Λογοκλοπή στις Πανελλήνιες εξετάσεις;

Πολύ χρήσιμη ανάρτηση. Διαβάστε.

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Παρόλο που έχει περάσει η εποχή που τα παιδιά μου έδιναν πανελλήνιες εξετάσεις (η εποχή που έδινα εγώ χάνεται στην αχλύ της προϊστορίας) το ενδιαφέρον μου γι’ αυτόν τον θεσμό έχει εύλογα ατονήσει, αλλά δεν έχει χαθεί εντελώς -ας πούμε ότι τώρα είμαι απλός παρατηρητής, από τις κερκίδες.

Προχτές ξεκίνησαν οι φετινές εξετάσεις, πιο αργά από άλλες χρονιές εξαιτίας της πανδημίας. Και με το καλημέρα, στο μάθημα της Γλώσσας για τους υποψηφίους που έδιναν «με το παλαιό σύστημα», δόθηκε στους υποψηφίους ένα κείμενο που παρουσιάζει ποικίλα προβλήματα, που θα τα εξετάσουμε στο σημερινό μας άρθρο.

Το θέμα μπορείτε να το δείτε εδώ, όπως δόθηκε στους υποψηφίους. Όπως δηλώνεται, πρόκειται για διασκευή ενός άρθρου του συγγραφέα Αλέξη Σταμάτη, που δημοσιεύτηκε αρχικά στο Βήμα στις 9.2.2020, με τίτλο «Ανάγνωση: η προσωπική τέχνη». Φυσικά, το κείμενο που δόθηκε στους υποψηφίους έχει συντομευτεί -ίσως να έχουν γίνει και κάποιες μικροαλλαγές.

Καλό θέμα…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.872 επιπλέον λέξεις

Posted in Δημόσιος Χώρος | 2 Σχόλια

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗ ΔΗΜΗΤΡΑ

“Απώλεια για την Αριστερά στην Ήπειρο ο θάνατος της Δήμητρας Καστάνη”

Συνυπογράφουμε με θλίψη την παρακάτω ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ Ιωαννίνων για την απώλεια της αγαπημένης φίλης, άλλοτε μαθήτριάς μας και αυτοδιοικητικής συνεργάτιδας Δήμητρας. 

«Έφυγε από κοντά μας η συντρόφισσα Δήμητρα Καστάνη, την Κυριακή 31 Μάη 2020.

Η Δήμητρα Καστάνη, που τα τελευταία χρόνια ζούσε στην Πρέβεζα, υπήρξε ένας άνθρωπος της μάχης και της προσφοράς σε όλη της τη ζωή. Υπηρέτησε με πάθος το ΕΣΥ, δουλεύοντας στις ΜΕΘ του Ιπποκράτειου και στη συνέχεια του ΠΓΝΙ ως φυσικοθεραπεύτρια.

Στην Αριστερά, όπου εντάχθηκε από το 1974, στην ΚΝΕ και το ΚΚΕ και στη συνέχεια στον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ και τον ΣΥΡΙΖΑ έδωσε τον καλύτερό της εαυτό. Υπήρξε από το 2007 υποψήφια βουλευτής του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ και στη συνέχεια του ΣΥΡΙΖΑ στο Ν. Ιωαννίνων μέχρι το 2012 και στο Ν. Πρέβεζας μετέπειτα.

Υπήρξε για ένα μεγάλο διάστημα διοικήτρια του camp προσφύγων στη Φιλιππιάδα, προσφέροντας εξαιρετικό έργο σε πρόσφυγες και μετανάστες. Η συντρόφισσα Δήμητρα ξεχώριζε για την συντροφικότητα και την ανιδιοτέλειά της. Ήταν ένας άνθρωπος με πολιτική οξύτητα και αποφασιστικότητα. Ήταν ένας άνθρωπος της αλληλεγγύης στην πράξη.

Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ τις απίστευτες ιστορίες από τα παιδικά της χρόνια μέχρι σήμερα, καθώς έζησε απολύτως βιωματικά την πολυτάραχη ιστορία της Αριστεράς στον τόπο μας με την οικογένειά της και τον πατέρα της αγωνιστή της Αριστεράς, Αποστόλη Καστάνη. Πολύ ενεργή στα κοινωνικά δίκτυα, ήταν πάντα αληθινή, έξυπνη, στοχευμένη και με αξέχαστο χιούμορ.

Δήμητρα, αφήνεις βαθιά το αποτύπωμά σου στην Αριστερά και στις ζωές μας.

Στην οικογένειά σου,

Στον Τάκη Νικολόπουλο και στα παιδιά σου, Μαρία και Αποστόλη, τα βαθιά μας συντροφικά συλλυπητήρια.»

Posted in Δημόσιος Χώρος, λαϊκό κίνημα, νεκρολογία | Tagged , | Σχολιάστε

Όνειρο ήταν… Το Ι.Χ θα μας σώσει τελικά (και) από τον COVID-19.

Να δούμε και αυτή την πλευρά…

sostegr

Οι κυβερνητικές ανακοινώσεις για την σταδιακή άρση των περιοριστικών μέτρων που είχαν ληφθεί για τον περιορισμό της διασποράς του COVID-19 στο ζήτημα των μετακινήσεων  δυστυχώς όχι μόνο διέψευσαν τις προσδοκίες αυτών που περίμεναν πως κάποια διδάγματα θα είχαν βγει πάνω σ αυτό το ζήτημα (ενδεικτικά οι προσδοκίες για την ενίσχυση της ποδηλασίας από μερίδα κυβερνητικών στελεχών και  πανεπιστημιακών ιθυνόντων ΕΔΩ), αλλά κινούνται αντίθετα προς τις συστάσεις του Π.Ο.Υγείας, όσο και σ αυτά που υλοποιούν οι περισσότερες αναπτυγμένες χώρες.

Με την εξαγγελία μέτρων που θα σημάνουν την επάνοδο στην εργασία τους στις 4 Μαίου μόλις του 1/10 των εργαζομένων που τελούν  σε αναστολή, εξαγγέλθηκε: “Σύσταση για χρήση ΙΧ, αναστολή δακτυλίου για τις μετακινήσεις πληθυσμού στην Αθήνα και ελεύθερο πάρκινγκ στα μητροπολιτικά κέντρα με στόχο την αποσυμφόρηση των ΜΜΜ κατά το πρώτο κρίσιμο δίμηνο”.

Στη χώρα που μέχρι χθες δυσκολευόσουν να βρεις μάσκες, που μέχρι σήμερα είναι δύσκολο να…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.021 επιπλέον λέξεις

Posted in Δημόσιος Χώρος | Σχολιάστε

ΙΣΑΛΩΝΩ, ΥΦΑΛΩΝΩ ΚΑΙ ΙΣΟΠΕΔΩΝΩ

Μπορούμε να ισοπεδώσουμε νησίδα;

Πριν σχεδόν δύο χρόνια (19 Δεκεμβρίου 2018) είχαμε ακούσει τον τότε Αρχηγό ΓΕΕΘΑ ναύαρχο Ευάγγελο Αποστολάκη να προβαίνει στην εξής δήλωση εθνικής εδαφικής κυριαρχίας για τη χώρα μας και σε σχέση με τη γείτονα χώρα Τουρκία: «Εάν οι Τούρκοι ανέβουν σε βραχονησίδα, θα την ισοπεδώσουμε». Τη φράση αυτή την είχε χρησιμοποιήσει ο τότε ναύαρχος Αποστολάκης σε συνάντηση με τους εκπροσώπους του Τύπου, απαντώντας σε ερώτημα σχετικά με την προκλητικότητα του τούρκικού κράτους, προβάλλοντας σωστά το εντυπωσιακό αλλά έσχατο σημείο στο οποίο μπορεί να φτάσει η ελληνική πλευρά σε θέματα εθνικής αξιοπρέπειας και άμυνας.

Το ζήτημα ως ιδιαίτερη ή πρωτάκουστη κατάσταση αφανισμού ή εξαφάνισης νησιού είναι σχετικό με την τότε ιαπωνική και διεθνή γεωπολιτική επικαιρότητα (2 Νοεμβρίου 2018) αφού γνωρίζουμε πως ένα ιαπωνικό νησί εξαφανίστηκε, χωρίς κανείς να το παρατηρήσει. Πρόκειται για το Εσάμπε Χανακίτα Κοτζίμα (Esanbe Hanakita Kojima, エサンベ鼻北小島 , «Εσάμπε μυτοβόρειο μικρονήσι») που πιστεύεται ότι έχει διαβρωθεί από τον άνεμο και τον παρασυρόμενο πάγο. Το εξαφανισμένο αυτό νησί «βρίσκεται» (ή βρισκόταν) στα ανατολικά των λεγομένων Βόρειων Ιαπωνικών Εδαφών, για τα οποία γνωρίζουμε ότι αποτελούν αντικείμενο διαμάχης μεταξύ Ιαπωνίας και Ρωσίας. Ας υπογραμμίσουμε εδώ πως η Ιαπωνία θα μπορούσε ‒μετά την εξαφάνιση‒ να δει την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) της να συρρικνώνονται κατά μισό χιλιόμετρο, αφού ένα μικρό τμήμα του εδάφους της «εξαφανίστηκε». Το νησί ήταν ακατοίκητο και το γεγονός της εξαφάνισης θα είχε υποπέσει στην αντίληψη των κατοίκων του Σαραφούτσου (Sarufutsu), που είναι χωριό στο βόρειο άκρο του βορειότατου μεγάλου νησιού Χοκάιντο, 500 μέτρα μακριά.

Από γλωσσική ή ορολογική πλευρά στα ελληνικά, το ζήτημα είναι εάν ένας χερσαίος-θαλάσσιος σχηματισμός, όπως χαρακτηριστικά ένα νησί, που παύει να υφίσταται ως ορατό στοιχείο, «ισοπεδώνεται». Αν, δηλαδή «κατεδαφίζεται». Ή εάν, σε αναφορά με το θαλάσσιο υγρό στοιχείο που το περιβάλλει, αφού παύσει πλέον να εξέχει από την επιφάνεια της θάλασσας και την ίσαλη γραμμή, αυτό το στοιχείο οριακά ισαλώνεται ή, μάλιστα, υφαλώνεται. Να πούμε ότι την ίσαλη ή ίσαλο γραμμή, χρησιμοποιούμε στη ναυτιλία για τη γραμμή της θάλασσας γύρω στο πλοίο και το ρήμα υφαλώνεται το εισάγουμε εδώ δεδομένου ότι με την ‒καταχρηστικά λέμε‒ «ισοπέδωση»/«κατεδάφιση» το νησί καθίσταται ύφαλος.

Όπως είναι γνωστό, οι λέξεις ίσαλος και ύφαλος περιέχουν τη λέξη/σημασία αλς = θάλασσα. Παρατηρούμε μάλιστα ότι η σημασία της ταυτίζεται μάλλον με την υδάτινη φαινόμενη επιφάνεια παρά με τον συνολικό θαλάσσιο όγκο, οπότε ο όρος «υποθαλάσσιος» εννοεί, απλά, «κάτω από την επιφάνεια». Σε σύντομη λεξικογραφική έρευνα που κάναμε, λέξεις τέτοιες όπως ισάλωση, υφάλωση, ισαλώνω, ισαλώνομαι, υφαλώνω και υφαλώνομαι παρατηρήσαμε ότι δεν συμπεριλαμβάνονται στα λεξικά. Επίσης, στη συνεργασία με σημαντική γλωσσική ομάδα στο Facebook όπου είχαμε ανεβάσει το ζήτημα δεν υπήρξε γόνιμη ανταπόκριση από άλλα μέλη.

Εκτιμούμε πως για ζητήματα που σχετίζονται με τη γεωπολιτική, γεωλογική και ωκεανογραφική ορολογία (που ίσως δεν έχουν εκλαϊκευθεί και για τα οποία δεν έχουμε κάποια άμεση πρόσβαση) οι όροι που αναφέρουμε πρέπει να έχουν εννοιολογικό / σημασιολογικό ενδιαφέρον. Ισάλωση και υφάλωση προβλέπονται επίσης ως κίνδυνοι λόγω και της τήξεως των πάγων στο πλαίσιο της κλιματικής αλλαγής. Παραθαλάσσιοι οικισμοί (πόλεις) με μικρό υψόμετρο αναμένεται να ισαλωθούν ή να υφαλωθούν. Άλλωστε τίθεται γενικότερα και το εννοιολογικό ζήτημα π.χ. της «βουλιαγμένης» πόλης που, βέβαια, καθώς δεν ήταν ποτέ επιπλέουσα σαν λέμβος, υφαλώθηκε.

 

 

Posted in Ιαπωνία, γεωγραφία, γλωσσολογία, γλώσσα, εκπαίδευση | Tagged , , , , , , , | 4 Σχόλια

ON LINE DEGREES

ALL TYPES OF ONLINE MSW DEGREES

Review the top CSWE accredited MSW programs online, including different types of social work degrees (1 year MSW programs, MSW programs with no GRE requirements, and Advanced Standing MSW programs, among others). View all MSW program types here. The Online MSW Degrees.org guide is SOLELY dedicated to MSW programs that are at least offered partially online, and many are offered 100% online.

ONLINE MSW DEGREES

MSW programs were developed in an effort to help students gain knowledge of the social environment and the people within. There are many fields that focus on individuals directly or improvement of society, but this is the only field that blends both entities. The advancement of man and the environment relies on the utilization of public services, advocacy, and support. This is exactly with MSW programs help to promote within their students.

The Proliferation of the Online MSW

In response to the high popularity of these degree programs, universities across the country are offering MSW programs online, in addition to the traditional on-campus format. Colleges are also offering unique MSW programs that help more students enter an accredited program, including: MSW programs with no GRE requirements, Online programs are becoming a powerhouse for students seeking this degree program, due to the flexible nature of instruction and time-frames. The Council on Social Work Education (CSWE, cswe.org) currently accredits 69 online MSW programs in the U.S., and is continuing to accept applications from accreditation from universities seeking accreditation.

ADPrograms That May Be Currently Accepting Applicants

Fordham University – Online MSW

Top-ranked school of social work prepares students for relevant, integrated practice with all populations.

University of Denver – Online MSW

The University of Denver’s online Master of Social Work | GRE scores are not required to apply.

Regis College – Online MSW

Traditional Track and Advanced Standing Track available. No GRE required.

Case Western Reserve University – Online Master of Science in Social Administration

Online Master of Science in Social Administration. No GRE required. CSWE-accredited.

Why Consider Working in Social Work?

The world that you live in contains many different professional areas for people that love helping others. One field that is popular for students with altruistic ideations is Social Work. This incredible field plays a role in the betterment of society from an inside perspective. In order to increase the quality of life for people within a community or neighborhood, Social Work professionals must be able to increase the positive interactions between people and their environment.

One of the most applied for MSW programs focuses on Child and Family Social Work. This field currently employs 298,840 professionals all over the country (BLS). Other specialty fields such as Mental Health Social Work and Healthcare Social Workers are also among some of the top employers for professionals in this field.

As mentioned, Online MSW programs are becoming an excellent option for current social workers, or those looking to advance to an LCSW, due to the flexibility of online degrees.

Posted in Δημόσιος Χώρος | Tagged | Σχολιάστε

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΘΑΝΑΣΙΑ ΣΤΗΝ ΕΥΘΑΝΑΤΩΣΗ;

Το παιχνίδι δεν κρίνεται στις διαφορετικές σημασίες που προσφέρουν οι καταλήξεις…

Τον τελευταίο καιρό μιλάμε, δυστυχώς, για την ευθανασία ως αναγκαστική διαδικασία επειδή εκδηλώνεται αδυναμία για περαιτέρω περίθαλψη πασχόντων από την Covid-19 και για αποκατάσταση της υγείας τους. Αυτά φέρνουν στο νου και την εναλλακτική (;) λέξη «ευθανάτωση», που ακούμε τα τελευταία χρόνια, καθώς και το ρήμα «ευθανατώνω» ιδιαίτερα στην μεσοπαθητική εκδοχή του «ευθανατωθώ». Μπορεί να αναρωτηθεί κανείς εάν πρόκειται για νεολογισμούς και αν υπάρχουν γραμματικές αντιρρήσεις ως προς το σχηματισμό τους. Μήπως, για παράδειγμα, θα έπρεπε να είναι, π.χ., «ευθανατίζω» όπως «απαθανατίζω». Εκφράζουν άραγε αυτές οι νέες (;) λέξεις, γλωσσική – επικοινωνιακή ανάγκη, στο πλαίσιο του συγκεκριμένου ζητήματος; Θέτουν, ως πρόταση, ζήτημα αναζήτησης κάποιας μεγαλύτερης ακριβολογίας ή, μήπως, αποτελούν κάποια εκζήτηση καλλιέπειας και ταχτοποίηση συγκάλυψης του όλου ζητήματος της ευθανασίας;

Antoine-Jean Gros Ο Βοναπάρτης επισκέπτεται τους αρρώστους στη Γιάφα

Σε συζήτηση που κάναμε σε ομάδα του facebook (από όπου μεταφέρουμε και τα υπόλοιπα κύρια στοιχεία αυτής της ανάρτησης), μια συνομιλήτρια μας λέει:  Πρόκειται για περίπλοκο φιλοσοφικο-κοινωνικό θέμα αφού δεν είναι πάντοτε ομοιόμορφος ο τρόπος παρέμβασης… (Ότ)αν καθιερωθεί στην Ελλάδα, υποθέτω ότι θα υπάρξει ένας άλλος όρος, είτε περιγραφικός για το ποιο μέσο θα χρησιμοποιείται ανά περίπτωση, είτε θα επιλεγεί άλλος όρος σε νομική και ηθική βάση. Αυτός, όχι μόνο δεν θα είναι αρνητικά φορτισμένος, όπως είναι ως τώρα η ευθανασία, αλλά θα το εκφράζει, κάπως, σαν επιλογή του ατόμου / πολίτη, πράγμα εξάλλου που είναι πιο ακριβές από [τον όρο] ευθανασία που υφίσταται ένας άνθρωπος [σαν ] ένα ζώο. Συνεπώς νομίζω, είτε το ευθανασία είτε το ευθανάτωση δεν είναι το πραγματικό ζητούμενο, γιατί είναι αναντίστοιχα προς την (μελλοντική;) ελληνική πραγματικότητα. Το παιχνίδι δεν κρίνεται στις διαφορετικές σημασίες που προσφέρουν οι δυο υπό συζήτηση καταλήξεις. Ποιος θα διαφωνούσε με την ουσία αυτής της τοποθέτησης;  

Ας πούμε, βέβαια, ότι η σχετική, ως προς τη δομή, λέξη «ευθανατόω», όπως το καταγράφει το λεξικό του Δημητράκου, σε αρχαϊκή χρήση ως αμετάβατο ρήμα, είχε τη σημασία «αποθνήσκω καλόν και ένδοξον θάνατον». Και βέβαια μπορεί να αναρωτηθεί κανείς, αν επιτρέπεται / δικαιούμαστε να μετατρέψουμε αυτό το ρήμα σε μεταβατικό, με αντικείμενο «ευθανατώνω κάποιον». Ή εάν υπάρχει μια ενδιάθετη τάση σε Έλληνες ομιλητές να κάνουν (πιο) συγκεκριμένη την έννοια «ευθανασία» βάζοντας υποκείμενο, ρήμα και αντικείμενο, σε φανερή σύνταξη («ποιος κάνει τι, σε ποιον»). Άλλωστε η λέξη αυτή συντάσσεται συνήθως ‒κάπως πρόχειρα [;]‒ με το τόσο ελλιπές ρήμα «κάνω» που  γίνεται κατανοητό μόνο από τα συμφραζόμενα. Τι σημαίνει, για παράδειγμα «ο Γιώργος έκανε μάθημα» ή, με καλύτερο ρήμα, στην περίπτωσή μας, «θα τα υποβάλ*ουν σε ευθανασία»; (Η προφορά, με ένα ή δύο λ,  είναι ίδια όταν εννοούμε μία φορά ή κάθε φορά, οπότε υπάρχει ασάφεια).

Απάντηση στα προηγούμενα μπορούν(;) να μας δώσουν, σε βαθύτερη έρευνα, μετά το λεξικό Δημητράκου, τα νεότερα λεξικά. Έχουν λεξικογραφηθεί οι εναλλακτικές νεολογικές προτάσεις  «ευθανατώνω», «ευθανατώνομαι» και «ευθανάτωση»; Διαπιστώσαμε πως τα γνωστά έργα Λεξικό της κοινής νεοελληνικής (του Ινστιτούτου Νεοελληνικών Σπουδών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης), Λεξικό της νέας ελληνικής γλώσσας (Μπαμπινιώτη), Χρηστικό λεξικό της νεοελληνικής γλώσσας (Ακαδημίας Αθηνών) καθώς και ο Εθνικός Θησαυρός Ελληνικής Γλώσσας (ΕΘΕΓ, με 47.000.000 λέξεις) δεν περιλαμβάνουν τις λέξεις αυτές.

Ωστόσο, μια αναζήτηση στο Google (που έχει την πλεονέκτημα του «ακηδεμόνευτου» κατά την επιλογή των λημμάτων) μας οδηγεί στο συμπέρασμα πως οι λέξεις αυτές, χωρίς να έχουν διαδοθεί πολύ, έχουν σε πολλά περιβάλλοντα κάποια χρήση. Δηλαδή, ενδέχεται να δίνουν κάποιες δυνατότητες ακριβέστερης και εκφραστικότερης διατύπωσης νοημάτων σε ομιλητές της γλώσσας μας, γι’ αυτό και χρησιμοποιούνται  Ο Δήμος Κοζάνης χρησιμοποιεί την ευθανάτωση σε κείμενο σχετικό με το έλεγχο του δημόσιου χώρου (αδέσποτα), η  Επιτροπή Ιπποδρομιών, επίσης, τη χρησιμοποιεί σχετικά με την κτηνιατρική παρακολούθηση των ίππων και, τέλος, σε φροντιστηριακή προετοιμασία εισάγεται η λέξη αυτή υποδειγματικά ως χρηστικό λεκτικό στοιχείο για το μάθημα της έκθεσης. Η σελίδα Lexilogia είχε επισημάνει την ανάδυση της λέξης (ρήμα ή/και ουσιαστικό) το 2006 (και, όπως γράφει ο Νίκος Σαραντάκος, το ζήτημα είχε ήδη τεθεί από το 2004 με τους Ολυμπιακούς Αγώνες). Και το παράθεμα στην αρχή του κειμένου μας προέρχεται από  διπλωματική εργασία του 2006/2007 στη Νομική Σχολή του ΑΠΘ, μία ανάμεσα σε άλλες όπου εμφανίζεται η λέξη.

Η αναζήτηση στο Google μας έδωσε έως δύο εκατοντάδες χρήσεις (π.χ. 42 ευθανατωθούν, 49 ευθανατωθεί και 15 ευθανατωθει (χωρίς τόνο), περίπου 32 ευθανάτωση / ευθανατώσεις, περίπου 25 ευθανατώσει / ευθανατώσεις και περίπου 10 ευθανατωσει (χωρίς τόνο), 41 ευθανατώθηκαν, 14 ευθανατώνεται κ.ά.). Υπάρχει και ένα παράγωγο ως Ευ-θανατωτής (με ενωτικό) για την ταινία Euthanizer που προβλήθηκε στο 58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, 2-12 Νοεμβρίου 2017.

Είναι χρήσιμο να αναφέρουμε ότι η λέξη (στις μορφές ουσιαστικού και ρήματος) υπονοεί συνήθως μικρά ζώα, δηλαδή σκυλιά (σπανιότερα γάτες και ποντίκια εργαστηρίων), και άλογα. Ελάχιστα συνδέεται με ανθρώπους. Μας εκπλήσσει, πάντως, το γεγονός ότι μερικοί γλωσσικοί ερευνητές την αγνοούν και την απορρίπτουν.

Posted in γλωσσολογία, επικοινωνία | Tagged , , | 2 Σχόλια

ΜΑΣΚΕΣ ΜΕ ΚΙΝΕΖΙΚΟ ΜΕΤΑΞΙ

Από τον ιό στον Έντι και πάλι στον ιό…

Σήμερα (21 Μαρτίου 2020) ακούσαμε πληροφορίες ότι παραλάβαμε, ως δωρεά από την Κινέζικη Κυβέρνηση, παρτίδα με 500.000 μάσκες. Φυσικά δεν θα είναι μεταξωτές αλλά γι’ αυτόν τον ειδικό σκοπό της προστασίας από τη μετάδοση του κορωνοϊού που μαστίζει τον κόσμο.

Θυμηθήκαμε έτσι το παλιό εκείνο περιοδικό, τη Μάσκα, με τις αστυνομικές και καουμπόικες περιπέτειες που κυκλοφορούσε τη δεκαετία του ’50 με εκδότη και διευθυντή τον Απόστολο Μαγγανάρη. Στη Μάσκα πέρασαν πολλά ονόματα συγγραφέων της παγκόσμιας αστυνομικής λογοτεχνίας αλλά και ήρωες της pulp fiction. Σε ένα τεύχος της η Μάσκα περιλαμβάνει ένα ανάγνωσμα με τίτλο Κινέζικο μετάξι.

Το κεντρικό πρόσωπο του αναγνώσματος είναι ο πολύ γνωστός, ως χαρακτήρας αστυνομικών περιπετειών στη δεκαετία του ΄50, ο Λέμμυ Κώσιον (με την ορθογραφία της εποχής), δημιούργημα της πένας του Βρετανού συγγραφέα Πίτερ Τσέινι. Τον χαρακτήρα αυτό ενσάρκωσε ο εβραιορωσικής καταγωγής (με αμερικανική εθνικότητα)  Έντι Κονσταντίν σε πολλές ταινίες γαλλικής παραγωγής. Ξέρουμε πως ο ηθοποιός αυτός είχε κυριολεκτικά ταυτιστεί με τον ήρωα που ενσάρκωνε και απεικονίστηκε παντού με το πρόσωπό του. Το βλέπουμε και στο εξώφυλλο

Αναρτήσαμε στη σελίδα μας του facebook το εξώφυλλο του τεύχους 35 της Μάσκας, με την …επίκαιρη κινέζικη περιπέτεια και μερικοί φίλοι το σχολίασαν καλοδιάθετα.

Ο Λευτέρης δηλώνει την «εμβριθή παρακολούθηση της περιοδικής έκδοσης».

Ο Μιχάλης μας υπενθυμίζει πως «στο σινεμά έπαιζε ο Έντι Κονσταντίν ως Λέμμυ Κώσιον» με τη σωστή ορθογραφία της εποχής.

Η Ειρήνη το βρίσκει «Πολύ επιτυχημένο!», όπως ο Νίκος Ι «Πάντα!».

Ο Νίκος ΙΙ μας θυμίζει τη σχέση του με τη Μάσκα «Ο Τομ Μιξ, ο Φεγγαροκεφαλος… Τα έκρυβα κάτω από το μαξιλάρι…», ενώ ο Νίκος ΙΙΙ μας θυμίζει και το ομοιόμορφο περιοδικό Μυστήριο που έβγαινε εκείνη την εποχή ακολουθώντας την συνταγή του πρωτοπόρου Μαγγανάρη.

Οι Νίκοι είναι δικοί μας…

Posted in Δημόσιος Χώρος | 1 σχόλιο

Χαμένες ζωές, πεταμένες στους δρόμους. Αυξάνονται τα τροχαία με εγκατάλειψη!

Η ανακοίνωση αυτή του συλλόγου SOS – ΤΡΟΧΑΙΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ με θέμα τα τροχαία με εγκατάλειψη του Ιανουαριου 2020 γνώρισε σημαντική ανταπόκριση από μεγάλο αριθμό ΜΜΕ σε όλη τη χώρα.
Το θέμα ήταν πρώτο σε αναγνώσεις την ήμερα που αναρτήθηκε στο site της Εφημερίδας των Συντακτών (80 κοινοποιήσεις από τη σελίδα της στο fb), δημοσιεύτηκε σε αρκετές ημερήσιες εφημερίδες και σε μεγάλης αναγνωσιμότητας sites. Όμως από μεριά πολιτικών …. άκρα του τάφου σιωπή ως συνήθως. Χρειάζεται κάτι ποιο δυναμικό; Προς εξέταση.

sostegr

Το 2020 μπήκε με πολλές υποσχέσεις να εκκρεμούν από τη νέα κυβέρνηση για το θέμα των τροχαίων εγκλημάτων όμως το πρώτο εξάμηνο διακυβέρνησης πέρασε ήδη χωρίς να αγγιχτεί τίποτα σχετικό με το θέμα.

Δίνουμε παρακάτω στοιχεία που συλλέξαμε από το διαδίκτυο για τα τροχαία με εγκατάλειψη που είχαν σαν αποτέλεσμα θάνατο ή τραυματισμό  τον μήνα Ιανουάριο του 2020 στην Ελλάδα.

Προφανώς ο κατάλογος δεν είναι πλήρης.

Τα  συνολικά στοιχεία τα έχει η Τροχαία, αλλά επιλέγει – ή ακριβέστερα έχει εντολή, εδώ και χρόνια, να μη τα δημοσιοποιεί. Να σημειώσουμε ότι συγκριτικά με τα κατά καιρούς επιλεκτικά εμφανιζόμενα στοιχεία (ενδεικτικά ΕΔΩ) η αύξηση στα θανατηφόρα τροχαία με εγκατάλειψη είναι αλματώδης.

Απ αυτά τα ενδεικτικά στοιχεία καταγράφονται μέσα στο μήνα: δέκα τροχαία με εγκατάλειψη. Στα τέσσερα ο τραυματισμός οδήγησε στο θάνατο, στα άλλα έξι αγνοούμε την εξέλιξη.

Και στις δέκα περιπτώσεις οι δράστες ήταν οδηγοί αυτοκινήτων ενώ τα θύματα

Δείτε την αρχική δημοσίευση 653 επιπλέον λέξεις

Posted in Δημόσιος Χώρος | 2 Σχόλια

ΟΡΙΖΟΥΣΕΣ ΚΑΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΡΙΜΕΡΑΚΗ

…και ο Ουρανός του Οδυσσέα…

Βρεθήκαμε με μεγάλη μας χαρά στο λογοτεχνικό βραδινό που οργανώθηκε στο φιλόξενο χώρο του Βιβλιοκαφέ ΕΝΑΣΤΡΟΝ (Σόλωνος 101) για τον Θεσσαλονικιό συγγραφέα Γιώργο  Πριμεράκη. Ο ίδιος και δύο ειδικευμένες φιλόλογοι συγγραφείς, η Χριστίνα Αργυροπούλου (δρ φιλολογίας) και η Ηρώ Τσαρνά (δρ φιλολογίας) παρουσίασαν την τόσο συμπαθητική λογοτεχνική κατάθεση του πρώτου με τίτλο Ο ουρανός του Οδυσσέα, που είναι και το πρώτο του μυθιστόρημα, σε φροντισμένη έκδοση του Μπαρμπουνάκη. Συντονιστής των συζητήσεων που επακολούθησαν ήταν ο Χαράλαμπος Διονάτος (δρ Κοιν. Ψυχολογίας). Το κλίμα της συνάντησης ήταν βέβαια τόσο ζεστό και το ενδιαφέρον, από μας τους ακροατές και φίλους, τόσο μεγάλο και αδιάπτωτο, που δεν χρειάστηκε κάποιος αυστηρός συντονισμός στην αυθόρμητη κουβέντα μας.

Η συνάντηση ήταν, θα πρέπει να το πούμε, κάτι σαν ένα ζωηρό σεμινάριο δημιουργικής γραφής και σαν ανάλυση της επακόλουθης εκδοτικής προσπάθειας. Και μάλιστα έμοιαζε με ένα βιωματικό και ειλικρινές μάθημα για καινούριους λογοτέχνες. Ο Γιώργος είχε την ευκαιρία να μας εξιστορήσει βήμα προς βήμα με πόσο ενθουσιασμό έφτασε στην απόφαση και στο αποτέλεσμα της συγγραφής και της έκδοσης του πολυσέλιδου βιβλίου του, ξεκινώντας από την αγάπη του για τα γράμματα και τις γλώσσες. Ήταν για όλους τους ακροατές στο Έναστρο μια σπάνια ευκαιρία κοιτάγματος του «μέσα» και του «πριν» σε σχέση με τη συγγραφή και την έκδοση.

Ο συγγραφέας Γιώργος Πριμεράκης, παλιός καλός φίλος μας, είναι μαθηματικός και το βιβλίο του είναι μια πλούσια και πειστική μυθοπλασία στημένη πάνω σε αυτοβιογραφικό (και τόσο ενδιαφέροντα) καμβά. Οι σπουδές του στην Ελλάδα και στην Αμερική, η πρόσληψή του στο Ευρωπαϊκό Σχολείο στο Λουξεμβούργο, τα διοικητικά του καθήκοντα ως συμβούλου εκπαίδευσης στη Μεβούρνη, αποτελούν ένα ευρύ πλαίσιο για τις περιπλανήσεις του Οδυσσέα Ηλιόπουλου που είναι ο κύριος χαρακτήρας του βιβλίου.

Μαζί με αυτά, η Θεσσαλονίκη που πάντα μας γοητεύει ως αναφορά και η …αναπόφευκτη νότια συμπρωτεύουσα, η Αθήνα, συμπαθητικά δοσμένη, τα ταξίδια στην Ελλάδα και οι νεανικές τρέλες. Και όλα αυτά δοσμένα με μια υποδειγματική συγγραφική τεχνική. Όπου και αν ανοίξεις το βιβλίο, σε όποια σελίδα (ή σε όποιο μέρος, στο βιβλιοπωλείο ή στο μετρό) αγκιστώνεσαι και το συνεχίζεις με περιέργεια και ευχαρίστηση. Όλα βρίσκονται σε μια ήρεμη διαδοχή που δίνει σιγά σιγά τη θέση της στην απαραίτητη πλοκή. Κάτω από τον ίδιο ουρανό και στο φως του ίδιου ήλιου. Του ήλιου του Οδυσσέα, που πληροφορούμαστε πως το δικό του επώνυμο «Ἡλιόπουλος» προέρχεται από τον «λιο» με δασεία.

Τον ήλιο που ο συγγραφέας είδε πολλές φορές στη ζωή του σαν υποψία ορίζοντα μέσα από το φινιστρίνι του αεροπλάνου της νυχτερινής πτήσης, των τόσων διαδρομών που έκανε, αναζητώντας τους δικούς του ορίζοντες. Κάπως έτσι θα είναι. «Ηλίου φαεινότερον», που έλεγε ο συμπαθής Έλληνας καθηγητής μαθηματικών Οδυσσέας, επαναλαμβάνοντας το μάθημα για τις ορίζουσες, για νιοστή φορά, προς χάρη κάποιων παιδιών…

Αλλά μαζί με τον Οδυσσέα να περιμένουμε Πηνελόπη και την αναζήτηση της και Τηλέμαχο. Ναι. Διαβάζουμε το βιβλίο περιμένοντας με αγωνία την Ιθάκη ή την ανατροπή της.

Posted in πολεογραφία, Δημόσιος Χώρος, Ευρώπη - ΕΕ, Λουξεμβούργο, Λογοτεχνία, γλώσσα, εκπαίδευση | Tagged , , , | Σχολιάστε

Η ΠΟΛΕΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΒΟΤΣΕΚ

 Όταν το σκηνικό αποτελεί έναν ακόμα χαρακτήρα, μια ζωντανή περσόνα.

Συχνά μια θεατρική παράσταση, δηλαδή η σκηνοθετική της αντίληψη, συνδέεται ενεργά με την εικόνα της πόλης. Όχι μόνο μεταφορικά και ιδεατά αλλά σαν σύλληψη, έμπνευση και σκηνογραφία.

Παραδείγματα μπορούν να θεωρηθούν, ανάμεσα σε πολλά άλλα,

η «Δυτική Αποβάθρα» του Μπερνάρ-Μαρί Κολτές, που είχε πηγή έμπνευσης «μια μεγάλη αποθήκη στις όχθες του ποταμού Χάντσον, δυτικά του Μανχάταν», με πρωταγωνιστή του έργου αυτό το ίδιο το υπόστεγο, ή

οι «Σκηνές δρόμου» του Έλμερ Ράις όπου, ως στήσιμο και «σκηνογράφημα», μια νεοϋορκέζικη πολυκατοικία, αποτέλεσε, κατά δηλώσεις του συγγραφέα, «τον κεντρικό παράγοντα του έργου, το κυρίαρχο δομικό στοιχείο [που] ενώνει τις συνηθισμένες και τις διαφορετικές ζωές των κατοίκων».

Έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα πολεογραφίας, δηλαδή προβολής της πόλης, επισημαίνουμε και στη σκηνική παρουσίαση της όπερας «Βότσεκ» του Αυστριακού συνθέτη Άλμπαν Μπεργκ. Το λυρικό αυτό έργο είναι ιδιαίτερα γνωστό και λόγω της χρήσης δωδεκάφθογγης μουσικής κλίμακας που είχε χρησιμοποιήσει ο συνθέτης.

Με αναφορά στο ανέβασμα που έγινε στην Εθνική Λυρική Σκηνή τον Ιανουάριο 2020 μπορούμε να μιλήσουμε για την εντυπωσιακή πολεογραφική σκηνογραφία του Πιερ-Αντρέ Βάιτς. Ο θεατής έχει συνεχώς μπροστά του μια ογκώδη λευκή τρισδιάστατη και διαρκώς μεταβαλλόμενη δομή που αναπαριστά την πόλη στην οποία ζει ό ήρωας, ο κεντρικός χαρακτήρας Βότσεκ. Θυμίζει κάτι σαν κερκίδα με μικρές κατασκευές, ας πούμε σαν ενοικιαζόμενα δωμάτια ή πολυκατοικία με ύψος 8 περίπου μέτρων.

Με τη διευκόλυνση της περιστρεφόμενης σκηνής, η πίσω πλευρά μετασκευάζεται, κάθε τόσο, οπότε ο θεατής, με την περιστροφή του σκηνικού, βρίσκεται σχεδόν πάντα σε νέες «απόψεις» της πόλης. Καθώς τα επιμέρους κομμάτια μετακινούνται, γράφει η Μάρω Βασιλειάδου (Η Καθημερινή, 19/1/2020),

«ο ήρωας βασανίζεται από την ίδια του την πόλη. Κινείται εντός της, από τη φυλακή στο νοσοκομείο, και από το σπίτι στην ταβέρνα, σαν παγιδευμένο ποντίκι μέσα στον λαβύρινθο εργαστηριακού πειράματος». «Έναν λαβύρινθο χωρίς διέξοδο» που υλοποιείται με το «τεράστιο, βαρύ και μοχθηρό» τρισδιάστατο σκηνικό ‒με τα λόγια του Ολιβιέ Πι, που σκηνοθέτησε το έργο. Που συνεχίζει: «το ίδιο [το σκηνικό] αποτελεί έναν θεατρικό χαρακτήρα. Αποδίδει το βάρος της κοινωνίας που πιέζει και στο τέλος καταπλακώνει τον ήρωα ωθώντας τον στην τρέλα. Πρόκειται για μια πόλη, και ταυτόχρονα μια μηχανή βασανισμού».

Σε κάποιο βαθμό η κατασκευή δεν είναι αυθαίρετη αλλά παραπέμπει σε κάτι πολύ παλιό στην ιστορία των πόλεων, θυμίζοντας ίσως την πανάρχαια πόλη στην Τσατάλ Χογιούκ της Τουρκίας. Την βλέπουμε στη φωτογραφία, με δεύτερο πλάνα τα σύγχρονα ερείπια. Εκεί δεν υπήρχαν δρόμοι ή μονοπάτια που να συνδέουν τα σπίτια, αντίθετα, αυτά ήταν πολύ κοντά μεταξύ τους σχηματίζοντας ένα λαβύρινθο σαν κηρήθρα. Με ανοίγματα στις οροφές ή και πόρτες πάνω σε αυτές στις οποίες μπορούσαν να φτάσουν με ορθή σκάλα μάστορα για να μπουν. Θα μπορούσαν να περπατήσουν πάνω στις στέγες, από σπίτι σε σπίτι, πράγμα που σημαίνει ότι οι στέγες λειτουργούσαν σαν μικροί δρόμοι και φυσικά ήταν και πηγή εξαερισμού από τις ανοιχτές οροφές των σπιτιών.

Ένας κύκλος χιλιετιών πολιτισμού μπροστά στα μάτια του Αθηναίου θεατή.

Posted in Δημόσιος Χώρος | 1 σχόλιο