ΠΑΤΕΡΣΟΝ, ΠΟΛΗ ΚΑΙ ΠΟΙΗΣΗ

Μια ακόμα ενδιαφέρουσα ταινία του Τζιμ Τζάρμους

%cf%80%ce%b1%cf%84%ce%b5%cf%81%cf%83Όπως και στην ταινία «Για Πάντα» (Μαργαρίτα Μαντά, 2014) πρωταγωνιστεί ένας οδηγός, έτσι και εδώ έχουμε από τον Τζάρμους ένα ακόμα ημερολόγιο του αυτοκινήτου μέσα στην πόλη, που μας φέρνει στο νου το επίσης δικό του «Μια νύχτα στον κόσμο». Άλλωστε, οι κριτικοί μας υπενθυμίζουν πως οι πόλεις λειτουργούν σχεδόν σαν «πρόσωπα του δράματος» στις ταινίες του Τζάρμους. Πραγματικοί χαρακτήρες! Όπως η Νέα Ορλεάνη στην «Παγίδα του Νόμου» (1986) και το Μέμφις στο «Mystery Train» (1989).

Στην ταινία μας, μια πόλη, το Πάτερσον της Νέας Υερσέης, ένας οδηγός αστικού λεωφορείου (που τον υποδύεται ο ηθοποιός Άνταμ Ντράιβερ !) και φέρει το επώνυμο Πάτερσον, το μεγάλο ‒πεντάτομο‒ ποίημα-πολεόγραμμα του William Carlos Williams (1883-1963) με τίτλο επίσης Πάτερσον, και άλλα τέτοια στοιχεία μιας σχεδόν μαγικής σημειολογίας, μας εισάγουν στην καθημερινότητα ενός συμπαθητικού ζευγαριού.

Υπάρχουν πολλά ασυνήθιστα (;) πράγματα στη ζωή τους. Ο Πάτερσον γράφει ποιήματα για όσα βλέπει και δείχνει ενδιαφέρον για τους απλούς ανθρώπους και τις συζητήσεις τους στο λεωφορείο του. Ακόμα και τα δίδυμα ή τους μεγαλύτερους δίδυμους επιβάτες του. Η χαριτωμένη σύντροφός του η Λόρα (Γκολσιφτέκ Φαραχανί), δείχνει ενδιαφέρον για την ποίησή του και (επειδή δεν εργάζεται μόνιμα) επιδίδεται σε καλλιτεχνικές αναζητήσεις διακοσμητικής και μουσικής. Κερδίζει κάποια δολάρια πουλώντας γλυκά που παρασκευάζει η ίδια στην εβδομαδιαία λαϊκή αγορά. Και ονειρεύεται να αποκτήσουν δίδυμα.

Η ταινία κερδίζει τον ώριμο θεατή με την απλότητά της, την παρεμβολή των στιχουργημάτων του Πάτερσον, τις νύξεις στην προβληματική της ποιητικής δημιουργίας για τον ελεύθερο στίχο, τη μεταφρασιμότητα, την ετυμολογία και με τα μικρά χιουμορίστικα απρόοπτά της. Τα μικρά επεισόδια που συνθέτουν την ταινία τελειώνουν με τη συνάντηση με έναν Ιάπωνα τουρίστα που κρατά σαν τουριστικό οδηγό το ποίημα του William Carlos Williams (σε επίτομο) και μας θυμίζει πως στην πόλη Πάτερσον γεννήθηκε και ο Άλεν Γκίνσμπεργ. Άλλωστε, περιδιαβαίνοντας την πόλη είχαμε επίσης δει το άγαλμα του ηθοποιού Λου Κοστέλο (από το παλιό κωμικό ντουέτο Άμποτ και Κοστέλο).

Ένα πλήθος σημειολογικά στοιχεία, άλλα ποιητικά και άλλα πολεογραφικά, κάνουν την ταινία αυτή να ξεχωρίζει και να κατακτά επίζηλη θέση στο ρεπερτόριο της «πολεογραφικής κινηματογραφίας».

Posted in ποίηση, πολεότητα, πολεογραφία, πολιτισμός, Δημόσιος Χώρος, Ιαπωνία, αυτοκίνητο, κινηματογράφος | Tagged | 4 Σχόλια

Η Κοινωνία της Κυκλοφορίας. Διασταυρούμενες ματιές.

sostegr

hΈνα διαφορετικό 3ήμερο στο ξενοδοχείο Hilton στην Αθήνα στις 7-8-9 Ιανουαρίου 2017 φιλοδοξεί να δώσει μια διαφορετική πρόταση  για την οδική ασφάλεια στην χώρα μας. Ο Πανελλήνιος Σύλλογος Εκπαιδευτών Οδήγησης  βασικός διοργανωτής  του 3ημέρου προσκαλεί όσους ενδιαφέρονται για την οδική ασφάλεια να δώσουν το παρόν στις εκδηλώσεις του 3ημέρου.

Η Κοινωνία της Κυκλοφορίας (ΚτΚ) σήμερα και αύριο. Διασταυρούμενες ματιές:
– Πώς να συνυπάρχουμε αρμονικά: Πεζοί, Μαμάδες, Ποδηλάτες, Οχήματα, ΑμΕΑ;
– Τι εκπαιδευτικό πλαίσιο θα δημιουργήσουμε για την Ημι-Αυτόνομη ή την Αυτόνομη οδήγηση;
– Τι δεξιότητες θα πρέπει να ενσωματώνουν οι εκπαιδευτές των χρηστών των δρόμων;
– Πότε και με ποιες μεθοδολογίες πρέπει να προετοιμάσουμε την νέα γενιά οδηγών για το αύριο;
– Τι μας επιφυλάσσει η επιστημονικοτεχνική συσσώρευση για το αύριο;
– Ποια είναι η παρέμβασή μας στα ΣΒΑΚ με ποια εκπαιδευτικά υλικά, εργαλεία και μεθόδους;

ΑΝΑΛΥΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ: ΕΔΩ

Δείτε την αρχική δημοσίευση

Posted in Δημόσιος Χώρος | Σχολιάστε

ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΡΥΖΙ

Μάζεψ’ το για χάρη τους / το όμορφο το ρύζι. / Σιωπηλά, σπυρί-σπυρί, / αυτό εκεί που ασπρίζει.

amano_tadashi

Δίνουμε εδώ ένα ποίημα του ΑΜΑΝΟ Tadashi ( 天野 σε hiragana あまの ただし, 1909 – 1993)που έχει ανθολογηθεί στη συλλογή μεταφρασμένης ιαπωνικής μεταπολεμικής ποίησης Guest κ.ά. Ο Ταντάσι Αμάνο είχε γεννηθεί στο Κιότο και εργαζόταν στη βιβλιοθήκη κολεγίου της πόλης Νάρα. Η ποίησή του αναγνωρίστηκε τη δεκαετία του 1970, στις τελευταίες δεκαετίες της βίου του. Συλλογές είχε εκδώσει από το 1932, αλλά, όπως αναφέρεται, ζώντας μακριά από το Τόκιο, που είναι το κέντρο της ιαπωνικής εκδοτικής κουλτούρας, δυσκολεύτηκε να πάρει το δρόμο της αναγνώρισης.

Προφανώς, εδώ περιγράφει σκηνές από τις συνθήκες διαβίωσης του ιαπωνικού λαού κατά τη διάρκεια της πρώτης μεταπολεμικής δεκαετίας. Ίσως αναφέρεται και σε κάποιο γνωστότερο επεισόδιο ή σε κάποια εμπειρία του.

                   Ρύζι

Ελάτε μαζέψτε το ρύζι,
σκόρπιο στου τρένου τη γραμμή,
μουσκεμένο από τη βροχή.
 
«Βόμβα» τη λένε τη σακούλα,
ρύζι απ’ τη μαύρη αγορά,
πεταγμένη έξω, στη ζούλα,
καθώς το τρένο προχωρά.
 
Να το ρύζι στις γραμμές χυμένο,
δίπλα τους είναι απλωμένο.
Ελάτε μαζέψτε το ρύζι,
ολόγυρα που έχει σκορπιστεί
και το χτυπά τώρα βροχή.
 
Φέρτε την πάλι τη γυναίκα αυτή,
που χωροφύλακες, εκείνη, δεν την αφήσαν στο τρένο να μείνει.
Ρωτήστε την γιατί
ο άντρας της στον πόλεμο πήγε και χάθηκε εκεί.
Ρωτήστε την πώς
να αναθρέψει τα παιδιά της μπορεί
όταν τίποτα στο κελάρι δεν θα βρει.
Ρωτήστε την αν
να ζήσουνε μπορούν χωρίς καθόλου να πεινούν.
Ρωτήστε την αν
τα παιδιά της έχουνε ποτέ χορτάσει
‒το ριζάκι τους στη φέξη και στη χάση.
Ρωτήστε την ήσυχα, χωρίς ντροπή.
 
Λάμπει τώρα σιωπηλό
ό,τι άκαρδα χύθηκε εδώ
στη βροχή μέσα στη λάσπη,
ρύζι γεωργού τιμή,
το μεγάλωσε με υπομονή.
 
Μάζεψ’ το για χάρη τους
το όμορφο το ρύζι.
Σιωπηλά, σπυρί-σπυρί,
αυτό εκεί που ασπρίζει.

Posted in Δημόσιος Χώρος | Σχολιάστε

ΕΝΑΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΤΟΚΙΟ ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Ένα πολύ αξιόλογο θεατρικό γεγονός σύμφωνο με το «πολεογραφικό» πνεύμα που διαπερνά το μυθιστόρημα.

%cf%83%cf%84%ce%b5%ce%b3%ce%b7jpgΤι θα ελεγε κανείς βλέποντας μάζες θεατρόφιλων Αθηναίων, τις ημέρες  αυτές, να γυρίζουν σε παράδρομους και καθέτους της Λεωφόρου Συγγρού; Κάνοντας επιτόπιες ταυτοποιήσεις χώρων όπου έζησε και έδρασε ο «δολοφόνος του Τόκιο»! Και παρακολουθώντας αστυνομικούς και δημοσιογράφους να ξεψαχνίζουν το ζήτημα από κάθε πλευρά; Μπαίνοντας σε ύποπτα μαγαζιά και σταθμεύοντας σε γραφικές «τοκιότικες» γωνιές; Αυτό επέβαλλε η ευφυής «πολεογραφική» σκηνοθετική ιδέα που συνέλαβε ο Σύλλας Τζουμέρκας σε συνεργασία με τη Γιούλα Μπούνταλη, στήνοντας επί σκηνής και κυρίως εκτός αυτής, μαζί με τους θεατές, το αγωνιώδες ανθρωποκυνηγητό, που πριν πολλά χρόνια είχε αναπαραστήσει κινηματογραφικά ο μεγάλος Ακίρα Κουροσάβα.

[Η εικόνα είναι από το εξώφυλλο του προγράμματος με τον Μάκη Παπαδημητρίου. Χρησιμοποιήθηκε εδώ ο πρωτότυπος τίτλος του Κουροσάβα «Ουράνια και κόλαση» ή «Απ΄ τα ψηλά στα χαμηλά», μεταγλωττισμένος στα ιαπωνικά και μεταφρασμένος. Κάτω δεξιά η Γιούλα Μπούνταλη με μάσκα.]

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά. Εμπνευσμένοι από το μυθιστόρημα «χαρτοπολτού» («pulp fiction»), αλλά πολύ δυνατού, που έγραψε το 1959 ο Αμερικανός Ed McBain (Εντ Μακ Μπέιν) με τίτλο Λύτρα για τον Βασιλιά (King’s Ransom) και την ταινία του Κουροσάβα («Ο δολοφόνος του Τόκιο», 1963), οι Έλληνες δημιουργοί, με τη βοήθεια πολυπρόσωπου θιάσου και πολυάριθμων τεχνικών συνεργατών αξιοποίησαν την πόλη (την Αθήνα του 2017) ως ζωντανό και πειστικό σκηνικό για να αναπαραστήσουν με ακρίβεια ‒στους δικούς της χώρους‒ την πόλη (το Τόκιο της δεκαετίας του 1963) ως αρχική έμπνευση και πλαίσιο μυθοπλασίας.

Έτσι η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση (σκηνή, πλατεία και λοιποί χώροι του κτηρίου, από όροφο σε όροφο) μεταμορφώνεται σε τόπο εγκλήματος, Αστυνομική Διεύθυνση του Τόκιο, αίθουσα ενημέρωσης των δημοσιογράφων (θεατών!), εργαστήριο αστικής γεωγραφίας και επίδειξης των χαρτών του κυνηγιού του δολοφόνου. Κυνηγιού που θα αναλάβουν όλοι μαζί, ηθοποιοί και θεατές, σε κτήρια και στενά γύρω από τη Στέγη. Όπου, βέβαια λαμβάνουν χώρα και πολλά άλλα εντυπωσιακά επεισόδια και happenings «θεάτρου δρόμου».

Ήταν ένα πολύ αξιόλογο θεατρικό γεγονός σύμφωνο με το «πολεογραφικό» πνεύμα που διαπερνά το μυθιστόρημα. Μερικές λεπτομέρειες, όπως η δυνατότητα παρατήρησης του σπιτιού της οικογενείας από το κρησφύγετο του απαγωγέα, υποδεικνύουν τις δομές «εγκληματογένεσης» που υποστηρίζει η ίδια η δομή της πόλης. Εξάλλου, το έργο αναδεικνύει τις κοινωνικές αντιθέσεις ή, έστω, τους συσχετισμούς των κοινωνικών τάξεων ως τρίπτυχο, μας λένε οι δημιουργοί του, «πλούσιος – μεσοαστός – φτωχός». Τους επιτρέπει έτσι να μιλήσουν «για το πώς ζούμε μαζί στις πόλεις μας, πώς οι τρεις διαφορετικές τάξεις είναι κοντά, είναι τυφλές, ζηλεύουν παράφορα η μία την άλλη, είναι παραλυμένες ή γεμάτες δόντια έτοιμα να δαγκώσουν απ’ το φόβο και την αγωνία».

Posted in Ιαπωνία, διαθεματικότητα, θέατρο | Tagged , , , , | Σχολιάστε

10 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ: Η ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗΣ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Και το χειρότερο είναι πως σε πολλές περιπτώσεις και εμείς οι ίδιοι τα αρνούμαστε στον εαυτό μας. Αφού δεν έχουμε το θάρρος να τα διεκδικήσουμε.

cassin[Βρήκα στο αρχείο μου μια ομιλία μου από το 1968, το «Έτος του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα», όπου και στην Ελλάδα της Χούντας δόθηκε εντολή να γίνουν σχετικές παρουσιάσεις στα γυμνάσια, στις 10 Δεκεμβρίου 1968. Γιατί μου ανέθεσαν την ομιλία; Τι να έλεγα; Προσπάθησα. Διάλεξα δημοτική (που ήταν απαγορευμένη) και είπα όσα μπορούσα.]

«Όλες οι ανθρώπινες υπάρξεις γεννήθηκαν ελεύθερες και ίσες σε αξία και δικαιώματα».

Αυτή την προμετωπίδα έχει για πρώτο άρθρο – αγαπητοί μαθητές και μαθήτριες – ο Χάρτης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Πριν 20 χρόνια, ακριβώς, στις 10 Δεκεμβρίου 1948 υιοθετήθηκε από τη Γενική Συνέλευση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών η Παγκόσμια Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Γι΄ αυτό η χρονιά που σε λίγες μέρες τελειώνει ορίστηκε ως το Διεθνές Έτος των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Η σύντομη ανάλυση που θα επιχειρήσουμε γίνεται επειδή λόγω της ηλικίας σας δεν σας έχουν απασχολήσει θέματα σχετικά με το σημερινό. Η αγάπη για τον άνθρωπο σαν έννοια και αξία κατακυρώνεται αποφασιστικά για πρώτη φορά στην Ιστορία μέσα στην πνευματική και κοινωνική περιοχή της Αρχαίας Ελλάδας. Στον ελληνικό χώρο της κλασσικής εποχής έχει τις ρίζες του το δέντρο του ανθρωπισμού. Ο κορμός του γιγαντώνεται με το Χριστιανισμό και οι καρποί του ροδίζουν με το αντιφέγγισμα του δυτικοευρωπαϊκού πνεύματος. Στις προθέσεις και τις πράξεις σου –διακηρύχνει ο Καντ– να λογαριάζεις τον άνθρωπο πάντα σαν σκοπό και ποτέ σαν μέσο.

Τιμή λοιπόν και σεβασμός και εμπιστοσύνη προς τον άνθρωπο. Και να που η εποχή μας αξιώνεται να συγκροτήσει έναν παγκόσμια αποδεκτό χάρτη που ορίζει με ακρίβεια ποια δικαιώματα έχει η ανθρώπινη ύπαρξη.

Τα δικαιώματα του ανθρώπου απορρέουν από τον αυξανόμενο πόθο της ανθρωπότητας για μια ζωή άξια και πολιτισμένη που επιτρέπει σε κάθε ανθρώπινο πλάσμα να είναι σεβαστό και ασφαλισμένο μέσα στους κόλπους της κοινότητας. Δεν εννοούμε μόνον ανάγκες βιολογικές, μιλώντας για τα δικαιώματα του ανθρώπου. Σκεπτόμαστε πιο πολύ συνθήκες ζωής τέτοιες που να επιτρέπουν σε κάθε άτομο να αναπτύξει και να χρησιμοποιήσει όσο γίνεται περισσότερο την ευφυΐα του και την συνείδηση του, και να ικανοποιήσει τις πνευματικές τους απαιτήσεις. Με το να αρνούμαστε αυτά τα δικαιώματα ανοίγουμε το δρόμο στην πολιτική αναταραχή, στον πόλεμο, στην εχθρότητα ανάμεσα στους λαούς και ακόμα στις εμφύλιες διαμάχες. Ο πανανθρώπινος πόθος για μια καλλίτερη ζωή και μια μεγαλύτερη ελευθερία, παίρνει διαστάσεις μιας μεγαλειώδους διεκδίκησης.

Μακριά από το να είναι ένα θέμα αφηρημένο για φιλοσόφους και νομικούς, τα δικαιώματα του ανθρώπου αφορούν τον καθένα μας:

  • Τον εργαζόμενο που φοβάται μην χάσει το ψωμί του γιατί οι συνθήκες τον αναγκάζουν να πιστεύει πως αυτός είναι εξάρτημα του εργοδότη του,
  • τον μαθητή που νομίζει πως «πρέπει» να διαβάζει,
  • το στρατιώτη που πολεμάει στην Τροία για το αδειανό πουκάμισο μιας Ελένης,
  • τον Νέγρο που ο αποκλεισμός από την κοινότητα τον κάνει στοιχείο αντικοινωνικό,
  • τους πολίτες εκείνους που παροικούν στην πατρίδα τους,
  • τους αναλφάβητους,
  • τα εκατομμύρια κατοίκους του πλανήτη μας που υποσιτίζονται, και, ακόμα,
  • κάποιους 2 Γιαπωνέζους που θα πεθάνουν αυτή την βδομάδα σε κάποιο νοσοκομείο μολυσμένοι από την βόμβα που έπεσε το 1945.

Μια απλή ανάγνωση του κειμένου που αποτελεί την Παγκόσμια Διακήρυξη θα ήταν αρκετή για να αντιληφθούμε τον έντονα ανθρωπιστικό χαρακτήρα της. Θα έπρεπε λοιπόν να βρίσκεται το κείμενο αυτό ανηρτημένο σε κεντρικά σημεία σε όλους τους τόπους: όπου υπάρχουν άνθρωποι. Γιατί πρέπει να ξέρετε πως δεν είναι λίγοι εκείνοι που φροντίζουν ώστε να ξεχάσουμε τα δικαιώματά μας. Και το χειρότερο είναι πως σε πολλές περιπτώσεις και εμείς οι ίδιοι τα αρνούμαστε στον εαυτό μας. Αφού δεν έχουμε το θάρρος να τα διεκδικήσουμε.

Δυο είδη δικαιωμάτων αναγνωρίζει βασικά η παγκόσμια διακήρυξη. Τα αστικοπολιτικά και μετά τα οικονομικά-κοινωνικά και μορφωτικά. Τα πρώτα αναφέρονται στο δικαίωμα της ζωής, της ελευθερίας και της ασφάλειας του ατόμου. Η απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση του ανθρώπου και μαζί η δουλεία είναι έγκλημα. Είμαστε ίσοι απέναντι στον Νόμο. Καμιά αρχή δεν έχει δικαίωμα να διατάξει τη φυλάκισή μας αν δεν προηγηθεί δίκη. Ο κατηγορούμενος, μέχρι τη στιγμή που η ενοχή του θα αποδειχθεί, θεωρείται αθώος.

Η ιδιωτική ζωή, η οικογένεια, το σπιτικό, η αλληλογραφία, προστατεύονται από κάθε αυθαίρετη παρέμβαση. Ακόμα και αν καταδιωχθεί κανείς έχει το δικαίωμα του Ασύλου σε κάποια άλλη χώρα. Η Διακήρυξη όμως περιλαμβάνει εδώ τις μεγάλες και θεμελιώδεις ελευθερίες. Την ελευθερία στην σκέψη, τη συνείδηση, τη θρησκεία, στην έκφραση της γνώμης.

Όσον αφορά την άλλη ομάδα δικαιωμάτων πρόκειται για το δικαίωμα της δουλειάς, της εκλογής του επαγγέλματος, της εκλογής των όρων εργασίας, την προστασία από την ανεργία. Κάθε άνθρωπος άντρας ή γυναίκα έχει το δικαίωμα να εργάζεται και να αμείβεται ανάλογα με την εργασία που προσφέρει, να παίρνει άδεια όταν το υπαγορεύει η υγεία του ή κάποια άλλη σοβαρή αιτία. Ο άνθρωπος δεν είναι εξάρτημα μηχανής. Δεν υπηρετεί. Αντίθετα μάλιστα. Συγκροτεί το κράτος για να τον υπηρετεί. Ο εργαζόμενος δεν ζητάει. Προσφέρει. Είναι υποχρέωση της κοινότητας η εξασφάλιση της τροφής, της στέγης, της ενδυμασίας, η παροχή ιατρικής περίθαλψης και κοινωνικής ασφάλισης για κάθε άνθρωπο.

Σαν μαθητές που είστε, πολλές φορές μας ακούτε να σας λέμε «πώς πρέπει να διαβάζετε». «Πως έχετε υποχρέωση να διαβάζετε». Ναι, οι μαθητές και οι σπουδαστές πρέπει να μελετούν, όμως ο άνθρωπος έχει το δικαίωμα να μορφώνεται. Τούτο το δικαίωμα βρίσκεται στην δεύτερη κατηγορία των δικαιωμάτων και δίχως άλλο αποτελεί μια μεγάλη δύναμη στα χέρια των ανθρώπων.

«Η Διακήρυξη είναι παγκόσμια λόγω του μεγαλείου του περιεχόμενου της», λέγει ο René Cassin που πήρε το φετινό Βραβείο Νόμπελ για την ειρήνη και που ταυτόχρονα είναι και ο συντάκτης του χάρτη των δικαιωμάτων. Πραγματικά. Ακούστε το β’ άρθρο της Διακήρυξης.

«Όλα τα δικαιώματα που διακηρύχνονται στην παρούσα διακήρυξη και όλες οι ελευθερίες αναφέρονται, σε όλους τους ανθρώπους χωρίς καμιά διάκριση φυλής, χρώματος, φύλου, γλώσσας, θρησκείας, πολιτικής θέσεως, εθνικής και κοινωνικής προέλευσης, καταγωγής ή άλλης κατάστασης».

Και θυμίζει δηλαδή η Διακήρυξη πως πρώτα είμαστε άνθρωποι, και μετά οτιδήποτε άλλο.

Βέβαια πρέπει να σημειώσουμε τελειώνοντας πως ο Χάρτης των Δικαιωμάτων δεν έχει την υποχρεωτική ισχύ μιας παγκόσμιας συνθήκης που θα μπορούσε να θέσει τέρμα στα δεινά των λαών, και τούτο λόγω του χαρακτήρα του Ο.Η.Ε. Όμως μπορούμε να ελπίζουμε πως η Διακήρυξη αποτελεί την πρώτη ίσως παράγραφο από τον επίλογο της ανθρώπινης Οδύσσειας.

Posted in σχολεία της Πρέβεζας, εσωτερική γεωπολική, εκπαίδευση, κοινωνική νομική προστασία, λαϊκό κίνημα | Tagged , , | 1 σχόλιο

ΓΙΑ ΤΟ ΜΥΘΟ, ΤΟ ΘΡΥΛΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΓΙΝΟΣΚΑΛΑΣ

Το νέο βιβλίο του Βαγγέλη Αυδίκου

%cf%80%ce%b5%ce%bd%cf%840

Η Πανηπειρωτική Συνομοσπονδία Ελλάδος, ο Σύνδεσμος Συρρακιωτών Αθηνών και οι εκδόσεις «Ταξιδευτής» οργάνωσαν σήμερα Πέμπτη 8 Δεκεμβρίου 2016 το βράδυ στο Polis Art Cafe, (Πεσμαζόγλου 5, πάνω από τη Στοά του Βιβλίου) την παρουσίαση του νέου βιβλίου του Βαγγέλη Αυδίκου, καθηγητή του Πανεπιστήμιου Θεσσαλίας.

Tο νέο μυθιστόρημα με τίτλο «Οι τελευταίες πεντάρες» του ακούραστου φίλου Βαγγέλη μάς μεταφέρει στο χώρο του πρεβεζάνικου τάματος (για όλους μας), στη «Παργινόσκαλα». Τάμα εννοώ, επειδή χρειάζεται να ξαναδούμε το μύθο της, το θρύλο της και την ιστορία της. Ο καθένας μας. Τίποτα δεν μπορεί να απομυθοποιήσει την πρεβεζάνικη αυτή ιστορία που παραμένει θρυλική. Άλλωστε αυτή τη χρονιά, περισσότρο από κάθε άλλη φορά, ήμασταν πολλοί που σκύψαμε με πόνο πάνω σ΄αυτά τα ξεραμένα αίματα.

Η αναδίφηση του χρονικού της πρεβεζάνικης Παργινόσκαλας, που αναδύεται από το μυθιστόρημα του Βαγγέλη, ξετυλίγεται μέσα από μια υπόσχεση που τηρήθηκε και μια επίσκεψη που ο κεντρικός (;) ήρωας, ο Σπυρίδωνας, ανέλαβε να κάνει και γι΄αυτό φτάνει στην πόλη μας από το Λονδίνο. Θα συναντήσει εδώ τον παππού του και θα κουβεντιάσει για τα παλιά. Για τα αγωνιστικά, τα ηρωικά, τα αιματηρά. Αυτά που χώρισαν την κοινωνία μας.

«Ανοίγει σιγά – σιγά η κουρτίνα της λήθης που σκέπασε την πόλη και όσα έγιναν την εποχή εκείνη. Μια πόλη που χωρίστηκε στα δύο. Μια εποχή όπου επικράτησε η αλόγιστη βία. Ανθρώπινες σχέσεις που δοκιμάστηκαν. Ο φόβος που απλώθηκε παντού. Η σιωπή που έκλεισε τα στόματα των περισσότερων. Όλα αυτά ως τη στιγμή που φτάνει ο Σπυρίδων. Όλοι πια ξύνουν τις πληγές και τη μνήμη τους. Αναφέρονται σε πάθη και αδυναμίες. Στην απρονοησία και τον φανατισμό. Σε όνειρα και προσδοκίες. Σε συγκρούσεις και απογοητεύσεις. Στον πόνο και την ερήμωση της πόλης. Σε έρωτες που πόνεσαν αλλά και ξεπέρασαν τις αντιθέσεις».

Βρεθήκαμε για λίγο στην αποψινή πολύ ζεστή συνάντηση και διαβάζοντας το βιβλίο ελπίζουμε να έχουμε μια πλήρη κατάθεση να κάνουμε. Καλοτάξιδο, αγαπητέ Βαγγέλη. Στη φωτογραφία της παρουσίασης φαίνεται ο Παντελής Μπουκάλας από τους εισηγητές της βραδιάς, που συνομιλεί με τον Γιάννη Παπακώστα, ομότιμο καθηγητή ΕΚΠΑ.

Για το βιβλίο μίλησαν: Κώστας Κρεμμύδας, εκδότης του περιοδικού «Μανδραγόρας», Παντελής Μπουκάλας, ποιητής, δημοσιογράφος, Γιώργος Σταματόπουλος, δημοσιογράφος, συγγραφέας

Την εκδήλωση συντόνισε ο Αρης Ραβανός, δημοσιογράφος.

Posted in πρεβεζάνοι συγγραφείς, πολεογραφία, Παγινόσκαλα, Παντοκράτορας, εσωτερική γεωπολική | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

ΑΣΠΡΑ ΜΠΑΛΟΝΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΤΡΟΧΩΝ

Σήμερα τρίτη Κυριακή του Νοέμβρη

3_%ce%bd%ce%bf%ce%b5%ce%bc%ce%b2%cf%811

Η σημερινή Κυριακή 20 Νοεμβρίου, τρίτη Κυριακή του Νοέμβρη, είναι αφιερωμένη, όπως είναι γνωστό, από τον ΟΗΕ και το κράτος μας στα θύματα του τροχαίου εγκλήματος. Με πρωτοβουλία του Πανελλαδικού Συλλόγου SOSTE «SOS – Τροχαία Εγκλήματα», που εκπροσωπεί τους γονείς και άλλους στενούς συγγενείς και φίλους συνανθρώπων μας που έχασαν δικό τους άνθρωπο σε αυτοκινητική δολοφονία, έλαβαν χώρα στο κέντρο της Αθήνας συγκινητικές μνημόσυνες εκδηλώσεις.

Το μεσημέρι στις 1.00 μ.μ. στο σταθμό του Συντάγματος του μετρό, στο επίπεδο των εκδοτηρίων, έγινε μικρή συναυλία με τη χορωδία της ΕΡΤ υπό τη διεύθυνση του αρχιμουσικού Δημήτρη Κτιστάκη και συμμετοχή τριάντα περίπου χορωδών και σολίστ (με τη συνοδεία ηχογραφημένης μουσικής). Το τελευταίο κομμάτι ήταν το «Torreador en garde» από την Κάρμεν του Μπιζέ (κάτω δεξιά στην εικόνα).

Στη συνέχεια οι συγκεντρωμένοι, με μεγάλη συγκίνηση, κρατώντας λευκά μπαλόνια με τα ονόματα των χαμένων παιδιών, ανέβηκαν στην πλατεία του μνημείου του Αγνώστου Στρατιώτη. Μετά από σύντομη ομιλία – χαιρετισμό του Γιώργου Κουβίδη, γιατρού, όπου τέθηκε το ζήτημα της αρνησιδικίας και της ατιμωρησίας στο θέμα των αυτοκινητικών δολοφονιών, τα λευκά μπαλόνια, γεμισμένα με αέριο ήλιο αφέθηκαν ελεύθερα (επάνω αριστερά) να συναντήσουν τους αγαπημένους εκεί πάνω…

3_%ce%bd%ce%bf%ce%b5%ce%bc%ce%b2%cf%812Ο «Δημόσιος Χώρος» συμμετέχει ως επαρχιακός φορέας στην κίνηση SOSTE και καταγγέλλει το αυτοκινητικό έγκλημα στην Πρέβεζα και παντού στην Ελλάδα καθώς και την κρατική συνενοχή. Στη συγκέντρωση επισημάναμε το βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, τ. υπουργό, Θοδωρή Δρίτσα και τη σύζυγό του επίσης τ. υπουργό Τασία Χριστοδουλοπούλου, που τους θυμάμαι να λαβαίνουν συχνά μέρος σε δράσεις αντι-αυτοκινητικού ακτιβισμού. Πάντως είναι γεγονός ότι ούτε και από τις τελευταίες κυβερνήσεις (του ΣΥΡΙΖΑ) καθώς και τα άλλα θεσμικά όργανα με τα οποία έχει συνεργαστεί τα τελευταία χρόνια ο ακούραστος σύλλογος SOSTE αναλήφθηκε καμιά ειρηνευτική δράση. Δεν υπάρχει ακόμα πολιτική βούληση υψηλού επιπέδου για να σταματήσουν οι φόνοι από αυτοκίνητα.

Posted in τροχαία εγκλήματα, Δημόσιος Χώρος, αυτοκίνητο, δημόσια υγεία, εσωτερική γεωπολική, κινητικότητα, νεκρολογία | Tagged , , , , , | Σχολιάστε