ΜΑΣΚΕΣ ΜΕ ΚΙΝΕΖΙΚΟ ΜΕΤΑΞΙ

Από τον ιό στον Έντι και πάλι στον ιό…

Σήμερα (21 Μαρτίου 2020) ακούσαμε πληροφορίες ότι παραλάβαμε, ως δωρεά από την Κινέζικη Κυβέρνηση, παρτίδα με 500.000 μάσκες. Φυσικά δεν θα είναι μεταξωτές αλλά γι’ αυτόν τον ειδικό σκοπό της προστασίας από τη μετάδοση του κορωνοϊού που μαστίζει τον κόσμο.

Θυμηθήκαμε έτσι το παλιό εκείνο περιοδικό, τη Μάσκα, με τις αστυνομικές και καουμπόικες περιπέτειες που κυκλοφορούσε τη δεκαετία του ’50 με εκδότη και διευθυντή τον Απόστολο Μαγγανάρη. Στη Μάσκα πέρασαν πολλά ονόματα συγγραφέων της παγκόσμιας αστυνομικής λογοτεχνίας αλλά και ήρωες της pulp fiction. Σε ένα τεύχος της η Μάσκα περιλαμβάνει ένα ανάγνωσμα με τίτλο Κινέζικο μετάξι.

Το κεντρικό πρόσωπο του αναγνώσματος είναι ο πολύ γνωστός, ως χαρακτήρας αστυνομικών περιπετειών στη δεκαετία του ΄50, ο Λέμμυ Κώσιον (με την ορθογραφία της εποχής), δημιούργημα της πένας του Βρετανού συγγραφέα Πίτερ Τσέινι. Τον χαρακτήρα αυτό ενσάρκωσε ο εβραιορωσικής καταγωγής (με αμερικανική εθνικότητα)  Έντι Κονσταντίν σε πολλές ταινίες γαλλικής παραγωγής. Ξέρουμε πως ο ηθοποιός αυτός είχε κυριολεκτικά ταυτιστεί με τον ήρωα που ενσάρκωνε και απεικονίστηκε παντού με το πρόσωπό του. Το βλέπουμε και στο εξώφυλλο

Αναρτήσαμε στη σελίδα μας του facebook το εξώφυλλο του τεύχους 35 της Μάσκας, με την …επίκαιρη κινέζικη περιπέτεια και μερικοί φίλοι το σχολίασαν καλοδιάθετα.

Ο Λευτέρης δηλώνει την «εμβριθή παρακολούθηση της περιοδικής έκδοσης».

Ο Μιχάλης μας υπενθυμίζει πως «στο σινεμά έπαιζε ο Έντι Κονσταντίν ως Λέμμυ Κώσιον» με τη σωστή ορθογραφία της εποχής.

Η Ειρήνη το βρίσκει «Πολύ επιτυχημένο!», όπως ο Νίκος Ι «Πάντα!».

Ο Νίκος ΙΙ μας θυμίζει τη σχέση του με τη Μάσκα «Ο Τομ Μιξ, ο Φεγγαροκεφαλος… Τα έκρυβα κάτω από το μαξιλάρι…», ενώ ο Νίκος ΙΙΙ μας θυμίζει και το ομοιόμορφο περιοδικό Μυστήριο που έβγαινε εκείνη την εποχή ακολουθώντας την συνταγή του πρωτοπόρου Μαγγανάρη.

Οι Νίκοι είναι δικοί μας…

Posted in Δημόσιος Χώρος | 1 σχόλιο

Χαμένες ζωές, πεταμένες στους δρόμους. Αυξάνονται τα τροχαία με εγκατάλειψη!

Η ανακοίνωση αυτή του συλλόγου SOS – ΤΡΟΧΑΙΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ με θέμα τα τροχαία με εγκατάλειψη του Ιανουαριου 2020 γνώρισε σημαντική ανταπόκριση από μεγάλο αριθμό ΜΜΕ σε όλη τη χώρα.
Το θέμα ήταν πρώτο σε αναγνώσεις την ήμερα που αναρτήθηκε στο site της Εφημερίδας των Συντακτών (80 κοινοποιήσεις από τη σελίδα της στο fb), δημοσιεύτηκε σε αρκετές ημερήσιες εφημερίδες και σε μεγάλης αναγνωσιμότητας sites. Όμως από μεριά πολιτικών …. άκρα του τάφου σιωπή ως συνήθως. Χρειάζεται κάτι ποιο δυναμικό; Προς εξέταση.

sostegr

Το 2020 μπήκε με πολλές υποσχέσεις να εκκρεμούν από τη νέα κυβέρνηση για το θέμα των τροχαίων εγκλημάτων όμως το πρώτο εξάμηνο διακυβέρνησης πέρασε ήδη χωρίς να αγγιχτεί τίποτα σχετικό με το θέμα.

Δίνουμε παρακάτω στοιχεία που συλλέξαμε από το διαδίκτυο για τα τροχαία με εγκατάλειψη που είχαν σαν αποτέλεσμα θάνατο ή τραυματισμό  τον μήνα Ιανουάριο του 2020 στην Ελλάδα.

Προφανώς ο κατάλογος δεν είναι πλήρης.

Τα  συνολικά στοιχεία τα έχει η Τροχαία, αλλά επιλέγει – ή ακριβέστερα έχει εντολή, εδώ και χρόνια, να μη τα δημοσιοποιεί. Να σημειώσουμε ότι συγκριτικά με τα κατά καιρούς επιλεκτικά εμφανιζόμενα στοιχεία (ενδεικτικά ΕΔΩ) η αύξηση στα θανατηφόρα τροχαία με εγκατάλειψη είναι αλματώδης.

Απ αυτά τα ενδεικτικά στοιχεία καταγράφονται μέσα στο μήνα: δέκα τροχαία με εγκατάλειψη. Στα τέσσερα ο τραυματισμός οδήγησε στο θάνατο, στα άλλα έξι αγνοούμε την εξέλιξη.

Και στις δέκα περιπτώσεις οι δράστες ήταν οδηγοί αυτοκινήτων ενώ τα θύματα

Δείτε την αρχική δημοσίευση 653 επιπλέον λέξεις

Posted in Δημόσιος Χώρος | 2 Σχόλια

ΟΡΙΖΟΥΣΕΣ ΚΑΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΡΙΜΕΡΑΚΗ

…και ο Ουρανός του Οδυσσέα…

Βρεθήκαμε με μεγάλη μας χαρά στο λογοτεχνικό βραδινό που οργανώθηκε στο φιλόξενο χώρο του Βιβλιοκαφέ ΕΝΑΣΤΡΟΝ (Σόλωνος 101) για τον Θεσσαλονικιό συγγραφέα Γιώργο  Πριμεράκη. Ο ίδιος και δύο ειδικευμένες φιλόλογοι συγγραφείς, η Χριστίνα Αργυροπούλου (δρ φιλολογίας) και η Ηρώ Τσαρνά (δρ φιλολογίας) παρουσίασαν την τόσο συμπαθητική λογοτεχνική κατάθεση του πρώτου με τίτλο Ο ουρανός του Οδυσσέα, που είναι και το πρώτο του μυθιστόρημα, σε φροντισμένη έκδοση του Μπαρμπουνάκη. Συντονιστής των συζητήσεων που επακολούθησαν ήταν ο Χαράλαμπος Διονάτος (δρ Κοιν. Ψυχολογίας). Το κλίμα της συνάντησης ήταν βέβαια τόσο ζεστό και το ενδιαφέρον, από μας τους ακροατές και φίλους, τόσο μεγάλο και αδιάπτωτο, που δεν χρειάστηκε κάποιος αυστηρός συντονισμός στην αυθόρμητη κουβέντα μας.

Η συνάντηση ήταν, θα πρέπει να το πούμε, κάτι σαν ένα ζωηρό σεμινάριο δημιουργικής γραφής και σαν ανάλυση της επακόλουθης εκδοτικής προσπάθειας. Και μάλιστα έμοιαζε με ένα βιωματικό και ειλικρινές μάθημα για καινούριους λογοτέχνες. Ο Γιώργος είχε την ευκαιρία να μας εξιστορήσει βήμα προς βήμα με πόσο ενθουσιασμό έφτασε στην απόφαση και στο αποτέλεσμα της συγγραφής και της έκδοσης του πολυσέλιδου βιβλίου του, ξεκινώντας από την αγάπη του για τα γράμματα και τις γλώσσες. Ήταν για όλους τους ακροατές στο Έναστρο μια σπάνια ευκαιρία κοιτάγματος του «μέσα» και του «πριν» σε σχέση με τη συγγραφή και την έκδοση.

Ο συγγραφέας Γιώργος Πριμεράκης, παλιός καλός φίλος μας, είναι μαθηματικός και το βιβλίο του είναι μια πλούσια και πειστική μυθοπλασία στημένη πάνω σε αυτοβιογραφικό (και τόσο ενδιαφέροντα) καμβά. Οι σπουδές του στην Ελλάδα και στην Αμερική, η πρόσληψή του στο Ευρωπαϊκό Σχολείο στο Λουξεμβούργο, τα διοικητικά του καθήκοντα ως συμβούλου εκπαίδευσης στη Μεβούρνη, αποτελούν ένα ευρύ πλαίσιο για τις περιπλανήσεις του Οδυσσέα Ηλιόπουλου που είναι ο κύριος χαρακτήρας του βιβλίου.

Μαζί με αυτά, η Θεσσαλονίκη που πάντα μας γοητεύει ως αναφορά και η …αναπόφευκτη νότια συμπρωτεύουσα, η Αθήνα, συμπαθητικά δοσμένη, τα ταξίδια στην Ελλάδα και οι νεανικές τρέλες. Και όλα αυτά δοσμένα με μια υποδειγματική συγγραφική τεχνική. Όπου και αν ανοίξεις το βιβλίο, σε όποια σελίδα (ή σε όποιο μέρος, στο βιβλιοπωλείο ή στο μετρό) αγκιστώνεσαι και το συνεχίζεις με περιέργεια και ευχαρίστηση. Όλα βρίσκονται σε μια ήρεμη διαδοχή που δίνει σιγά σιγά τη θέση της στην απαραίτητη πλοκή. Κάτω από τον ίδιο ουρανό και στο φως του ίδιου ήλιου. Του ήλιου του Οδυσσέα, που πληροφορούμαστε πως το δικό του επώνυμο «Ἡλιόπουλος» προέρχεται από τον «λιο» με δασεία.

Τον ήλιο που ο συγγραφέας είδε πολλές φορές στη ζωή του σαν υποψία ορίζοντα μέσα από το φινιστρίνι του αεροπλάνου της νυχτερινής πτήσης, των τόσων διαδρομών που έκανε, αναζητώντας τους δικούς του ορίζοντες. Κάπως έτσι θα είναι. «Ηλίου φαεινότερον», που έλεγε ο συμπαθής Έλληνας καθηγητής μαθηματικών Οδυσσέας, επαναλαμβάνοντας το μάθημα για τις ορίζουσες, για νιοστή φορά, προς χάρη κάποιων παιδιών…

Αλλά μαζί με τον Οδυσσέα να περιμένουμε Πηνελόπη και την αναζήτηση της και Τηλέμαχο. Ναι. Διαβάζουμε το βιβλίο περιμένοντας με αγωνία την Ιθάκη ή την ανατροπή της.

Posted in πολεογραφία, Δημόσιος Χώρος, Ευρώπη - ΕΕ, Λουξεμβούργο, Λογοτεχνία, γλώσσα, εκπαίδευση | Tagged , , , | Σχολιάστε

Η ΠΟΛΕΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΒΟΤΣΕΚ

 Όταν το σκηνικό αποτελεί έναν ακόμα χαρακτήρα, μια ζωντανή περσόνα.

Συχνά μια θεατρική παράσταση, δηλαδή η σκηνοθετική της αντίληψη, συνδέεται ενεργά με την εικόνα της πόλης. Όχι μόνο μεταφορικά και ιδεατά αλλά σαν σύλληψη, έμπνευση και σκηνογραφία.

Παραδείγματα μπορούν να θεωρηθούν, ανάμεσα σε πολλά άλλα,

η «Δυτική Αποβάθρα» του Μπερνάρ-Μαρί Κολτές, που είχε πηγή έμπνευσης «μια μεγάλη αποθήκη στις όχθες του ποταμού Χάντσον, δυτικά του Μανχάταν», με πρωταγωνιστή του έργου αυτό το ίδιο το υπόστεγο, ή

οι «Σκηνές δρόμου» του Έλμερ Ράις όπου, ως στήσιμο και «σκηνογράφημα», μια νεοϋορκέζικη πολυκατοικία, αποτέλεσε, κατά δηλώσεις του συγγραφέα, «τον κεντρικό παράγοντα του έργου, το κυρίαρχο δομικό στοιχείο [που] ενώνει τις συνηθισμένες και τις διαφορετικές ζωές των κατοίκων».

Έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα πολεογραφίας, δηλαδή προβολής της πόλης, επισημαίνουμε και στη σκηνική παρουσίαση της όπερας «Βότσεκ» του Αυστριακού συνθέτη Άλμπαν Μπεργκ. Το λυρικό αυτό έργο είναι ιδιαίτερα γνωστό και λόγω της χρήσης δωδεκάφθογγης μουσικής κλίμακας που είχε χρησιμοποιήσει ο συνθέτης.

Με αναφορά στο ανέβασμα που έγινε στην Εθνική Λυρική Σκηνή τον Ιανουάριο 2020 μπορούμε να μιλήσουμε για την εντυπωσιακή πολεογραφική σκηνογραφία του Πιερ-Αντρέ Βάιτς. Ο θεατής έχει συνεχώς μπροστά του μια ογκώδη λευκή τρισδιάστατη και διαρκώς μεταβαλλόμενη δομή που αναπαριστά την πόλη στην οποία ζει ό ήρωας, ο κεντρικός χαρακτήρας Βότσεκ. Θυμίζει κάτι σαν κερκίδα με μικρές κατασκευές, ας πούμε σαν ενοικιαζόμενα δωμάτια ή πολυκατοικία με ύψος 8 περίπου μέτρων.

Με τη διευκόλυνση της περιστρεφόμενης σκηνής, η πίσω πλευρά μετασκευάζεται, κάθε τόσο, οπότε ο θεατής, με την περιστροφή του σκηνικού, βρίσκεται σχεδόν πάντα σε νέες «απόψεις» της πόλης. Καθώς τα επιμέρους κομμάτια μετακινούνται, γράφει η Μάρω Βασιλειάδου (Η Καθημερινή, 19/1/2020),

«ο ήρωας βασανίζεται από την ίδια του την πόλη. Κινείται εντός της, από τη φυλακή στο νοσοκομείο, και από το σπίτι στην ταβέρνα, σαν παγιδευμένο ποντίκι μέσα στον λαβύρινθο εργαστηριακού πειράματος». «Έναν λαβύρινθο χωρίς διέξοδο» που υλοποιείται με το «τεράστιο, βαρύ και μοχθηρό» τρισδιάστατο σκηνικό ‒με τα λόγια του Ολιβιέ Πι, που σκηνοθέτησε το έργο. Που συνεχίζει: «το ίδιο [το σκηνικό] αποτελεί έναν θεατρικό χαρακτήρα. Αποδίδει το βάρος της κοινωνίας που πιέζει και στο τέλος καταπλακώνει τον ήρωα ωθώντας τον στην τρέλα. Πρόκειται για μια πόλη, και ταυτόχρονα μια μηχανή βασανισμού».

Σε κάποιο βαθμό η κατασκευή δεν είναι αυθαίρετη αλλά παραπέμπει σε κάτι πολύ παλιό στην ιστορία των πόλεων, θυμίζοντας ίσως την πανάρχαια πόλη στην Τσατάλ Χογιούκ της Τουρκίας. Την βλέπουμε στη φωτογραφία, με δεύτερο πλάνα τα σύγχρονα ερείπια. Εκεί δεν υπήρχαν δρόμοι ή μονοπάτια που να συνδέουν τα σπίτια, αντίθετα, αυτά ήταν πολύ κοντά μεταξύ τους σχηματίζοντας ένα λαβύρινθο σαν κηρήθρα. Με ανοίγματα στις οροφές ή και πόρτες πάνω σε αυτές στις οποίες μπορούσαν να φτάσουν με ορθή σκάλα μάστορα για να μπουν. Θα μπορούσαν να περπατήσουν πάνω στις στέγες, από σπίτι σε σπίτι, πράγμα που σημαίνει ότι οι στέγες λειτουργούσαν σαν μικροί δρόμοι και φυσικά ήταν και πηγή εξαερισμού από τις ανοιχτές οροφές των σπιτιών.

Ένας κύκλος χιλιετιών πολιτισμού μπροστά στα μάτια του Αθηναίου θεατή.

Posted in Δημόσιος Χώρος | 1 σχόλιο

Η ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΠΡΟΕΔΡΙΝΑ

 Δεκαπεντασύλλαβες επικαιρότητες 

Βάλαμε αυτόν τον τίτλο σαν να θέλαμε να προκαλέσουμε την αντίδραση του αναγνώστη που θα επέλεγε αυθόρμητα την επίσημη και πολιτικά ορθή διατύπωση «η πρόεδρος κ. Σακελλαροπούλου». Και να υπενθυμίσουμε πως τις ημέρες αυτές γίνονται συζητήσεις σε ανώτατο γλωσσολογικό – ακαδημαϊκό επίπεδο για την ορθότητα του όρου «προεδρίνα».  Διαπίστωσα πως η διγενής και μονοκατάληκτη λέξη «[ο / η] πρόεδρος» προκαλεί ακόμα και αντιληπτικά προβλήματα σε ώριμους συζητητές, οι οποίοι λησμονούν πως φράσεις τέτοιες όπως «οι δύο πρόεδροι αποφάσισαν», «μεταξύ των προέδρων» κ.ά. δεν ανακαλούν στο μυαλό και γυναίκες (με προεδρικά καθήκοντα) παρά μόνο άντρες.

Σε άλλο επίπεδο, καθαρά πολιτικό, αναγνωρίζουμε μεν πως η προεδρευόμενη δημοκρατία μας απομακρύνει από την εκλογή του/της προέδρου το λαό, σε αμεσοδημοκρατική βάση αλλά, στις συζητήσεις που παρακολουθήσαμε, πολλοί συμπολίτες μας τοποθετήθηκαν άμεσα (και κόσμια) στα σχετικά ζητήματα. Σε κάποιο βαθμό, η επιλογή του συγκεκριμένου προσώπου , αυστηρά από το χώρο της τρισκελούς κρατικής εξουσίας, επαγγελματικής και μη (νομοθετική, εκτελεστική, δικαστική) έγινε δεκτή και δεν εκφράστηκαν αναμενόμενες ή πιθανές αντιρρήσεις.

Σαν σε δημοσκόπηση αναδείξαμε το ζήτημα με στιχουργικές παρεμβάσεις και περιμέναμε τις αντιδράσεις φίλων. Έγινε με τη βοήθεια της λειτουργίας του facebook και σταχυολογούμε εδώ μερικές χαρακτηριστικές περιπτώσεις.

Σε λόγιο ειρωνικό διοικητικό ύφος γράψαμε σε δεκαπεντασύλλαβους:

‒ Μάθατε τα νεότερα περί του Παυλοπούλου;
‒ Ναι. Τον αντικατέστησαν με Σακελλαροπούλου.  

Οι ρωμαιοπελοποννησιακές καταλήξεις -πούλος, -πούλου μας διευκόλυναν στη στιχουργική μας ειδησεογραφία. Η Όλγα Κουρεμένου σπεύδει να συμπληρώσει έμμετρα και πετυχημένα και αυτή:

Κρατάει την καρέκλα του,
ως δεκατρείς του Μάρτη.
Κι ύστερα στο Κατερινιώ,
θα πει: «ορίστε, παρ’ τη»!☺ 

Άλλωστε ο Γιώργος Αθανασιάδης επεσήμανε πως «με την εκλογή της νέας προέδρου [μας] έπιασε ποιητικός οίστρος!», ενώ σε προηγούμενο δεκαπεντασύλλαβο στιχούργημα λέμε:

Προκόπη μας σε πάψανε
και βγάλαν προεδρίνα                                             
και προκοπή προσμένουμε
από την Κατερίνα.

Πρώτος ο Θεόδωρος Κλοντζάρης, πεπειραμένος Πρεβεζάνος στιχουργός μάς προειδοποιεί:

Είναι αυτή που έβγαζε
όλες τις αποφάσεις,
τώρα π’ ανέβηκε σκαλί,
τον ύπνο σου θα χάσεις!!!

Όμως ο Γιάννης Θέμελης κάνει μια περισσότερο γενική κοινωνικο-οικονομική τοποθέτηση, σαν απάντηση:

Τον ύπνο τους οι Έλληνες
τον χάσαν από χρόνια
υπηρεσίες όταν διάλεξαν
και αφήσανε τα αλώνια.😊

Και φροντίζει να διευκρινίσει πως λέει «ακριβώς αυτό που πιστεύ[ει]! [Αφού] εμείς δεν ήμασταν για συναλλαγές και υπηρεσίες που χρειάζονται διπλωματία Αγγλογάλλων, Φράγκων, Ιταλών και Φραγκολεβαντίνων»!

Και ο Ηλίας Τσάκαλος μας συμβουλεύει με πίκρα και βεβαιότητα να «κράτα[με] μικρό καλάθι και να μην ξεχνά[με] πως [η νέα Πρόεδρος] προέρχεται από την σούπερ γραφειοκρατία που είναι οι δικαστές και ειδικά οι διοικητικοί δικαστές». Εύχεται, μάλιστα, «να μην τον θυμηθούμε» για τις προβλέψεις του. Και ο Γιώργος Μάστορας είναι απαισιόδοξος, αφού μας λέει:

Περίμενε, περίμενε
απ’ την Αικατερίνη,
όπως περίμεναν πολλοί
και την Ελπίδα εκείνη…😎

Ποια ελπίδα εννοεί; Όμως ο Γρηγόρης και η Ελευθερία Νούσια καταλαβαίνουν πολύ καλά περί τίνος πρόκειται, αφού του απαντούν:

Ελπίδα δε μας έδωσε
και ούτε θα μας δώσει,
γιατί εμείς οι Έλληνες,
κοκόρου ενός έχουμε γνώση!

Τα πράγματα, λοιπόν, είναι σοβαρά; Ο Εμμανουήλ Μαραγκάκης αγωνιά και ειρωνεύεται «μ’ αρέσει που χρησιμοποιήσατε …15σύλλαβο, αυτήν την κρίσιμη ώρα»!!! Πάντως η Ματούλα Χαλκίδη ξαναβάζει στην έμφυλη αντιπαράθεσή τους τα πράγματα:

Την πάθανε την πλάκα τους
όλοι οι φαλλοκράτες.
Κι η Κατερίνα έρχεται
με τσέπες πιο γεμάτες.

Να το ευχηθούμε. Ή σαν τον Γρήγορη Κατσίλη (και τον Πουλόπουλο και τον Πάριο) όλοι μαζί να πούμε:

Πάμε για ύπνο Κατερίνα…
Πάμε ν’ αλλάξουμε ζωή…

Posted in πρεβεζάνοι ποιητές, Δημόσιος Χώρος | Tagged , , , , , , , , , , | 1 σχόλιο

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΣΟΦΟΥΛΗ

…έδειξε ότι ηγεσία σημαίνει από το κάνεις μάθημα σε πρωτοετείς μέχρι το να σχεδιάζεις ακαδημαϊκή πολιτική σε ανώτατα επίπεδα…

[Πληροφορηθήκαμε (*) με θλίψη την απώλεια του καθηγητή Κώστα Σοφούλη σε ηλικία 83 ετών. Είχαμε συνεργαστεί στην Μυτιλήνη, στο Πανεπιστήμιο του Αιγαίου, και δεν λησμονούμε την ευγένειά του και την αποφασιστικότητα του για τα ακαδημαϊκά ζητήματα. Ο Κώστας Σοφούλης είχε επίσης χρηματίσει βουλευτής του ΠΑΣΟΚ.

Θυμάμαι με πόση συγκίνηση τον ακούγαμε, καθηγητές και φοιτητές, σε μια φοιτητική απεργιακή δράση όταν μας υπενθύμισε την εκτέλεση της 7ης Συμφωνίας του Σοστακόβιτς στο πολιορκημένο Λένινγκραντ του 1942, τονίζοντας πόση ευθύνη είχε στην τότε κοινή μας μάζωξη η κάθε πλευρά και πόση σοβαρότητα απαιτούσε η διαχείριση της κατάστασης. Θυμάμαι ακόμα πως, στο πρώτο κοινό μας σεμινάριο περιβάλλοντος – ανθρωπογεωγραφίας, συμμετείχαμε τρεις διδάσκοντες. Εκείνος, ο μετέπειτα Πρύτανης Ανδρέας Τρούμπης και εγώ (από το Τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας και Ιστορίας). Μοιάζει σαν συγκινητική σύμπτωση συνέχισης εκείνου του σεμιναρίου, να διαβάζουμε εδώ τον ύστατο αποχαιρετισμό εκ μέρους του καθηγητή Ανδρέα Τρούμπη.]

Καθηγητά Κωνσταντίνε Μ. Σοφούλη:

Το Τμήμα Περιβάλλοντος του Πανεπιστημίου Αιγαίου, του Ιδρύματος και του Τμήματος που δημιούργησες, παρέα με τον Καθηγητή Νίκο Σ. Μάργαρη, σε Χαιρετά με υπέρτατη Τιμή και κορυφαία Υπερηφάνεια!

Η βαθειά θλίψη παραμένει στις ψυχές και την καρδιά των ελάχιστων πλέον παλαιών συναδέλφων Σου –που από σήμερα μετριόνται και βγαίνουν ακόμα λιγότεροι στην αναφορά των κυμάτων του Αιγαίου. Των Κυμάτων που Εσύ μας δέσμευσες Ηθικά και Ακαδημαϊκά, να κάνουμε να ψιθυρίζουν το όνομα του Πανεπιστημίου μας να εκπέμπει Φώς στο μεταίχμιο Ανατολής και Δύσης, στα άκρα του Ελληνισμού.

Σε χαιρετούν κυρίως, οι γενιές των Φοιτητών μας, που δεν τους έμαθες απλώς γράμματα ˙ τους ενέπνευσες για την πορεία τους στη Ζωή. Σε χαιρετούν οι Διοικητικοί Συνεργάτες, σε Χαιρετούν τα νησιά του Αρχιπελάγους, σε Χαιρετά η Ελλάδα των εγγραμμάτων Πολιτών. Δεν επανίδρυσες, απλώς, το στρατηγικό όραμα της Παιδείας ως κορυφαίο στοιχείο της εν γένει ανάπτυξης της νεωτέρας Ελλάδος. Δεν επεχείρησες, απλώς, να κινήσεις γραφειοκρατικά τη διοικητική δόμηση ενός νέου Ιδρύματος, στα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης.

Θέλησες και πέτυχες μιαν Επανάσταση στα της Ελληνικής Παιδείας: πολέμησες τον τοπικισμό, εμπέδωσες την καινοτομία των σπουδών, των μεθόδων και των γνωστικών πεδίων, προώθησες τη διεθνοποίηση και την εξωστρέφεια, έδειξες ότι ηγεσία σημαίνει από το κάνεις μάθημα σε πρωτοετείς μέχρι το να σχεδιάζεις ακαδημαϊκή πολιτική σε ανώτατα επίπεδα, ταυτόχρονα.

Κωνσταντίνε Μ. Σοφούλη,
Καθώς δεν έχει νόημα να απευθύνω τετριμμένες ευχές, από το παράθυρο βλέπω γλάρους πάνω από τις ακτές του Αιγαίου. Πετούν ανάλαφρα πάνω από τα κύματα, χρησιμοποιούν τον αντίθετο άνεμο για να ανέβουν πιο ψηλά! Ξέρω ότι είσαι ανάμεσο τους και χαίρομαι για την ελευθερία της Ψυχής Σου.

Στο Καλό, Σεβαστέ μου Καθηγητή,
Ανδρέας Τρούμπης

[(*) Ευχαριστώ θερμά την καθηγήτρια κ. Ελένη Μπριασούλη που μου διαβίβασε το κείμενο].

Posted in εκπαίδευση, νεκρολογία | Tagged | 1 σχόλιο

ΕΝΑ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΑΛΗ ΝΤΙΝΟ ΜΠΕΗ ΣΑΝ ΤΟΙΧΟΓΡΑΦΙΑ ΣΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΠΡΕΒΕΖΑ

Φόρουμ Πρέβεζας

Γιάννης Ρέντζος

Πανεπιστημιακός διδάσκων, εκλεγείς δημοτικός σύμβουλος

Απρόσμενα και μάλιστα λίγες εβδομάδες πριν από την εκδήλωση για το σκιτσογράφο Αλή Ντίνο Μπέη (1890-1938), στις 27 Νοεμβρίου 2010 στο πολιτιστικό κέντρο (Όαση), ένα σκίτσο του πρεβεζάνου καλλιτέχνη μας και πολιτικού αναδύθηκε ως ευμέγεθες τοιχογράφημα σε κεντρικό σημείο της πόλης, στην Οδό Χρίστου Κοντού 29, όπου παραμένει ακόμα. Καλύπτει, ως πανό σε μουσαμά, μέρος της ανατολικής πλευράς της κατοικίας του γράφοντος από την πλευρά του γραφείου (βλ. εικόνα 1, επάνω αριστερά). Ο χώρος χρησιμοποιήθηκε ως εκλογικό γραφείο του γράφοντος κατά τη διάρκεια της πρόσφατης αυτοδιοικητικής προεκλογικής περιόδου.

Στο άρθρο αυτό δίνουμε μερικά σχετικά στοιχεία αφού μάλιστα, όπως πληροφορηθήκαμε, το έργο, σε πρωτογενή μορφή, δεν φαίνεται να σώζεται στη συλλογή των έργων του πρεβεζάνου δημιουργού.

Το σκίτσο σε ασπρόμαυρη εκτέλεση είχε δημοσιευθεί στις 25 Δεκεμβρίου 1930, Χριστούγεννα, ημέρα Πέμπτη, στην τοπική εφημερίδα «Το Βήμα Πρεβέζης» του εκδότη Νικήτα Ι. Τσουτσάνη, και καταλάμβανε σχεδόν…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 739 επιπλέον λέξεις

Posted in Δημόσιος Χώρος | Σχολιάστε