Σκότωσαν άλλο ένα παιδί, που γύριζε περπατώντας απ το σχολείο. Ε, και;

Νέα εκτέλεση 16χρονου.Το αυτοκινητοπετρελαϊκό κεφάλαιο (ΑΠΚ) και οι Έλληνες θεσμικοί συνεργάτες του στις δόξες τους.

sostegr

Την Παρασκευή 18 Ιανουαρίου ο 15χρονος Νίκος Ηρ. Δημόπουλος, μαθητής της Α’ Λυκείου, αφού τέλειωσε το σχολείο του στη Θουρία του Δήμου Καλαμάτας, επέστρεφε σπίτι του στην Αίτεια περπατώντας.

Ενώ βάδιζε πάνω στο πεζοδρόμιο λίγο πριν τις 2 το μεσημέρι, ένα αυτοκίνητο που κινούνταν στο απέναντι ρεύμα με κατεύθυνση προς Καλαμάτα, πέρασε την διπλή διαχωριστική, ανατράπηκε και έπεσε πάνω στο μικρό Νίκο τον οποίο και τραυμάτισε θανάσιμα. Ο οδηγός του ΙΧ αμέσως μετά το συμβάν εγκατέλειψε το θύμα του. Λίγο αργότερα εμφανίστηκε ένας 28χρονος Ρομά που ισχυρίστηκε πως ήταν ο οδηγός, γεγονός που αρκετά γρήγορα αποδείχθηκε ψευδές. Ο πραγματικός οδηγός δεν είχε άδεια οδήγησης και  διέφυγε τη σύλληψη στη διάρκεια του 48ωρου που ισχύει το Αυτόφωρο. (Εμφανίστηκε τελικά τελικά έξι ημέρες μετά…)

Φαίνεται πως στην Ελλάδα η μετακίνηση προς και από το σχολείο αποτελεί μια διαδικασία  ιδιαίτερα ριψοκίνδυνη. Τι άλλο άραγε σημαίνει το γεγονός πως:  στις 14…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 932 επιπλέον λέξεις

Advertisements
Posted in Δημόσιος Χώρος | 3 Σχόλια

ΤΟ ΑΡΧΕΙΟ ΤΩΝ ΒΕΝΕΤΩΝ ΠΡΟΒΛΕΠΤΩΝ ΤΗΣ ΠΡΕΒΕΖΑΣ

Αλλάζει η ιστορία της πόλης μας;

Tο Σάββατο, 26 Ιανουαρίου 2019 στις 7 το βράδυ, στο Πολιτιστικό Κέντρο το Δήμου Πρέβεζας, πραγματοποιήθηκε παρουσίαση του βιβλίου της ιστορικού κ. Χριστίνας Ε. Παπακώστα, με τίτλο: «Το αρχείο των βενετών προβλεπτών της Πρέβεζας». Όπως είναι γνωστό το βιβλίο που είναι μια ιδιαίτερα φροντισμένη έκδοση της Περιφέρειας Ηπείρου παρουσίασαν οι κκ Νικόλαος Καραπιδάκης, Δημοσθένης Δόνος και Δημήτριος Αρβανιτάκης ενώ τον συντονισμό της παρουσίασης είχε ο κ. Νίκος Δ. Καράμπελας.

Στην εικόνα μας βλέπουμε τη σφραγίδα του συμβολαιογράφου Νικολάου Ρέντζου από έγγραφο, όπως είναι στο βιβλίο της Χριστίνας Παπακώστα.

Συναντήσαμε τις ημέρες αυτές τον εκλεκτό φίλο Νίκο Καράμπελα ο οποίος μας μίλησε με ενθουσιασμό για το βιβλίο εκφράζοντας την πεποίθηση πως το έργο αυτό αλλάζει σε μεγάλο βαθμό την όποια εδραιωμένη αντίληψη για μερικά από τα σημαντικά στοιχεία του παρελθόντος της πόλης μας.

Όπως είναι γνωστό η Πρέβεζα πέρασε στα χέρια των Βενετών με τη Συνθήκη του Πασσάροβιτς, τον Ιούλιο του 1718 και έμεινε βενετοκρατούμενη μέχρι το 1797. Το όνομα της συνθήκης προέρχεται από την πόλη Ποζάρεβατς, στα νοτιοδυτικά του Βελιγραδίου, με απόδοση στα γερμανικά, δηλαδή Πασσάροβιτς. Με την ενσωμάτωση της πόλης μας στο κράτος της «Γαληνοτάτης Δημοκρατίας» εγκαταστάθηκαν εδώ οι Ενετικές Αρχές με ανώτατο αξιωματούχο που είχε τον τίτλο «προβλεπτής» (στα ενετικά: provveditore).

Με βάση τα κείμενα άσκησης της διοίκησης και απονομής της δικαιοσύνης που παρήχθησαν εκείνη την εποχή και που βρίσκονται στη Λευκάδα, η εκλεκτή ερευνήτρια Χριστίνα Παπακώστα είχε την ευκαιρία να επεξεργαστεί με μεγάλη υπομονή το ιδιαίτερα πρωτότυπο υλικό και να συνθέσει το βιβλίο της για το οποίο είχαμε τη χαρά να ακούσουμε τις σχετικές εισηγήσεις.

Μου δίνεται η ευκαιρία να προσθέσω πως μέλη της οικογένειάς μου ενδιαφέρθηκαν κατά το παρελθόν να ενημερωθούν για το υλικό αυτό αναζητώντας μάλιστα συνεπωνύμους μας και (ίσως) συγγενείς μας που θα είχαν ενταχθεί στο «αρχοντολόγιο» της εποχής. Η αδελφή του πατέρα μου Ευφημία Ρέντζου – Μπαλούρη είχε αναζητήσει το αρχοντολόγιο και στη Βενετία, κατά τη διάρκεια ταξιδιού της.

Όπως είναι γνωστό, στο «αρχοντολόγιο» ή Χρυσή Βίβλο ή Λίμπρο ντ’ Όρο (Libro d’Oro) εγγράφονταν οι υποψήφιοι ως αξιωματούχοι που καλούνταν να ασκήσουν ανώτερα διοικητικά και διαχειριστικά καθήκοντα αλλά, αργότερα, εμφανίζονταν εκεί και οι οικονομικά ισχυροί αστοί της πόλης που συνεισέφεραν σημαντικές χρηματικές παροχές στο δημόσιο ταμείο. Αυτά είναι γνωστά για τα Επτάνησα αλλά δεν γνωρίζω ιδιαίτερες πρεβεζάνικες λεπτομέρειες για ελληνικό πρεβεζάνικο αρχοντολόγιο.

Πάντως στα περιεχόμενα και τα ευρετήρια του βιβλίου που παρουσιάστηκε αναφέρονται πολλά ονόματα Ρεντζαίων (όπως μου το επεσήμανε και ο Στράτος Ρέντζος). Έχουν σημαντικές επαγγελματικές ιδιότητες και ίσως αποτελούν το επώνυμο με τη μεγαλύτερη συχνότητα στο βιβλίο που συνεχίζει να έχει πολλούς εκπροσώπους στην Πρέβεζα. Δεν ξέρω αν είχαν και κάποιον τίτλο ευγένειας της ενετικής πολιτείας, ούτε ποιοι είναι απλοί συνεπώνυμοι μας και ποιοι είναι συγγενείς μας. Τους παραθέτω (με τις παραπομπές σελίδας από το βιβλίο):

Ρέντζος Αθανάσιος του Δράκου, σύνδικος 194• βλ. και Renzo Atanasio του ποτέ Draco Allexi
Ρέντζος Αθανάσιος, σύνδικος 194
Ρέντζος Γιάννης (Ρέντζου Γιάνι) 247• βλ. και Renzo Gian(n)i (Janni)
Ρέντζος Ιωάννης, σύνδικος 194
Ρέντζος Νικόλαος, συμβολαιογράφος, 39
Ρέντζος Νικολός, σύνδικος 194
Ρέντζος Πάνος 243
Ρέντζος Σπύρος 81• βλ. και Renzo Spiro
Ρέντζος Χρήστος 81• βλ. και Renzo Christo
Costa e Dimitri, fratelli [= αδελφοί] Renzo quondam [= πρώην] Spiro
Atanasio Renzo quondam [= πρώην] Draco Allexi
Cristo Renzo quondam Janni, Giorgo di lui figlio [= του οποίου γιός].

Να ευχαριστήσουμε πρώτα ένθερμα την κυρία Χριστίνα Παπακώστα, για το έργο της. Να χαιρετίσουμε επίσης εγκάρδια όλους τους φορείς και τα άτομα που συνέβαλαν στη διοργάνωση της παρουσίασης. Και φυσικά να συγχαρούμε την Περιφέρεια και την Περιφερειακή Ενότητα Πρέβεζας για την έκδοση. Για το βιβλίο παραπέμπουμε εδώ σε κείμενο του Σπύρου Καρύδη όπου υπάρχει και λινκ για το βιβλίο.

Posted in πολεογραφία, Ιστορία, εκπαίδευση, Visit Preveza | Tagged , , , , , , , , , , , , | 1 σχόλιο

Χαμένοι στη “μακεδονική” μετάφραση. Republika Makedonija αντί Republic of Macedonia

Φόρουμ Πρέβεζας

Του Γιάννη Ρέντζου

 Σε ένα υποτιθέμενο χωριό του Νομού Πρέβεζας οι κάτοικοί του είχαν πρόβλημα με το όνομά του. Πότε άκουγαν πως το χωριό τους είχε

τούρκικο όνομα, πότε σλάβικο και πότε πως ήταν παραφθορά άγνωστου αρχαίου ελληνικού. Αποφάσισαν λοιπόν να το μετονομάσουν σε «Λονδίνο». Δικαίωμά τους βέβαια.

Πώς θα το λένε στα αγγλικά οι Άγγλοι; London; Όχι βέβαια. Πώς θα το λένε ιταλικά οι Ιταλοί; Londra; Με μετάφραση, όπως λένε και την πρωτεύουσα της Αγγλίας στα ιταλικά; Πάλι όχι. Όλοι οι ξένοι θα λένε “Londino” το πρεβεζάνικο χωριό, όπως το λένε οι ντόπιοι, με μεταγραφή των επτά χαρακτήρων χωρίς καμιά μετάφραση.

Το άρθρο αυτό αποσκοπεί να αναδείξει μια ιδιαίτερη πλευρά του ζητήματος του ονόματος της πΓΔΜ (FYROM) που σπάνια θίγεται. Σχετίζεται με την απόδοση “Μακεδονία” και “Δημοκρατία της Μακεδονίας” που υιοθετήθηκε από πολλές γλώσσες / χώρες με μετάφραση στην κάθε γλώσσα αντί για το μεταγραμματισμό «Makedonska» ή «Makedonija» σε…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 857 επιπλέον λέξεις

Posted in Δημόσιος Χώρος | Σχολιάστε

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΣΠΥΡΟ ΤΣΑΓΚΑΡΟΠΟΥΛΟ

Ένα ακόμη δάκρυ για κείνον

Μόλις πληροφορήθηκα με μεγάλη λύπη πως ο εκλεκτός φίλος Σπύρος Τσαγκαρόπουλος έφυγε από αυτόν τον κόσμο.

Τον είχα πολλά χρόνια καθηγητή μου και δάσκαλό μου στο Γυμνάσιο της Πρέβεζας. Ως καθηγητής μου των μαθηματικών είχε πρωτοδιοριστεί και μας ανέλαβε από την Α’ Γυμνασίου. Και αργότερα, όταν διορίστηκα κι εγώ, με «ανέλαβε» ως νεοδιόριστο εκπαιδευτικό. Του οφείλω πολλά. Δεν ξεχνώ τη γλωσσομάθειά του και την ευρύτητα του πνεύματός του. Τον αναφέρω συχνά στις κουβέντες μου.

Εκφράζω κάθε συμπάθεια στη Χαρίκλεια και στα κορίτσια. Δεν τον ξεχνώ. Ας είναι ελαφρό το χώμα επάνω του.

Posted in Πρεβεζάνοι εκπαιδευτικοί, εκπαίδευση, νεκρολογία | Tagged | Σχολιάστε

Ο ΟΡΥΖΟΜΥΛΟΣ ΠΡΕΒΕΖΑΣ

…και η πρόταση του Βασίλη Ευαγγέλου

Πέρσι σαν σήμερα στις 16 Ιανουαρίου 2018 ο φίλος Βασίλης Ευαγγέλου έκανε μια πρόταση γι’ αυτό το κτήριο που είναι διατηρητέο και είναι πιθανώς ιδιοκτησία ιδιωτών (κατά την εκτίμηση του εισηγητή, οι οποίοι είναι από τα Ιωάννινα)

Σύμφωνα με την πρόταση το ακίνητο να έρθει στα χέρια του δήμου Πρέβεζας είτε να αγοραστεί εξ ολοκλήρου με μακροχρόνιο δανεισμό, είτε με ανταλλαγή περιουσίας του δήμου σε άλλη περιοχή, ώστε αυτό να μπορούσε να αξιοποιηθεί σαν πολιτιστικό κέντρο με μοναδικές χρήσεις και όχι μόνο.
Άλλωστε είναι το μόνο βιομηχανικό κτήριο που έχει διασωθεί στην πόλη και, όπως ξέρουμε, γράφει ο εισηγητής της πρότασης,  σε Βόλο Χανιά Πάτρα Αθήνα και μάλλον σε όλην την Ελλάδα, αντίστοιχα κτίρια γίνανε κοιτίδες πολιτισμού. Εκτός αυτού θα απελευθερωθούν χώροι και χρήσεις στα υπόλοιπα κτίρια του δήμου.

Ο φίλος Βασίλης επισυνάπτει και το πρόγραμμα για χρηματοδοτήσεις και εκτιμά πως είναι ευκαιρία για … «λίφτινγκ» σε εγκαταλειμμένα δημοτικά κτίρια της Πρέβεζας. Πράγματι η Νέα δράση του Επιχειρησιακού Προγράμματος «Ανταγωνιστικότητα, Επιχειρηματικότητα και Καινοτομία, 2014-2020» καλεί τους δήμους να αξιοποιήσουν εγκαταλειμμένα δημοτικά κτήρια με στόχο τη λειτουργική επανένταξή τους στον ιστό της πόλης, συμβάλλοντας άμεσα και έμμεσα στην οικονομική και κοινωνική αναζωογόνηση των αστικών περιοχών.
Ο συνολικός προϋπολογισμός της δράσης φθάνει τα 50 εκατ. ευρώ και αφορά σε βιομηχανικά κτήρια, ανενεργά ΞΕΝΙΑ, ανενεργά νοσοκομεία, στεγασμένες αγορές, αποθήκες, δημοτικά λουτρά, δημοτικά σφαγεία, στρατιωτικές εγκαταστάσεις, δικαστικά μέγαρα και κτήρια ιδιαίτερης αρχιτεκτονικής αξίας.
Η επιδότηση φθάνει το 100% εφόσον αξιοποιηθεί το 80% τουλάχιστον της επιφανείας του κτηρίου για πολιτιστικές αθλητικές ψυχαγωγικές δραστηρότητες από τον Δήμο για τους πολίτες ή η αξιοποίηση του κτηρίου για μετεγκατάσταση υπηρεσιών του δήμου η άλλου δημοτικού φορέα με δωρεάν παραχώρηση (πχ βρεφικούς σταθμούς ΚΑΠΗ)
Τα κτήρια θα πρέπει να ειναι πάνω από 500 τμ ιδιοκτησίας του δήμου η να έχουν παραχωρηθεί σε αυτόν από άλλο δημόσιο φορέα για πάνω από 15 χρόνια και θα πρέπει μετά την παρέμβαση να λειτουργούν τουλάχιστον 4 ημέρες / βδομάδα και 8 μηνες/χρόνο.
Τέτοια κτίρια υπάρχουν και στους 3 Δήμους της Π.Ε Πρέβεζας, όπως είναι τα Ιαματικά Λουτρά, τα Δημοτικά Σφαγεία, οι στρατιωτικές εγκαταστάσεις που έχουν παραχωρηθεί κ.α.

Είναι λοιπόν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για τους Δήμους, να εκμεταλλευτούν άλλο ένα χρηματοδοτικό εργαλείο με στόχο να δώσουν ζωή σε κτιριακές υποδομές που σήμερα ρημάζουν.

Posted in πρεβεζάνοι επιστήμονες, πρεβεζάνοι καλλιτέχνες | Tagged , , | Σχολιάστε

ΜΙΛΟΥΣΕ ΒΛΑΧΙΚΑ Η ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΛΑΣ;

Ένα μεγάλο συμφωνικό ποίημα με τη Μαρία Ναυπλιώτου

Είδα χτες την εντυπωσιακή θεατρική παράσταση του έργου Master Class – Ανώτερο σεμινάριο με τη Μαρία Κάλλας του Τέρενς Μακ Νάλι με τη Μαρία Ναυπλιώτου στο ρόλο της Μαρίας Κάλλας. Της μεγάλης μας αθάνατης αοιδού. Δυο Μαρίες στη Σκηνή. Γιατί, η ενσάρκωση του επώνυμου ρόλου εκ μέρους της εκλεκτής ηθοποιού ήταν απίστευτα ζωντανή. Είχα μάλιστα την ευκαιρία να επιλεγώ κι εγώ στην «συνομιλία» της Μαρίας με μερικούς θεατές κατά τη διάρκεια της παράστασης και θυμάμαι πόσο κοντά και μέσα ένιωσα, «στο πετσί», των ανθρώπων του σανιδιού. Σαν να μου μιλούσε η Μαρία Κάλλας.

Το βιογραφικό –με κάθε λεπτομέρεια από τη ζωή της Μαρίας Κάλλας− έργο-ποταμός ήταν ένα αφιέρωμα, μια σπουδή, τέχνης, πολιτισμού, δημιουργίας, μάθημα αγώνα για τη ζωή και, ίσως, αγωνίας για το θάνατο. Κάθε στιγμή είχε μια τραγική έξαρση. Ή την αισθανόσουν έτσι. Η Μαρία με το εκρηκτικό ταμπεραμέντο της έκανε κάθε στιγμιαία ατάκα μια ολόκληρη τραγωδία. (Ποια Μαρία; Η Κάλλας ή η Ναυπλιώτου; Δεν το ξεχώρισα. Μια υπέροχη ταύτιση ρόλου και ηθοποιού.)

Αλλά ας περάσω στο ζήτημα που υπαινίσσεται ο τίτλος μας. Μιλούσε βλάχικα η Μαρία Κάλλας; Σπεύδω να διευκρινίσω, αν χρειάζεται, πως με τη λέξη «βλάχικα» εννοώ τη διαλεκτική μας δημοτική, τα λεγόμενα «βόρεια ιδιώματα» που κληροδοτήθηκαν με προφορική παράδοση σε ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού. Που όμως αποφασίστηκε πως πρέπει να εξοβελιστούν από την εκπαίδευση, το δημόσιο λόγο και την κοινωνική ζωή.

Θυμάμαι λοιπόν, στην ομάδα του FaceBook «Από τα βόρεια ιδιώματά μας», πως ένα μέλος, ανάμεσα στα άλλα αστήριχτα, παθιασμένα και πομφολυγώδη επιχειρήματά του ενάντια στη γλώσσα των προγόνων μας, επιστράτευσε και ένα καλλιτεχνικό, μουσικό, λυρικό επιχείρημα. Όχι τάχα από την «ανώτερη» γλώσσα της όπερας, βέβαια, αλλά από τη γνήσια λαϊκή μας γλώσσα. Αυτή που άρθρωνε και ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης στα πανέμορφα λαϊκά τραγούδια που μας χάρισε με την αλησμόνητη φωνή του.

Σύμφωνα με αυτό το επιχείρημα, του φίλου, ο λαϊκός αυτός τραγουδιστής μας ειρωνευόταν τις εκφορές με πολλά σύμφωνα (που θυμίζουν αυτά που εμείς χρησιμοποιούμε «στς θκές μας τς κβέντις»). Αναζητούσε καθαρότερη απόδοση με περισσότερα φωνήεντα. Γιατί αλλιώς, λέει, το τραγούδι του δεν θα ήταν κανονικό τραγούδι αλλά κάτι σαν να του είχαν αναθέσει να συνοδεύει «κρατώντας το ίσο»…

Φυσικά η απόδοση του λαϊκού τραγουδιού και η δομική ισορροπία της γλώσσας είναι δυο παράλληλα ή διαφορετικά πράγματα. Η γλώσσα μας εξελίχτηκε μέσα στους αιώνες περιορίζοντας συνεχώς τα φωνήεντά της. Τα βόρεια ιδιώματα έχουν, ίσως, φέρει κάποια αναπόφευχτη ισορροπία αποβάλλοντας τα μη πληροφοριακά «περισσόλογα» φωνητικά στοιχεία.

Αλλά ας έρθουμε στη Μαρία. Με έκπληξή μας «την» ακούσαμε να λέει, διορθώνοντας μια μαθήτριά της που τραγουδούσε μια ιταλική άρια: Η άρθρωση, ή άρθρωση… Β-ό-λ-τ-α. Μασάτε τα σύμφωνα. Θέλω να τα ακούσω… Δεν ακούω καθόλου τα σύμφωνα, τραγουδάτε στα σανσκριτικά. Πιάνω μόνο τα φωνήεντα. Οι λέξεις σημαίνουν κάτι . Τα φωνήεντα είναι οι άναρθροι ήχοι που βγαίνουν απ’ τις καρδιές μας. Τα σύμφωνα τους δίνουν ένα συγκεκριμένο νόημα…

Ναι. Στο σημείο αυτό η παράσταση, το κείμενο, ο συγγραφέας Τέρενς Μακ Νάλι, ο μεταφραστής Στρατής Πασχάλης, ο σκηνοθέτης Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος και η Μαρία, η Μαρία, η Μαρία…
…είναι σαν να μας δίνουν ένα μεγάλο μάθημα γλώσσας, μια μάστερ κλας για τη δομή, τη λειτουργία και την εξέλιξη της γλώσσας. Αυτό που λένε οι ειδικοί της πληροφορίας της γλώσσας πως
«τα φωνήεντα πεθαίνουν, τα σύμφωνα μένουν»,
«η γλώσσα έχει σύμφωνα πολλά, έχει και λίγα φωνήεντα»,
αυτά τα σύμφωνα που δανείστηκαν οι γλωσσικοί προπάτορές μας, αυτά τα σύμφωνα που δεν τα λαθεύουμε ποτέ στη γραφή τους, όλα αυτά μας τα είπαν χθες στο Θέατρο Μικρό Χορν. Μαζί με πολλά πολλά άλλα. Με τον τρόπο τους. Και συμφωνούμε!

Posted in Βόρεια Ιδιώματα, Βλάχικα, γλώσσα, διαθεματικότητα, επικοινωνία, εκπαίδευση, θέατρο | Tagged , , | Σχολιάστε

ΕΓΚΑΡΔΙΕΣ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΕΣ ΕΥΧΕΣ

Στους φίλους του «Δημόσιου Χώρου»

Ευχές πολλές και εγκάρδιες  στους φίλους, σε όλους τους Πρεβεζάνους συνδημότες  και στους παλιούς συνεργάτες της δημοτικής μας κίνησης.

Μια νέα χρονιά αρχίζει και ευχόμαστε να είναι ελπιδοφόρα για την πόλη μας και την πρεβεζάνικη ύπαιθρο.

Γιάννης Ρέντζος

Πρωτοχρονιά 2019

Posted in Δημόσιος Χώρος | Σχολιάστε