουλος, Μιχάλης Αυδίκος και Ντίνα Αντωνιάδου.

Η συνάντηση με συνεστίαση και προβολές από τις δουλειές του Γιάννη Νικολαϊδη και από ιδιωτικά αρχεία φωτογραφιών, με επιμέλεια του Ευριπίδη Αφεντουλίδη, έγινε στην ΚΥΑΝΗ ΑΚΤΗ και οργανώθηκε κατά κύριο λόγο από το Γιάννη Δράκο.

Πολλοί και πολλές δεν είχε τύχει να διασταυρώσουν τους δρόμους τους από εκείνη την εποχή και συναντήθηκαν μετά από πενήντα χρόνια. Ήταν συγκινητικό να βρεθούν εκεί μαζί. Εξάλλου, όπως τα φέρνει η ζωή, στον μισό αυτό αιώνα που πέρασε, μερικά άτομα δεν θα μπορούσαν να βρίσκονται πια μαζί μας. Τόσο από τους δασκάλους και, δυστυχώς, και από τους μαθητές.

Η φωτογραφία της ανάρτησης (κλικάρετε πάνω στη εικόνα για μεγέθυνση) είναι από την επίσκεψη που είχαμε κάνει στο πλαίσιο του μαθήματος της Οργανικής Χημείας με την τάξη αυτή, το Δεκέμβριο του 1966 στο πρεβεζάνικο Εργοστάσιο Σαπωνοποιίας Μανόπουλου στον Άγιο Σπύρίδωνα. Σε αυτή εικονίζονται (σύμφωνα με άλλο αρχείο μου):

Αλεξάνδρου Παύλος
Αρταβάνη Ευφροσύνη
Αφεντουλίδης Ευριπίδης
Βελέντζας Σπύρος
Βραχνούλα Αγνή
Γάτσιος Δημήτριος
Γερασίμου Γεώργιος
Γιαννακάκης Ιωάννης
Γκιουσά Αικατερίνη
Δημολίτσα Κατίνα
Δράκος Ιωάννης
Ευμορφόπουλος Δημήτριος
Ζήκος Γεώργιος
Θεοχάρη Ζωή
Καζούκας Γιώργος
Καλόγηρος Χαράλαμπος
Καλόγηρος Χριστόφορος
Κατσαντώνη Ηρώ
Κατωπόδη Ελισάβετ
Κέκκου Ευαγγελία
Κίκερη Μαργαρίτα
Κιτσαρά Κλαίρη
Κόκκινος Χαράλαμπος
Κόλιαδήμα Κονσουέλα
Κολιοφώτης Χαράλαμπος
Κουρουτσίδης Απόστολος
Κρεμμύδας Ιωάννης
Κυριάκης Παναγιώτης
Λιάσκος Δημήτριος
Μαφρέδας Στυλιανός;
Μελάς Ιωάννης
Μουράτογλου Κυριακή
Μπαΐλης Ευθύμιος
Μπάκας Σταύρος
Μπενετάτος Σπυρίδων
Μπίντος Δημήτριος
Νάτσος Θωμάς
Νούσια Μαίρη
Ντούσκας Γεώργιος
Οικονόμου Χρήστος
Παναγιώτου Σπυρίδων
Παπαγεωργίου Ευάγγελος
Παπαδοπούλου Μαρία
Παππα Ευσταθία
Παρασκευά Καλλιόπη
Πάσχος Απόστολος
Ράπτης Γεώργιος
Ράπτης Ιωάννης
Ρίζος Νικόλαος
Ρούγκας Αλέξανδρος
Ρούσσος Χρήστος
Ρώσσου Λαμπρινή
Σκαμνά Πετρούλα
Σολδάτου Μαρία
Σοροντίλα Κωνσταντίνα
Σταύρακας Απόστολος
Στρακαντούνα Ζωή
Σιγκούνας Χρήστος
Σφονδύλης Κωνσταντίνος
Τασούλας Κωνσταντίνος
Τρουμπούκης Σπύρος
Τσεντσερής Ιωάννης
Τσόκα Σύλβια
Φαρμάκης Κωνσταντίνος
Φατούρος Τηλέμαχος
Φιφή Αγγελική
Φλυτούρης Ευθύμιος
Χήτου Χρυσάνθη

Posted in σχολεία της Πρέβεζας, Πρεβεζάνοι εκπαιδευτικοί, εκπαίδευση | Tagged , , , | 1 σχόλιο

ΒΕΝΙΖΕΛΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΡΕΒΕΖΑ

…και συνέχιση της γαλλικής κατοχής με τους Σενεγαλέζους

Αναδημοσιεύουμε από το Ημερολόγιο του Ι.Μ. Ρέντζου τα γεγονότα κατά τον Ιούνιο και τις αρχές του Ιουλίου του 1917.
15 Ιουνίου 1917 Ημέρα Πέμπτη
Σήμερον ήλθεν επίσημος ειδοποίησις ότι ο κ. Βενιζέλος, κληθείς εις τα Ανάκτορα, επιφορτίσθη να σχηματίση κυβέρνησιν.

  1. Πρόεδρος του Υπουργικού συμβουλίου και Υπουργός Στρατιωτικών Ελευθέριος Βενιζέλος,
  2. Νικ. Πολίτης, Υπουργός Εξωτερικών
  3. Ιωάννης Τσιριμώκος, Υπουργός Δικαιοσύνης
  4. Εμμανουήλ Ρέπουλης, Υπουργός Εσωτερικών
  5. Μιλτιάδης Νεγρεπόντης, Υπουργός Οικονομικών
  6. Δημήτριος Δίγκας, Υπουργός Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως
  7. Κωνσταντίνος Σπυρίδης, Υπουργός Εθνικής Οικονομίας
  8. Αλέξανδρος Παπαναστασίου, Υπουργός Συγκοινωνίας
  9. Λεωνίδας Εμπειρίκος, Υπουργός Επισιτισμού και Αυταρκείας
  10. Παύλος Κουντουριώτης, Υπουργός Ναυτικών
  11. Ανδρέας Μιχαλακόπουλος, Υπουργός Δημοσίων Κτημάτων και Γεωργίας
  12. Σπυρίδων Σίμος, Υπουργός Περιθάλψεως και Εγκαταστάσεως Προσφύγων

16 Ιουνίου 1917 Ημέρα Παρασκευή
Δια του ατμοπλοίου «Ύδρα»[1] αναχώρησεν ο υιός μου Χρήστος διά τας Αθήνας. Σήμερον η πόλις μας πανηγυρίζει την ένωσιν του κράτους και εν τω Ιερώ Ναώ του Αγίου Χαραλάμπους εγένετο δοξολογία. Ομίλησεν ο Μητροπολίτης κ. Ιωακείμ εξυμνών τον τρισένδοξον Βενιζέλον υπερυψώσας αυτόν μέχρι τρίτου ουρανού και καθυβρίζων τον Βασιλέα Κωνσταντίνον. Ελησμόνησεν ο Σεβασμιώτατος ότι αυτός πρώτος έρριψεν τον λίθον του αναθέματος κατά του Βενιζέλου.
Μετά το πέρας της δοξολογίας, και, προηγουμένων γαλλικών και ελληνικών σημαιών, μετέβησαν εις το Διοικητήριον όπου ομίλησεν εις τα πλήθη ο εκ Κρήτης καταγόμενος δικηγόρος Κιαγιάς Γεώργιος και κατόπιν διελύθησαν τα πλήθη.
20 Ιουνίου 1917 Ημέρα Τρίτη
Δια τελεγραφήματος διορίσθη δήμαρχος Πρεβέζης ο Παναγιώτης Καρυτσινός.
22 Ιουνίου 1917
Το συμβούλιον του βενιζελικού κόμματος, συνελθόν εν τη αιθούση του Δημαρχείου επελήφθη του ζητήματος περί εκλογής συμβούλων και έκλεξαν τα εξής άτομα:
Δημ. Μουστάκης
Βασ. Γκιουλμπαμπάς
Θεοχ. Μακρής
Χαρ. Καστάνης
Νικ. Λάζαρος
Λέων Μάτζας
Κων. Κυριαζής
Διον. Λιαννός
Στ. Παπαγεωργίου
Σπυρ. Τζούτζουρας
Ι. Κακαμπίνης
Γεώρ. Τζούρος.
Άπαντες βενιζελικοί και τοιουτοτρόπως λοιπόν ο κ. Δήμαρχος θα έχη συμβούλιον της εμπιστοσύνης του και άνευ αντιπολιτεύσεως.

ΜΗΝ Ιούλιος 1917 

1η Ιουλίου 1917 Ημέρα Σάββατο
Ως γνωστόν εν τη πόλει μας εδρεύει λόχος Γαλλικού Στρατού από Σενεγαλέζους μαύρους και σήμερον[2] εορτάζουν την ανάμνησιν της Γαλλικής Επαναστάσεως. Η πόλις της Πρεβέζης ευγνωμονούσα την Γαλλίαν συνεορτάζει μετ΄ αυτών.
Τη πρωτοβουλία του Δημάρχου κυρ. Παν. Καρυτσινού και επιτροπής, η πόλις, σημαιοστολισμένη με σμύρτα και σημαίας Γαλλικάς και Ελληνικάς, πανηγυρίζει την άλωσιν του φρουρίου της.
Εις τας 8 π.μ. εγένετο δεξίωσις εν τη Πλατεία Ομονοίας.[3]
Εις τας 2 μ.μ. εγένοντο αγώνες εν τη Πλατεία του Διοικητηρίου, όπου έλαβον μέρος οι στρατιώται της ενταύθα Γαλλικής Φρουράς, αποτελουμένης από Σενεγαλέζους (μαύρους).
Το εσπέρας εγένοντο λαμπαδηφορίες, οπού παρακολούθησαν οι στρατιώται της Γαλλικής Φρουράς και ο Ελληνικός Στρατός, ευάριθμοι πολίτες,[4] ο Αρχιδιάκονος της Μητροπόλεως και οι μαθητές των σχολείων.
Κατόπιν εκάθησαν […2] ο Νομαρχεύων κ. Τζε[λ]άλης, ο Μητροπολίτης, αι στρατιωτικαί και πολιτικαί Αρχαί, ο Δήμαρχος και τα μέλη της Οργανωτικής Επιτροπής
Γ. Κιαγιάς εκ Κρήτης,
Β. Γκιουλμπαμπάς εκ Κωνσταντινουπόλεως,
Δ. Μουστάκης, Πρεβεζαίος,
Χρ. Κοντός,[5]
Χαρ. Καστάνης,
Γερ. Περδίκης και τινές άλλοι.
Προπόσεις εγένοντο διάφοροι, υπερείχεν δε η πρόποσις του Μητροπολίτου.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[1]        Το ατμόπλοιο «Ύδρα» είχε ναυπηγηθεί στη Βενετία το 1899 και έγινε γνωστό όταν το βράδυ της 1ης Αυγούστου 1937 εμβόλισε και βύθισε σε 3 λεπτά το μόλις 20 τόνων πετρελαιοκίνητο «Ανάστασις», με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους 24 επιβάτες. Τη μνήμη των θυμάτων του πολύνεκρου ναυάγιου βεβήλωσε η  δικτατορία της 4ης  Αυγούστου αφού, με αφορμή τη συμπλήρωση ενός έτους από την επιβολή της (4/8/1936), οργανώθηκαν σχετικές εορτές την ώρα που ο Πειραιάς αλλά και η υπόλοιπη Ελλάδα θρηνούσαν τους αδικοχαμένους νεκρούς του ναυαγίου. Πάντως η πολύνεκρη τραγωδία έγινε τραγούδι με τίτλο: «Οι αδικοπνιγμένοι» σε στίχους, μουσική και εκτέλεση του Κ. Ρούκουνα, ενώ ο δίσκος που βγήκε αποσύρθηκε από τη δικτατορία. Το τέλος του πλοίου «Ύδρα» ήρθε όταν το εντόπισαν γερμανικά αεροσκάφη και το βύθισαν τον Απρίλη του 1941 στη θέση Βούρκος των Μεγάρων, όπου και παρέμεινε βυθισμένο κατά την υπόλοιπη κατοχή ενώ το 1949 ο Οργανισμός Ανέλκυσης Ναυαγίων το πούλησε ως μέταλλο.

[2]        Πρόκειται για τη «14η Ιουλίου», που είναι η εθνική γιορτή της Γαλλίας, με αναφορά στην πτώση της Βαστίλλης (1789). Η 1η Ιουλίου με το «παλιό» ελληνικό ιουλιανό ημερολόγιο γίνεται: 1 + 13 = 14η Ιουλίου με το «νέο», δηλαδή το γρηγοριανό ημερολόγιο, που ίσχυε στη Γαλλία. Βλ. και εγγραφή 1ης Ιουλίου 1919.

[3]        Δεν είναι φανερό αν γίνεται αναφορά σε πρεβεζάνικη πλατεία. Ίσως παραπέμπει ειρωνικά στην «Πλατεία Ομονοίας» της Αθήνας ή την ομώνυμη παρισινή πλατεία.

[4]        Προφανώς χρησιμοποιείται με την έννοια «πολυάριθμοι».

[5]        Επισημαίνουμε εδώ την παρουσία και συμμετοχή του εκπαιδευτικού και κατόπιν γυμνασιάρχη Χρίστου Κοντού.

Posted in Ημερολόγιο Ι.Μ. Ρέντζου, εσωτερική γεωπολική | Σχολιάστε